ตอนที่ 141
บทที่ 141 บทสนทนากลางสายฝน
October 31, 2026
กลุ่มเมฆม้วนตัว สายฟ้าลั่นเป็นประกายไฟวาววับ
ม่านฝนที่ตกหนักบดบังสายตา
บนท้องถนน มีรถคันหนึ่งกำลังเร่งเครื่องราวกับโบยบิน คนขับคือถังหมิงกวง ข้างๆคือชายในชุดคลุมนักพรต และข้างหลังคือฟ่านหงชางที่กำลังร่อแร่
เขายังไม่ตาย!
เขายังไม่ตาย!
เขายังไม่ตาย!
ในขณะนี้ สมองของชายในชุดคลุมนักพรตยังคงครุ่นคิดถึงคำเหล่านี้อยู่ข้างใน ในขณะเดียวกันเขารู้สึกตื่นเต้นอย่างมากจบแทบจะเป็นบ้า
เมื่อสิบปีที่แล้ว เขาเป็นเพียงนักพรตตัวเล็กๆ
ชายคนนั้น คือการดำรงอยู่เบื้องบนของเขาหรือพูดให้ถูกคือ เขาคือการดำรงอยู่ที่น่าสยดสยองที่สุดของโลกแห่งการฝึกฝนในจีน
คืนนั้น สงครามบนภูเขาเย่นหลิง
ทุกอย่างถูกทำลายลงเป็นผุยผง
ชายคนนั้นล้มลงจากเบื้องบน และเสียชีวิต
ไม่
“ยังไม่ตาย? ดี ดี ดี”
ชายในชุดคลุมนักพรตเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่น่าสยดสยอง “ช่วงอ่อนแอหรือ พลังยังไม่ฟื้นคืนสินะ ยังคงหายใจอยู่ หดหัวอยู่ในมุมหนึ่ง...จุ๊บจุ๊บ คนที่เคยเป็นถึงราชาเองก็มีทางล้มลงมาถึงจุดนี้เหมือนกัน”
“คิดไม่ถึงเลยว่าฉันฟางหยุนซิวจะโชคดีขนาดนี้ได้”
“รอให้ได้วิธีฝึกฝนจิต เป็นราชาแห่งการบำเพ็ญ อีกไม่นานฉันก็จะสามารถก้าวเข้าสู่ขอบเขตเทียนเซียน จากนั้นก็กลายเป็นราชาแห่งการฝึกฝน!”
ฟางหยุนซิวตัวสั่นด้วยความตื่นเต้น เขามองไปข้างหน้า ดวงตาเป็นประกายแก่กล้าราวกับกำลังทะลุทะลวงม่านฝน
ในเวลานี้ สวนสาธารณะหลิงหู
ในศาลาหลังหนึ่ง
โล่เฉินมีสีหน้าเย็นชา ยืนสองมือไพล่หลัง และมองไปยังทะเลสาบที่อยู่ตรงหน้าตน
สิบนาทีที่แล้ว โทรศัพท์จากฟ่านหงชางนั้นแปลกอย่างมาก น้ำเสียงของเขาผิดปกติไป โล่เฉินรู้สึกได้โดยสัญชาตญาณ
ดังนั้น เขาจึงส่งข้อความไปหาฟ่านหงชาง บอกว่าตนอยู่ที่สวนสาธารณะหลิงหูไม่ได้ขับรถ ฝนตกหนักขนาดนี้ไม่สามารถไปที่ตึกซิงหยุนได้และให้ฟ่านหงชางมารับเขา
"เป็นใครกัน?"
โล่เฉินครุ่นคิดและพึมพำกับตัวเอง "เมืองหลวงหาเจอแล้วงั้นหรือ เป็นคนที่หลันโย่วเวยส่งมา?”
ครืนครืน
สายฟ้าคำรามขึ้น สายฟ้าพาดผ่านแยกเมฆออกเป็นช่องว่าง
เพียงชั่วครู่ เมฆดำก็รวมตัวกัน
“มาเร็วเกินไปแล้ว ฉันยังไม่ได้จัดการเอาไว้ก่อน หยู่เยนจะทำยังไง เรื่องที่บ้านจะทำยังไง? ฉันยังอยากจะอยู่เป็นเพื่อนหยู่เยนอีกสักหน่อยแท้ๆ”
โล่เฉินกำหมัดและกัดฟัน
“หลันโย่วเวย ทำไมเธอต้องบังคับฉันแบบนี้!”
เปรี้ยง
สายฟ้าแลบหลายสิบลูกกำลังโหมกระหน่ำ กลุ่มเมฆซัดสาด
สิบห้านาทีต่อมา
โล่เฉินรับโทรศัพท์ เขาเอ่ยตอบ "มีทะเลสาบอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของสวนสาธารณะ ฉันอยู่ที่ศาลาริมฝั่ง รีบมาเถอะ"
ในไม่ช้า ร่างสามร่างก็ปรากฏขึ้นท่ามกลางสายฝน
"มาแล้ว"
“โล่เฉิน?!”
ฟางหยุนซิวที่มีใบหน้าที่ควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ เขามองไปที่ชายคนนั้นในศาลาสัญชาตญาณของจนเกิดความหวาดกลัวขึ้น จนแทบจะคลานลงไปเสียให้ได้
ในตอนนั้น พลังอันน่าเกรงขามของผู้ชายคนนั้นน่ากลัวมากเกินไป
เขากดโลกแห่งการฝึกฝนลงไปจนสิ้น
“ตอนนี้เขากำลังอ่อนแอ และความแข็งแกร่งของเขายังไม่ฟื้น ฉันกลัวอะไร! ไม่ต้องไปกลัว รอให้ฉันได้วิถีฝึกจิตอัศจรรย์ของเขามา ต่อไปฉันก็จะเป็นราชาในอนาคต”
ฟางหยุนซิวกัดริมฝีปากของตน และเตือนสติตัวเอง
“นายยังไม่ตาย!”
โล่เฉินถอนหายใจ เป็นไปตามที่คาดไว้ ตัวตนของเขาถูกเปิดเผยแล้ว
เขาหันกลับมา
ทันใดนั้น สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที “หงชาง นาย....”
“อา... อาจารย์...”