บทที่ 135 เยือนห้องโถงบรรพบุรุษอีกครั้ง

ระหว่างทาง หานหยางขับรถ

ต่อมา คุณย่าหานเอ่ยเร่ง “อย่ามัวแต่อมพะนำ พูดมา เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ไอ้สัตว์ร้ายโล่เฉินมันก่อเรื่องอะไร"

“คุณย่า จำได้ไหมว่าโล่เฉินก่อตั้งบริษัทขึ้นมา”

“ได้ยินมาก่อนหน้านี้แล้ว แต่ฉันไม่สนใจ ไอ้ขยะแบบนั้นยังสามารถเปิดบริษัทได้ ได้ข่าวว่าหลิวเซียงหลันให้ทุนมันไป ช่างเป็นไอ้โง่ทั้งบ้านจริงๆ”

หานหยุนเทามุมปากกระตุก เขาพูดอย่างอึดอัด “คุณย่า ฉันเกรงว่าคุณจะต้องผิดหวังแล้ว บริษัทของโล่เฉินได้รับเงินลงทุน 15 ล้านจากเจิ้งข่าย คุณชายของตระกูลเจิ้ง"

บูม!

คุณย่าหานมีสีหน้าเย็นลงทันที และไม่สามารถพูดได้เป็นเวลานาน

"แค่ก แค่ก"

เสียงไอดังขึ้น หานหยุนเทาตบหลังคุณย่าหานเบาๆ "คุณย่า คุณย่าโปรดใจเย็นๆก่อน ช่วงนี้ถูกไอลมเย็น ร่างกายไม่เป็นไรใช่ไหม?"

คุณย่าหานเช็ดปากแล้วถามด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด “นายแน่ใจ ข่าวจริงเหรอ?”

“เจิ้งข่ายพูดเองกับปาก เขาไม่จำเป็นต้องโกหกผม”

“สมควรตาย!” ดวงตาของคุณย่าหานเป็นประกายเย็นเยียบ

หานหยุนเทาพูดอย่างกังวลใจ "คุณย่า สิ่งที่กลัวที่สุดตอนนี้คือโล่เฉินนั่นมันเป็นหมาป่าตาขาว ตระกูลหานของเราเลี้ยงดูเขา มาตอนนี้เขาพลิกตัวได้แล้ว แบบนี้เขาจะถีบส่งและบดขยี้ตระกูลหานของเราหรือไม่"

“เขากล้า!”

"คุณย่า พวกเรารับเดิมพันไม่ไหว"

ด้านหน้า หานหยางเองก็เสริมประโยคที่ร้ายกาจ "คุณย่า ผมรู้สึกมาตั้งนานแล้วว่าโล่เฉินเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้น ไม่น่าใช่คนซื่อสัตย์อะไร กล้ำกลืนมาตั้งสามปี หากเป็นคนปกติทั่วไป ยิ่งใหญ่แล้วจะต้องมาแก้แค้นแน่”

ใบหน้าของคุณย่าหานเปลี่ยนไป ลมหายใจของเธอหนักหน่วงขึ้น

แขนบาง เผยให้เห็นเส้นเลือดสีน้ำเงิน

หานหยุนเทาเอ่ยต่อ “คุณย่า ตอนนี้ลงมือก็ยังทัน หากรอให้โล่เฉินปีกกล้าขาแข็งขึ้นมาก็สายเกินไปแล้ว”

“ลงมือยังไง บริษัทเป็นของเขา พวกเราจะทำอะไรได้”

“โล่เฉินยังไงก็เป็นคนตระกูลหาน บริษัทของเขาก็คือบริษัทของพวกเราตระกูลหาน บังคับให้เขาโอนบริษัทนี้มาให้คุณย่าซะ แบบนี้ก็ได้แล้วไม่ใช่หรือ!”

คุณย่าหานแค่นเสียง “นายคิดว่ามันง่ายขนาดนั้นหรือไง! ไอ้ขยะนั่นกว่าจะพลิกตัวขึ้นมาได้ไม่ใช่เรื่องง่าย จะมาเชื่อฟังง่ายๆได้ยังไง” "

"จุดแตกหักไม่ได้อยู่ในเขา แต่อยู่ที่หานหยู่เยน"

“หยู่เยน?”

