บทที่153 แผนร้าย

บทที่153 แผนร้าย

หนุ่มรวยทั้งหลายกลัวจนตัวแข็งเหมือนหุ่นยนต์ นอกจากคำว่าไม่นะพวกเขาไม่สามารถพูดอะไรได้อีก

ใครจะคิดได้ว่าหลี่โม่ที่สวมเสื้อผ้าธรรมดา แต่กลับมีภูมิหลังที่แข็งแกร่งเช่นนี้ ขนาดผู้มีอำนาจอย่างฉู่จงเทียนยังต้องให้ความเคารพด้วย

หากตอนนี้มียาลดความเสียใจ หนุ่มรวยเหล่านี้จะต้องรีบหยิบยาแก้เสียใจขึ้นคนละขวดและเทเข้าปากอย่างไม่รอช้าแน่

หากย้อนเวลาได้ พวกเขาจะตบหน้าเฉินผิงผิงก่อนที่เฉินผิงผิงเรียกหลี่โม่แน่นอน แต่ไม่มีคำว่าถ้า มี แต่ความโหดร้ายของโลกแห่งความจริง

พนักงานต้อนรับคนสวยได้แจ้งเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยอย่างเนียนแล้วทีมงานของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของมังกรดำรีบเข้ามายืนอย่างเรียบร้อยต่อหน้าหลี่โม่และฉู่จงเทียน

เมื่อมองไปที่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของมังกรดำ หนุ่มรวยทั้งหลายก็รู้สึกหมดหวังแล้ว

แม่งนี่คือจะเสร็จจริงหรอเนี่ย!

หลี่โม่เดินก้าวไปข้างหน้า พวกหนุ่มรวยคุกเข่าลงอย่างตื่นเต้น มองไปที่หลี่โม่ด้วยสายตาที่น่าสมเพช

“คุณหลี่ ไม่นะ คุณปู่หลี่ปล่อยผมไปเถอะ ผมมันไม่รู้ที่ต่ำที่สูงเอง จากนี้ผมจะเคารพและให้เกียรติเมื่อผมเห็นคุณปู่หลี่ ให้โอกาสผมสักครั้งเถอะ!”

หลี่โม่มองคนที่ขอความเมตตาอย่างดูถูก พูดอย่างเหยียดหยาม: “ถ้าไม่มีไอ้ฉู่ฉันจะโดนคนที่นายโทรเรียกมาเล่นงานใช่ไหม?”

หนุ่มรวยทั้งหลายถึงกับพูดไม่ออก และอยากจะบอกว่าพวกเขาแค่ล้อเล่นเฉยๆ แต่แล้วพวกเขาไม่มีความกล้าพอที่จะโกหก

“ถ้าพวกแกไร้คุณธรรม ฉันก็จะไร้ความปรานีต่อ คราวนี้แค่จะสอนบทเรียนเล็กๆน้อยๆให้พวกแกเท่านั้น คราวหลังก็ระวังตัวให้ดี” หลังจากที่หลี่โม่เดินจากไป พนักงานคนสวยก็เดินตามหลี่โม่อย่างรวดเร็ว และทำหน้าที่นำหน้าหลี่โม่ต่อ

ฉู่จงเทียนสั่งให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทำตามความต้องการของหลี่โม่ จากนั้นเจ้าหน้าที่กลุ่มหนึ่งก็รีบวิ่งเขาไปเหมือนสัตว์ที่กระหาย และลากเฉินผิงผิงกับกลุ่มหนุ่มรวยออกไป

“คนที่ตาบอดเยอะกว่าที่คิดจริงๆ กล้ายั่วยุคุณหลี่ได้ยังไง เป็นเพราะความไม่เจียมตัวจริงๆ”

ฉู่จงเทียนพึมพำและรีบเดินตาม หลี่โม่ ไป

หลี่โม่เดินถึงประตูห้องส่วนตัว หลูหมิงเซิงกำลังยิ้มกว้าง และยืนต้อนรับหลี่โม่ที่ประตูด้วยท่าทางไร้เดียงสา

เมื่อเห็น หลี่โม่ มาถึง หลูหมิงเซิงก็รีบผลักประตูออก: “เชิญเข้าครับคุณหลี่”

หลี่โม่เข้าไปในห้องส่วนตัว หลูหมิงเซิงรีบตามหลังไปด้วย และช่วยหลี่โม่เปิดเบาะนั่งออก

“คุณหลี่เชิญนั่งครับ”

เมื่อเห็นหลูหมิงเซิงที่ประจบประแจงของ พนักงานต้อนรับคนสวยรู้สึกเสียใจเล็กน้อย ควรจะเป็นหน้าที่เธอในการทำสิ่งเหล่านี้เพื่อหลี่โม่ แต่ตอนนี้ถูกชายอ้วนคนนี้แย่งทำหมดเลย

เพียงแค่ได้เห็นทัศนคติของฉู่จงเทียนที่มีต่อหลี่โม่ พนักงานคนสวยก็มีความคิดที่อยากจะยึดติดกับหลี่ แต่เขาไม่เคยพบโอกาสที่เหมาะสมในการแสดงความคิดของเขา

หลังจากที่หลี่โม่นั่งลงฉู่จงเทียนก็เข้าไปในห้องส่วนตัวและทักให้พนักงานออกไป เธอทำได้แค่ออกจากห้องส่วนตัวโดยไม่เต็มใจ

“คุณหลี่ครับ จัดการทุกอย่างตามความปรารถนาของคุณแล้ว คุณต้องการดูการถ่ายทอดสดในภายหลังหรือไม่?”

ฉู่จงเทียน รีบรายงานสถานการณ์ทันที

“ไม่ละ ฉันคิดถึงภรรยาแล้ว เดี๋ยวกินเสร็จแว้ว ส่งฉันไปที่ บริษัทของหยุนหลัน”

เมื่อเห็นความสนใจของหลี่โม่ต่ำ ฉู่จงเทียนและหลุหมิงเซิงก็ไม่กล้าที่จะพูดอะไรอีกเพราะเกรงว่าหลี่โม่จะไม่พอใจ

หลังจากจัดอาหารไว้บนโต๊ะแล้ว หลี่โม่ก็กินแค่นิดเดียว และให้ฉู่จงเทียนส่งตัวเองไปที่บริษัทของกู้หยุนหลัน

หลุหมิงเซิงเฝ้าดูหลี่โม่จากไปด้วยความเศร้า เพราะคิดว่ามันยากมากสำหรับเขาที่จะหาผู้พึ่งพาได้ ไม่รู้ว่าจะมีโอกาสอีกหรือเปล่า

……

ขณะนี้ บริษัทของตระกูลกู้

ภายในห้องทำงาน กู้เจี้ยนกั๋วเหลือบดูเวลา จากนั้นหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาและโทรออกไปยังหมายเลขของกู้ซิงเว๋ย

“ซิงเว๋ยคนถึงหรือยัง?”

“ถึงแล้วครับ โรงงานวัตถุดิบสามารถปิดตัวลงได้ทันที คราวนี้กู้หยุนหลันก็เป็นเหมือนทำอิฐโดยไม่ใช้ฟางไม่ว่าเธอจะเป็นผู้หญิงที่ฉลาดแค่ไหนก็ตามมันเป็นเรื่องยาอมาก มาดูกันว่าเธอยังจะอวดเก่งได้อีกไหม” ในอีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์ เสียงหัวเราะสะใจของกู้ซิงเว๋ยก็ดังขึ้น