บทที่147 ขอโทษหลี่โม่เดี๋ยวนี้

บทที่147 ขอโทษหลี่โม่เดี๋ยวนี้

หลูหมิงเซิงอกแทบระเบิด วิญญาณในร่างเหมือนจะสลาย เหมือนกับเด็กเอ๋อมองดูแก้มที่บวมเป่งเพราะถูกตบของหวังฟาง

ครั้งนี้จะอธิบายยังไง ตนเองดันไปตบหน้าแม่ยายของนายน้อย ควรรับการลงโทษอย่างไรดี?

ยอมรับผิดกรีดมือตนเอง หรือว่าหักขาตนเองเป็นการไถ่โทษ?

สมองเท่าเม็ดถั่วเหลืองของเขา พลันคิดออกมา

“ผมเสี่ยวหลูมีตาหามีแววไม่ ไม่รู้ว่าท่านคือแม่ยายของคุณหลี่ ดวงตาหมาของผมช่างไร้แววจริง ๆ ผมตบหน้าตนเองเพื่อเป็นการขอโทษ ถ้าคุณป้าไม่พูดว่าหยุด ผมเสี่ยวหลูยังตบหน้าตนต่อไปไม่หยุด”

หลังจากหลูหมิงเซิงพูดกับหวังจบคำ ไม่ทันให้หวังฟางรับคำ ยกมือขึ้นมาตบหน้าตนเองซ้ายขวาเข้าอย่างจัง

เพี๊ยะ เพี๊ยะ เพี๊ยะ!

ได้ยินเสียงตบ รู้ทันทีว่าหลูหมิงเซิงไม่คิดยั้งมือของตนเลย นั่นเป็นใบหน้าของตนเองนะ

ฮั่วเจี้ยนเฟิงลูบแก้มบวมเป่งของเขาโดยไม่รู้ตัว สายตามองหลี่โม่ คิดยังไงก็คิดไม่ออก หลี่โม่เจ้าสวะคนนี้ ทำไมถึงมีอำนาจขนาดนี้!

เมื่อครู่หลูหมิงเซิงท่าทีเย่อหยิ่งทะนงตน เวลานี้กลับตกใจกลัวจนหัวหด เปลี่ยนท่าทีได้รวดเร็วดั่งสายลม ทำให้ทุกคนที่เห็นถึงกับประหลาดใจ

หัวสมองจางฝันถึงกับชาไปทันที ไม่เคยเห็นเถ้าแก่ของเขาทำอะไรที่เสียหน้าเช่นนี้

ขยับมือไปมา จางฝันพลันคิดหาวิธีได้ จะต้องไปลงโทษตนเองพร้อมกับเถ้าแก่ของตน ไม่งั้นถ้านั่งมองอยู่ด้านข้างเพียงอย่างเดียว ไม่แน่ว่ากลับไปคงต้องตกงานแน่ ๆ

จางชุ่ยฮัวกับพวกตกใจจนตาค้าง ทุกคนต่างยืนนิ่งเหมือนคอห่าน มองดูหลูหมิงเซิง ในใจกลับมีคำถามมากมาย

หวังฟางมองการกระทำของหลูหมิงเซิงแล้ว ไม่เพียงแต่ไม่ระบายความโมโห ภายในใจกลับรู้สึกได้ถึงความอัปยศ จากความอัปยศเปลี่ยนมาเป็นเกิดบันดาลโทสะ

การกระทำของหลูหมิงเซิงทั้งหมดก็เพราะหลี่โม่ หวังฟางไม่ชอบหลี่โม่มาตลอด เกิดเรื่องในวันนี้ ทุกคนต้องมองว่าหัวสมองของตนต้องมีปัญหาอย่างแน่นอน

แต่ว่าสมองหวังฟางมีปัญหาหรือเปล่า?

หวังฟางคิดเสมอว่าตนเฉลียวฉลาด ต้องไม่มีปัญหาแน่นอน!

“หยุดได้แล้ว!”

หวังฟางตวาดใส่หลูหมิงเซิงด้วยความโมโห!

หลูหมิงเซิงตกตะลึง แม้ว่าแก้มเขาถูกตบจนบวมเป่งไปนานแล้ว แต่หลูหมิงเซิงคิดว่ายังไม่พอ

เพื่อแสดงถึงความจริงใจที่มีต่อนายน้อย ต้องตบหน้าตนเองให้เลือดสาดถึงจะถูกต้อง อย่างมากตบจนบวมเป่งเป็นหัวหมูไปเลยก็ได้

“เอ่อ? แค่นี้.......พอแล้วเหรอ ผมยังตบหน้าตนเองได้อีก ท่านป้าไม่ต้องสงสารผม ค่ายารักษาผมจัดการเอง นี่คือการลงโทษที่ผมควรได้รับ” หลูหมิงเซิงพูดพลางชำเลืองมองดูหลี่โม่

หลี่โม่จะยิ้มก็ไม่ยิ้มมองดูหวังฟาง ดูออกว่าเหตุใดหวังฟางถึงได้โมโหขนาดนี้

“ฉันพูดพอแล้วก็พอแล้วซิ รีบคืนเงินให้พวกฉันเดี๋ยวนี้ คืนเงินเสร็จแล้วก็รีบไสหัวไปให้พ้น!”

หวังฟางยิ่งระเบิดอารมณ์

“เฮ้ย จางฝันเจ้าโง่ไร้สมอง รีบคืนเงินให้ท่านป้าเดี๋ยวนี้ คืนเพิ่มอีกสิบเท่า รีบไปจัดการเดี๋ยวนี้!”

หลูหมิงเซิงตะคอกใส่

“ครับเถ้าแก่”

จางฝันก้มศีรษะไม่กล้าแม้แต่มองหน้าหลูหมิงเซิง ลุกขึ้นหยิบโทรศัพท์ออกมา เตรียมโทรไปหาแผนกการเงินทันที

จางชุ่ยฮัวกับพวกตกตะลึงจนทำปากเป็นรูปตัว O โต ๆ ตกตะลึงเป็นเวลานานกว่าจะตั้งสติได้ มองไปที่หลี่โม่พร้อมกัน

“เป็นลูกเขยของพี่หวังที่ช่วยเหลือ พูดคำเดียวเรื่องจบลงในทันที ช่างดูมีอำนาจมากจริง ๆ “