หานหยุนเทาดื่มน้ำและกระแอมเอ่ย "โล่เฉินรักหานหยู่เยนอย่างแน่นอน ไม่เช่นนั้นคงเป็นไปไม่ได้ที่จะทนรับความอัปยศอดสูมานานเป็นเวลาสามปีตลอดที่อยู่ข้างหานหยู่เยน คุณย่าออกหน้า ขอให้หานหยู่เยนเปิดปากให้โล่เฉินโอนบริษัทมา แบบนี้ก็ได้แล้ว?”

"นี่..."

คุณย่าหานคิดอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ขมวดคิ้วขึ้นในที่สุด "หยู่เยนจะฟังฉันหรือ นางหนูนั่นตอนนี้ก็ปีกกล้าขาแข็งมากแล้ว”

“ใช้การขู่ว่าจะขับไล่ออกจากตระกูล!”

ตึง

ในใจคุณย่าหานยุ่งเหยิงขึ้น เธอมองไปที่หยุนเทาอย่างแปลกใจ “นายพูดอะไรนะ!”

“คุณย่า ไม่มีทางเลือกแล้ว มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่จะทำให้หานหยู่เยนตกใจและเชื่อฟังขึ้นมาได้ พวกเราไม่ได้อยากเห็นเธอถูกขับไล่จริงๆสักหน่อย”

เขาพบว่าคุณย่าหานลังเล

หานหยุนเทากำหมัดแน่นและพูดอย่างเย็นชา “คุณย่า คุณคิดให้ดีๆ โล่เฉินพลิกฟื้นขึ้นมาได้ ข้อแรกก็คือการแก้แค้นแน่ และคนๆนั้นก็คือคุณแน่นอน!”

“ใช่ คุณย่า บริษัทของไอ้ขยะนั่นเราจะต้องได้มันมา คุณต่างหากที่เป็นเจ้าบ้านตระกูลหาน บริษัทนั่นก็ควรเป็นของคุณ” หานหยางกล่อง

“คุณย่า ไม่ต้องลังเลแล้ว รีบตัดสินใจเถอะ!”

คุณย่าหานหลับตาลง ใบหน้าชรากระตุกเป็นครั้งคราว

บรรยากาศในรถ กดดันถึงขีดสุด

จนถึงจุดหนึ่ง ดูเหมือนว่าจะเกิดการตัดสินใจแล้ว

คุณย่าหานลืมตาขึ้น ดวงตาของเธอระเบิดประกายและเอ่ยเสียงเข้ม “ยังไม่สายเกินไปที่จะทำตอนนี้ ไปบอกหานหยู่เยนให้มาที่บ้านเก่าแก่ของตระกูลหาน”

"ดี"

……

เมื่อหานหยุนเทาจากไป หานหยู่เยนก็โทรหาโล่เฉิน

สองคนคุยกันอยู่พักหนึ่งเป็นเรื่องทั่วๆไปไม่ได้ซับซ้อนอะไร

แต่นี่ต่างหากที่แปลก

“เอ่อ โทรศัพท์ของหานหยุนเทา”

หานหยู่เยนรีบรับอย่างรวดเร็ว ยังไม่ทันได้พูด อีกฝ่ายก็ชิงพูดขึ้นด้วยความหมายที่ลึกซึ้งว่า "หานหยู่เยน ตอนนี้รีบมาที่บ้านเก่าแก่ของตระกูลหานฉันมาที่บ้านของบรรพบุรุษ คุณย่ามีเรื่องจะฝากฝังเธอ จำไว้ เรื่องนี่เกี่ยวข้องกับความเป็นความตายของตระกูลหาน จะต้องเก็บเป็นความลับเด็ดขาด เธอมาแค่คนเดียว ห้ามบอกใครทั้งนั้น”

“ได้ได้ได้ ฉันจะรีบไป”

หานหยู่เยนไม่ลังเลแม้แต่น้อย

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

บ้านเก่าแก่ของตระกูลหาน ห้องโถงบรรพบุรุษ

"คุณย่า"

หานหยู่เยนกังวลในใจ นี่มันคือเรื่องอะไร ถึงกับต้องพูดกันในห้องโถงบรรพบุรุษ ร้ายแรงขนาดนั้นเชียว?