บทที่ 89 เปิดร้านร้านหนึ่ง

บทที่ 89 เปิดร้านร้านหนึ่ง

5 แสนเยอะมากหรอ?

ประโยคนี้ทำเอาซูหย่าและซ่งเหวินเหวินตกใจไปสักพัก

หลี่โม่นี่ช่างกล้าพูดเกินไปแล้วมั้ง!

ซูหย่าขมวดคิ้ว มีความไม่กล้าเชื่อสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อกี้นิดหน่อยรวมถึงคำพูดเมื่อกี้ของหลี่โม่ด้ว

ไอ้คนนี้มันใช้ชีวิตอยู่ได้แย่มากไม่ใช่หรอ? อยู่บ้านตระกูลกู้ก็ไม่มีตำแหน่งอะไร เขาเอาเงินเยอะแยะมากจากไหน?

“เหอะๆ ฉันรู้แล้ว นายคงไม่ได้ใช้เงินของเมียนายหรอกใช่มั้ย”ซูหย่ายักคิ้ว แล้วก็เยาะเย้ยด้วยใบหน้าได้ใจ

จะต้องเป็นแบบนี้แน่ ไม่อย่างนั้น ไอ้ขยะนี่จะเอา 5 แสนมาจากไหนมาเหมาร้านอาหารฮัวกู่?

ซ่งเหวินเหวินก็พยักหน้าตาม พูดเสริมไปว่า “พี่หย่าหย่า พี่พูดถูก จะต้องเป็นอย่างนี้แน่ ไม่คิดเลย เป็นผู้ชายแล้วเป็นผู้ชายแบบนี้ ช่างน่าอับอายจริงๆ”

แต่แล้ว

หลี่โม่ก็หัวเราะนิ่งๆ ส่ายหัวแล้วพูด “ไม่ใช่เมียฉัน ฉันเปิดร้านเอง”

ไม่มีทางเลือก คงไม่สามารถปล่อยให้คนมาเยาะเย้ยได้ตลอดหรอกมั้ง แค่เปิดเผยว่ามีเงินสักหน่อยก็พอได้

ได้ยินอย่างนั้น ซ่งเหวินเหวินก็ลุกขึ้นอย่างตื่นเต้น ดวงตาเป็นประกาย จ้องมองไปที่หลี่โม่ ถามอย่างตกใจ “นายเปิดร้าน?จริงหรอ?!”

ซ่งเหวินเหวินตื่นเต้นมาก หลี่โม่คนนี้ดูแล้วอ่อนแอไร้ประโยชน์ แต่กลับเปิดร้านอยู่ร้านหนึ่ง อย่างนั้นก็ต้องมีเงินแล้วสิ

ไม่สนใจพึ่งเมียรึเปล่า แต่ก็ถือว่ามีเงินแล้ว

ถ้าอย่างนั้นก็ใช้ความสวยของตัวเองสักหน่อย ขี้แพ้แบบนี้ มักจะแพ้ให้กับใต้กระโปรงของเธอได้อย่างง่ายดาย

คิดแล้ว ซ่งเหวินเหวินก็รีบเอากระเป๋าแล้วบอกว่าขอตัวไปห้องน้ำ แต่จริงๆแล้วไปเติมเครื่องสำอาง

ซูหย่าที่อยู่ข้างๆก็มีความตกใจนิดหน่อย ถามหลี่โม่อย่างตื่นเต้น “หลี่โม่ นายเปิดร้านอยู่ร้านหนึ่งจริงๆหรอ?”

ในใจซูหย่ามีความสงสัย เมื่อก่อนเธอเป็นเพื่อนร่วมงานกับหลี่โม่ เธอรู้เบื้องลึกของหลี่โม่ดี

ขี้แพ้จนๆอย่างนี้ จะเปิดร้านเป็นเถ้าแก่ได้ยังไงกัน

หรือว่า กู้หยุนกลันดีกับเขาขนาดนี้เชียว?

ไม่ใช่สิ

ถึงแม้ว่าในใจจะไม่เข้าใจ แต่ว่าซูหย่าก็ยังให้เกียรติ พูดยิ้มๆ “ใช้ได้หนิหลี่โม่ ไม่เจอ 2 ปี ใช้ชีวิตได้ดีหนิ ได้เลื่อนตำแหน่งในบ้านตระกูลกู้แล้ว?”

