ตอนที่ 115
บทที่ 115 โรงน้ำชาส่วนตัว
October 31, 2026
“ว่าง คุณจะทำอะไร?”
หานหยู่เยนยื่นโทรศัพท์มือถือของเธอให้โล่เฉินแล้วชี้ไปที่หน้าจอ "ฉันโชคดี ได้ตั๋ววีไอพีที่น้ำพุร้อนเทียนฉือมาสองใบ คุณสนใจจะไปแช่น้ำพุร้อนกับฉันไหม"
“น้ำพุร้อนเทียนฉือนั่นเป็นคลับระดับไฮเอนด์เทียบได้กับตึกซิงหยุนเลยทีเดียว ว่ากันว่าอย่างน้อยก็ต้องมีค่าใช้จ่ายมากกว่าแสนหยวนแล้ว เป็นสถานที่ของคนรวยไปกัน "
“นั่นแหละ ว่ากันว่าการบริการดีเสียจนคนติดใจ ฉันได้ตั๋ววีไอพีมา สามารถเข้าไปเที่ยวเล่นได้หนึ่งวัน ฉันยังไม่ได้บอกหยู่ถิงที คุณอยากจะไปเปิดหูเปิดตาสักหน่อยไหม”
โล่เฉินตีนิ้วดัง “คำเชิญของคุณภรรยา ไหนเลยจะมีเหตุผลให้ปฏิเสธ”
"ชิ"
หานหยู่เยนกลอกตา ก่อนจะขึ้นไปบนเตียง
โล่เฉินนอนลงแล้วถาม "ผมคิดว่าจะตกอยู่ภายใต้ความแรงกดดันอย่างมากซะอีก คิดไม่ถึงเลยว่าคุณจะยังมีอารมณ์ไปน้ำพุร้อน ดูเหมือนว่าสภาพจิตใจของคุณจะไม่เลวเลย"
“นั่นมันคนละเรื่องกันนี่ อีกอย่างไปแช่น้ำร้อนก็ถือเป็นการผ่อนคลายด้วยเช่นกัน ช่วงนี้ฉันยุ่งจนเหนื่อยเกินไปแล้ว ยังมีเวลาอีกสามเดือน ไม่ต้องรีบร้อน”
“อ้อใช่ มีข่าวดีมาบอก”
หานหยู่เยนพลิกตัว เธอเกาะอยู่ตรงขอบเตียง สองมือเท้าคางเอ่ยถาม “ข่าวดีอะไร?”
"มีคนมาลงทุนในบริษัทของผมห้าล้าน"
"อะไรนะ!”
หานหยู่เยนอุทานออกมาและดีใจอย่างยิ่ง “จริงหรือ เป็นใครกัน?บริษัทอะไร?ทำไมถึงได้อยากลงทุนในบริษัทของคุณ?”
“ตามมาด้วยข่าวร้ายก็คือนักลงทุนคือเจิ้งข่าย คุณชายของตระกูลเจิ้ง ส่วนเหตุผลในการลงทุน ก็ไม่มีอะไรมากไปกว่านิสัยชมชอบสาวงาม ถูกตาต้องใจจื่อเยว่และเซี่ยซือหาน”
"เป็นเขา!"
หานหยู่เยนสีหน้าขมขื่น เธอส่ายหัวแล้วเอ่ย “ไม่ได้ ผู้ชายคนนั้นขึ้นชื่อว่าเป็นเพลย์บอยของเมืองเจียง เขาลงทุนให้คุณต้องไม่ใช่เรื่องดีแน่ คุณอย่าได้ไปตอบรับเป็นอันขาด”
"เงินได้มาแล้ว สัญญาก็เซ็นไปแล้วด้วย”
"หา?” หานหยู่เยนเป็นกังวล "คุณคงไม่ได้คิดจะขายจื่อเยว่และพี่หานใช่ไหม โล่เฉิน พวกเราจะทำตัวใจร้ายแบบนี้ไม่ได้ เพื่อเงินถึงกับทำสิ่งเลวร้ายได้!"
