บทที่ 106 เรื่องสะเทือนขวัญซีหนัน

เมื่อมาถึงไห่ถังหัวฝู่ ก็เป็นเวลาเช้าตรู่แล้ว

หลิวเซียงหลัน หานเจี้ยนเย่และ หานหยู่เยนยังไม่ได้นอน ทั้งสามคนนั่งอยู่ในห้องรับแขก บรรยากาศเคร่งเครียดอย่างยิ่ง ในใจถูกปกคลุมไปด้วยหมอกควัน

เดิมทีหลิวเซียงหลันคิดจะโทรแจ้งตำรวจ แต่หานหยู่เยนห้ามเอาไว้

เธอเชื่อในโล่เฉิน

นี่คือความคิดของหานหยู่เยน

เอี๊ยด

ประตูเปิดออก

เมื่อเห็นว่าหานหยู่ถิงปลอดภัยดี แถมยังมีรอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้า น้ำตาของพวกหานหยู่เยนก็อดไม่ได้ที่จะไหลลงมา

“หยู่ถิง ลูกรัก”

“แม่”

สองแม่ลูกต่างพากันร่ำไห้

หานหยู่เยนอยู่ข้างๆและสำรวจไปทั่วตัวหานหยู่ถิง หลังจากมั่นใจว่าไม่มีส่วนใดเสียหายไปแม้แต่น้อยจึงค่อยโล่งใจ

"ลูกรัก ลูกไปไหนมาน่ะ แม่ตกใจแทบแย่แล้ว”หลิวเซียงหลันเช็ดน้ำตาและสะอื้นถาม

"แม่ หนูไปร่วมงานเลี้ยงหนึ่ง แต่กลับถูกพวกคุณชายของตระกูลใหญ่มาตามตอแยไม่ยอมให้หนูจากมา แถมยังแย่งมือถือของหนูไป หากไม่ใช่เพราะพี่เขยมาช่วยเอาไว้ได้ทันเวลา เกรงว่าหนูคงถูกไปพวกสารเลวพวกนั้นทำมิดีมิร้ายไปแล้ว”

ระหว่างทาง

โล่เฉินและหานหยู่ถิงคุยกันแล้ว และหาข้ออ้างขึ้นมา

เมื่อได้ยินดังนั้น หานเจี้ยนเย่ก็โกรธจัด เขาตะโกน “สารเลว เป็นตระกูลไหนถึงได้กล้าดีขนาดนี้ ยังเห็นกฎหมายอยู่ในสายตาอีกหรือไม่”

“เป็นคุณชายของตระกูลชั้นหนึ่งหลายตระกูลในเมืองเจียง เช่นหลี่ชิงตระกูลหลี่ เจ้านี่เป็นเพื่อนนักเรียนสมัยมัธยมปลายของหนูเขานั่นแหละที่เป็นคนเชิญให้หนูไปร่วมงานเลี้ยง ใครจะรู้ว่านี่เป็นกับดัก”

"ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว ไม่เป็นไรก็ดี"

หลิวเซียงหลันก็โกรธจัดเช่นกัน แต่เมื่อได้ยินคำว่าตระกูลชั้นหนึ่งก็ได้แต่ต้องข่มไปในใจลงไปเท่านั้น

ตระกูลชั้นหนึ่ง ตระกูลเล็ก ๆ ของพวกเขาจะไปทำอะไรได้

“หยู่ถิง ทีหลังอย่าไปกับคนหากับตระกูลใหญ่พวกนั้นอีก พวกเราเป็นตระกูลเล็กๆ สู้พวกเขาไม่ไหว”

"หนูรู้แล้วแม่"

ในเวลานี้เอง หานหยู่เยนก็พบว่าโล่เฉินมีท่าทีไม่ถูกต้อง สีหน้าของเขาซีดขาว บนร่างยังคงมีเลือดอยู่บางส่วน เธอถามเสียงพร่า “โล่เฉิน คุณเป็นอะไรไป?”

วาบ

ทันใดนั้น สายตาของพวกหลิวเซียงหลันก็หันมาทันที

หานหยู่ถิงสะอื้น "พ่อแม่ พี่สาว พี่เขยสู้กับพวกบอดี้การ์ดพวกนั้นสุดแรงและพาหนูออกมา พี่เขยเองก็โดยหมัดไปไม่น้อย ต้องขอบคุณพี่เขยมากๆจริงๆ”

"จริงหรือ” หลิวเซียงหลันแสดงสีหน้าซาบซึ้งที่หาได้ยากออกมา

หานเจี้ยนเย่กอดไหล่ของโล่เฉินและถามด้วยความกังวล "เป็นอะไร ไปโรงพยาบาลดูหน่อยไหม?"

“ไม่เป็นไรครับ ก็แค่เหนื่อยนิดหน่อย พ่อแม่ ผมขอตัวไปอาบน้ำนอนก่อน”

"ได้ได้ได้ รีบไปเถอะ"

โล่เฉินง่วงมากจริงๆ

ระหว่างอยู่ห้องน้ำเขาก็แทบจะหลับไป

“ผมปิดไฟแล้ว”

"อืม"

หานหยู่เยนตอบเสียงเบา ๆ "โล่เฉิน ขอบคุณคุณจริงๆ"

"ไม่เป็นไร หยู่ถิงเป็นน้องเมียของผม ผมสมควรทำ โชคดีที่ไปทันเวลา หยู่ถิงเลยไม่ได้รับบาดเจ็บอะไร โชคดีอย่างยิ่งจริงๆ”

ถัดมา ก็เป็นเพียงความมืดและเงียบสงัด

หานหยู่เยนต่อสู้กับตัวเองก็นาน เธอกัดริมฝีปากแดงก่ำและเอ่ยพึมพำอย่างรวดเร็ว "หยู่ถิงเด็กคนนั้นก็ช่างจริงๆเลย ใครเชิญอะไรก็ตอบรับไปหมด...ขึ้นมานอนเถอะ....หลี่ชิงคุณชายเจ้าสำราญนั่นจะต้องมีเจตนาไม่ดีแน่ ใช่ไหม”

ทันทีที่เสียงจบลง ในผ้าห่มก็มีคนเพิ่มขึ้นมาอีกคน

หานหยู่เยนยิ้มและแอบคิดในใจว่าโล่เฉินฉลาดไม่เลว ได้ยินสี่คำในประโยคนั้นด้วย

เอ๋

ผู้ชายคนนี้กำลังทำอะไรน่ะ?

ทำไมถึงได้มาเกาะติดเธอแน่นขนาดนี้!

ทำไมขาถึงได้เกี่ยวอยู่บนตัวเธอ!

อา เจ้าคนชั่วนี่กำลังจับหน้าอกเธออยู่!

“โล่ ...... ”

“พี่สาว อย่าพูด พี่เขยหลับไปแล้ว ฉันอยู่คนเดียวกลัวจะแย่เลยมานอนกับพี่”

หานหยู่เยนถึงค่อยตระหนักได้ว่า ที่แท้เป็นหานหยู่ถิง

ในใจมีความเสียดายวาบผ่าน

"มา มาให้พี่กอดนอน"

หานหยู่เยนกอดน้องสาวของตน ในใจรู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้นมานิดๆน้ำตาแทบเอ่อ

หลับไปเร็วขนาดนี้เลยหรือเนี่ย เห็นทีเขาคงเหนื่อยมากจริงๆ หรือว่าเขาจะไม่สบาย เขาเองก็คงต้องการอ้อมกอดอย่างยิ่งด้วยเหมือนกัน

……