หลี่โม่ยิ้มมุมปากนิดหน่อย ไม่ได้พูดอะไร

เขารู้ดีว่าถ้าเขายังบอกว่าทำงานอยู่ที่ร้านสปาเหมือนเดิม จะต้องถูกซูหย่าประชดเยาะเย้ยแน่นอน

อย่างนั้นก็บอกไปดีกว่า ยังไงซะต่อไปก็ไม่ได้มีเรื่องอะไรให้ข้องเกี่ยวกัน ไม่จำเป็นต้องปิดบังอะไร

ซูหย่าพูดยิ้มๆ “ดูเหมือนข่าวจากพวกจ้าวไห่เขาจะไม่ตรงนี่ คิดว่านายจะมีชีวิตอยู่ได้แย่ซะอีก ไม่คิดเลยว่าตอนนี้จะได้ดิบได้ดีแล้ว”

ตอนนี้ซ่งเหวินเหวินเดินกลับมา แต่งหน้ามาจริงๆด้วย ดูสวยขึ้นกว่าเดิมอีก

ใบหน้าเธอเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ส่งสายตาให้หลี่โม่ไม่หยุด ตอนที่นั่งลง นั่งจงใจทำท่าทางอ่อยๆด้วย “คนหล่อ มีโอกาสก็พอพวกเราไปดูร้านของนายบ้างสิ ช่วงนี้ฉันไม่มีอะไรทำพอดี นายชวนฉันออกไปเที่ยวก็ได้นะ”

ประโยคนี้ถึงกับทำให้หลี่โม่ตกใจ

ผู้คนนี้ แสดงออกเปิดเผยขนาดนี้เลยหรอ?

นี่มันแสดงออกว่าอ่อยตัวเขาอยู่ชัดๆ

ซูหย่าหัวเราะหึ แล้วพูดประชด “หลี่โม่ ก่อนหน้านั้นมีงานเลี้ยงรวมพนักงานเก่า นายไม่มานี่ ถึงแม้ว่าทุกคนจะลาออกมาจากร้านเสริมสวยแล้ว แต่ยังไงก็เคยทำงานด้วยกัน ครั้งนี้ ไม่ว่ายังไงนายก็ต้องมา พอดีเลย พวกจ้าวไห่จองห้องในร้านกวนเหลินกัง นายห้ามปฏิเสธอีกแล้วนะ”

หลี่โม่ประหลาดใจนิดหน่อย “วันนี้?”

ซูหย่าพยักหน้า “ใช่แล้ว พวกจ้าวไห่เขาไม่ได้แจ้งนายหรอ?”

งานเลี้ยงพนักงานเก่าก่อนหน้านั้นสองครั้งหลี่โม่ได้รับการแจ้งมาแล้ว แต่ว่าปฏิเสธไปหมด

ยังไงซะเขาอยู่ในตระกูลกู้ตำแหน่งต่ำต้อยมาก อีกอย่างเขาและพวกจ้าวไห่ก็ไม่ค่อยถูกกัน ไปก็มีแต่อึดอัด

จ้าวไห่เมื่อก่อนนั้นเป็นหัวหน้าในร้านเสริมสวยสปาBeautiful lady เมื่อก่อนความสัมพันธ์กับหลี่โม่ก็ถือว่าไม่เลว แต่ว่าหลังจากนั้น ทะเลาะกันเพราะว่ามีเรื่องอยู่นิดหน่อย

ดังนั้น ครั้งนี้ พวกเขาไม่ได้แจ้งหลี่โม่มาด้วยซ้ำ

ไม่คิดเลยว่าวันนี้จะเจอ

ยอมรับว่าเกินกว่าที่คิดไว้จริงๆ

ซูหย่าเห็นว่าหลี่โม่ลังเล จึงรีบพูด “ในเมื่อทุกคนได้เจอกันทั้งที ก็ไปพร้อมกันเถอะ ไม่ได้เจอกันมานานแล้ว ยังไงซะก็เพื่อนเก่ากันแล้ว ได้รวมตัวกันหน่อยก็ดีนะ”