ดวงตาของโล่เฉินฉายแววชื่นชม เขาลุกขึ้นมานั่งจนหัวเกือบชนกับหัวของหานหยู่เยน
“ไม่ต้องห่วง ฉันรู้ตัวเองดี”
หานหยู่เยนหันมามองและหัวเราะคิกคัก “คุณมันเจ้าเล่ห์ ฉันขอเดาคุณจะต้องวางกับดักเจิ้งข่ายแน่ๆ นักเจ้าแผนการอย่างคุณ คิดว่าฉันไม่รู้หรือไง”
“ถูกตัอง"
“แต่คุณต้องระวังหน่อยนะ ตระกูลเจิ้งถือเป็นคนใหญ่คนโตในเมืองเจียง ถ้าพวกเขาคิดจะบีบขยี้ตระกูลหานของพวกเราก็ง่ายดายอย่างยิ่ง” หานหยู่เยนเป็นกังวล
โล่เฉินพูดอย่างไม่ใส่ใจ “ผมจะปล่อยให้เจิ้งข่ายกลืนฟันหักลงท้องไปเลย ประหนึ่งคนใบ้กินยาขมต่อให้ทุกข์ก็พูดไม่ออก”
"เรื่องเจ้าแผนการแบบนี้คุณล่ะมีเยอะจริงๆ ฉันตั้งหน้าตั้งตารอชม”
“หรือว่า นอนข้างบน?”
หานหยู่เยนชะงักไปก่อนจะรีบหันหลังกลับแล้วปิดไฟ “นอนบนพื้นไปต่อเถอะ อุตส่าห์ให้โอกาสคุณแล้วแต่คุณไม่คว้าเอาไว้เอง จะโทษใครได้”
“ให้โอกาสผม?เมื่อไหร่กัน?”
“เฮ้อ คุณภรรยา คุณได้โปรดช่วยอธิบายให้ชัดเจนอีกสักนิด คุณให้โอกาสผมตอนไหนกัน ทำไมผมถึงไม่รู้เรื่อง”
“อย่ามาแกล้งหลับ พูดให้รู้เรื่องก่อนสิคุณ”
ท่ามกลางความมืด
มุมปากของหานหยู่เยนผุดรอยยิ้มขึ้นลึก คืนนี้ เธอนอนหลับฝันดีอย่างยิ่ง
วันรุ่งขึ้น เช้าตรู่
หลังจากที่โล่เฉินไปวิ่งกับหานหยู่เยนเสร็จ เขาก็ไปที่สวนสาธารณะหลิงหู
ในช่วงระยะอ่อนแอเขาไม่มีหนทางจะใช้พลังทิพย์ อีกทั้งยังไม่สามารถฝึกฝนพลังได้ด้วย แต่ก็เป็นการดีที่จะได้ฝึกฝนทักษะการชกมวยมือเท้า เสริมสร้างความแข็งแกร่งให้ร่างกาย
ไม่นานนัก โทรศัพท์ก็ดังขึ้น
เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย
“ฮัลโหล ใคร?”
“นายท่าน เป็นผมเอง ฉินต้าวจื่อ”
น้ำเสียงที่คุ้นเคยดังมาจากอีกฝั่ง “ฉินต้าวจื่อที่อยู่ในงานของสำนักผานหลงเมื่อไม่กี่วันก่อน นายท่านยังจำได้หรือไม่”
"อ้อนายนั่นเอง ฉันจำได้"
ฉินต้าวจื่อรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย “นายท่านจำได้ก็ดีอย่างยิ่ง ไม่ทราบว่าคุณยังลืมไปแล้วหรือไม่ว่าคุณจะเทศน์ให้ผมฟัง ตอนนี้ผ่านมาหลายวันแล้ว ฉินต้าวจื่อ อย่างผมรอรับฟังจนจิตใจทนทุกข์”
“เอ่อ ขอโทษที ช่วงนี้ฉันยุ่งมากเลยลืมไปเสียสนิท”
โล่เฉินนึกขึ้นได้ว่าพรุ่งนี้จะต้องไปแช่น้ำพุร้อนกับหานหยู่เยน ดังนั้นเขาจึงถามขึ้น “วันนี้นายมีเวลาว่างมาหาฉันรึเปล่า?”
“ผมมีเวลา แต่ว่านายท่าน ผมมีเรื่องอยากขอร้องนายท่านสักเรื่องหนึ่ง”
"ลองว่ามา"
ฉินต้าวจื่อดูเหมือนจะกังวลเล็กน้อย น้ำเสียงที่เอ่ยพูดตะกุกตะกักราวกับเด็กขี้อาย
“ฉันมีเพื่อนอยู่ไม่กี่คน ล้วนเป็นผู้ฝึกฝนทั้งสิ้น ปกติก็มักจะมีการรวมตัวกันเพื่อแลกเปลี่ยนประสบการณ์การฝึกฝน เมื่อวานผมดื่มเหล้าไปปากไม่มีหูรูด ดันบอกไปว่าตัวเองโชคดีที่มีปรมาจารย์ช่วยชี้แนะ พวกเขาไม่เชื่อ ผมเลยพลั้งปากบอกไป เชิญนายท่านไปที่งาน...”