บทที่156 ถ้างั้นจะตีให้น้ำตาไหลไปเลย

บทที่156 ถ้างั้นจะตีให้น้ำตาไหลไปเลย

"โอ้โห จะสั่งสอนพวกเรางั้นหรือ คุณคิดว่าคุณเป็นใคร คุณเป็นแค่เศษสวะและราชาแห่งการเกาะกินของตระกูลกู้ ตลกชะมัดเลย"

“คุณแค่โชคดีเท่านั้น ที่ได้ขึ้นเตียงของประธานกู้ไม่อย่างนั้นคุณก็ไม่ได้ดีไปกว่าพวกเรามากนัก ยังจะกล้ามาโอ้อวดต่อหน้าพวกเราอีก”

“ไอ้เศษสวะนี้เพียงแค่อาศัยบารมีคนอื่นมาอวดเบ่ง เลียแข้งเลียขาเจ้านาย เพื่อที่จะได้กระดูกมากินมากกว่าเดิม”

คนงานหลายคนนี้ต่างมองไปที่หลี่โม่ด้วยความเยาะเย้ย เรื่องความไร้ประโยชน์ต่างของหลี่โม่ มักเป็นเรื่องเล่าซุบซิบประจำของพนักงานโรงงานอยู่แล้ว

กู้หยุนหลันเท้ากระทืบพื้นหลายทีด้วยความโกรธ“ใครก็ตามที่พูดเรื่องไร้สาระอีก ถ้าถูกไล่ออกอย่ามาโทษฉันนะ!”

“โอ้โห ผมกลัวจังเลยครับ ตราบใดที่โรงงานไม่กลับมาเริ่มงานต่อ ผมกลัวว่าตำแหน่งของประธานกู้ก็จะไม่มั่นคงเหมือนเคย ยังมาขู่ว่าจะไล่พวกผมออกอีก ตลกชะมัด ผมกลัวว่าสุดท้ายคนที่จะตกงานเป็นประธานกู้มากกว่า”

คนของกู้เผิงเฟยเหล่านี้ เพราะได้ยินข่าวบางอย่างมาบ้าง เวลานี้พวกเขาถึงกล้าพูดออกมาอย่างไม่เกรงใจใคร

หลี่โม่หรี่ตา แต่มีไฟลุกโชนอยู่ในใจเขา เขาไม่ได้โกรธเพราะโดนดูถูกเหยียบย้ำ แต่สิ่งที่ลุกโชนในใจเป็นเลือดที่ลุกโชนขึ้นเพื่อปกป้องกู้หยุนหลัน

หมัดของหลี่โม่ชกออกไปอย่างเด็ดขาด และฟาดฟันคนงานที่นำอย่างไม่ยั้งมือ

เมื่อเห็นการกระทำของหลี่โม่ คนงานที่นำหน้าก็ชักประแจจากด้านหลังของเขาและทุบลงมัดของหลี่โม่:”แม่ง ยังกล้าลงไม้ลงมือจริงด้วย วันนี้ข้าจะสอนบทเรียนที่ดีให้กับไอ้เศษสวะอย่างแก ... โอ้ย!"

มือของหลี่โม่คว้าข้อมือคนงานได้พอดี เขาล็อคมือคู่ต่อสู้ และกระชากแขนเขาจนไหล่หลุด

ภายใต้ความเจ็บปวด คนงานที่นำหน้าไม่สามารถถือประแจไว้ในมือได้อีกต่อไปและประแจขนาดใหญ่ก็ตกลงที่พื้นพร้อมกับเสียงดังปั้ง

“ไอ้สาระเลว มึงเอาจริงหรอ พวกเราไปซ้อมมันให้ตายเลย!”

คนงานที่เหลือ ทยอยหยิบอาวุธของตัวเองออกมา เป็นพวกค้อนต่างนานาๆ จากนั้นทั้งหมดพุ่งเข้าโจมตีหลี่โม่ในเวลาเดียว

“ระวัง!”

กู้หยุนหลันกรีดร้องแล้วตะโกน:“พวกนายหยุดทั้งหมดเดี๋ยวนี้นะ ไม่อย่างนั้นฉันจะแจ้งความแล้วนะ!"

แต่ไม่มีใครฟังกู้หยุนหลันเลย และสถานการณ์ตอนนี้กำลังบ่งบอกว่า พวกเขาจะหยุดก็ต่อเมื่อรู้ว่าใครแพ้ใครชนะ

รอยยิ้มปรากฏขึ้นที่มุมปากของหลี่โม่ ดวงตาของเขาดูเหมือนเสือชีต้าจ้องมองคนงานที่พุ่งเข้ามา

ทันใดนั้นหลี่โม่ก็กระโดดออกมา!

ในจังหวะที่คนงานที่อยู่ตรงหน้าสุดยกค้อนขึ้น เขาก็ทุบไปที่หัวใจของคนงานด้วยหมัดหนัก ๆ

คนงานคนนั้นหงายหลังล้มลงบนพื้น ดวงตาของเขาไร้ชีวิตชีวา ปากก็มีโฟมขาวไหลออกมา! โจมตีครั้งเดียวก็เอาเขาอยู่เรียบร้อย!

หลี่โม่เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว มองหาข้อบกพร่องของบุคคลที่สอง และเอาชนะศัตรูด้วยมัดที่หนักหน่วง

เพียงแค่พริบตาหลี่โม่ก็ล้มคนงานหลายคนลงกับพื้นแล้ว บางคนหมดสติบางคนร่ำไห้ ไม่มีใครสามารถลุกขึ้นยืนได้

“ไม่รู้จักเจียมตัว”

หลี่โม่ปัดมือด้วยความรังเกียจ จากนั้นก็หันหน้ามาและพูดว่า:“เมียจ๋า คุณคิดว่าผมเป็นผู้ชายที่แมนสุดๆไปเลยหรือไม่"

“อย่ามัวแต่หลงตัวเองหน่อยเลย พวกเขาจะไม่อันตรายถึงชีวิตใช่ไหม?”

กู้หยุนหลันมองไปที่สถานการณ์ที่น่าสังเวชของคนงาน และรู้สึกกังวลเล็กน้อยว่าหากหลี่โม่ลงมือหนักเกิน และทำให้มีคนเสียชีวิตต้องเป็นปัญหาใหญ่แน่

“จะไม่มีอันตรายถึงชีวิตอย่างแน่นอน และผมก็ไม่ใช่แชมป์มวยสักหน่อย ยังไม่สามารถทำให้คนตายด้วยการฟาดเพียงครั้งเดียวได้”

หลี่โม่กล่าวอย่างถ่อมตัว

กู้หยุนหลันทำสายตาหมั่นไส้ใส่หลี่โม่ แล้วก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ

“รีบตามฉันไปที่โรงงาน วันนี้ที่พาคุณมานี่ยังถือว่ามีประโยชน์หน่อย”

กู้หยุนหลันยังคงมีความประหลาดใจอยู่ในใจของเธอ