บทที่ 144 ชีวิตของฉัน แล้วยังไง

ออกจากตึกซิงหยุนมา ในใจของโล่เฉินมีเรื่องหนักอึ้งมากมาย

สายฝนเพิ่งจะผ่านพ้นไป อากาศเย็นสดชื่น

เขาเดินไปตามถนน ในสมองคิดถึงเรื่องของเจียงเจิ้งชิงตลอดเวลา เจ้านั่นสุดท้ายแล้วเป็นคนทรยศหรือเปล่า

ไม่มีข้อสรุปใดเกิดขึ้น

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ จู่ๆ ข้างหูเขาก็มีเสียงดังขึ้น

"ชะตาฟ้าดินลิขิต นับแต่อดีตมาปัจจุบันล้วนเป็นผู้อยู่อันดับแรก"

โล่เฉินหันไปมองดู บนทางเท้าขอบถนนมีชายชราในชุดผ้าลินินเนื้อหยาบคนหนึ่งนั่งอยู่

ชายชราผู้นั้นรูปร่างผอมเพรียว ผมขาวไว้เครายาว ให้ความรู้สึกเป็นคนมีคุณธรรมและอดไม่ได้ที่จะทำให้คนเชื่อว่าเขาเป็นคนดี

ไม่ใช่ผู้ฝึกฝน?

โล่เฉินจับไม่ได้ถึงพลังจิตที่แข็งแกร่งของชายชรา ดูเหมือนว่าเขาจะเป็นแค่หมอดูลวงโลก

ขณะเตรียมจะเดินจากไป เขาก็ได้ยินเสียงของชายชราตะโกนขึ้น “พ่อหนุ่ม ฉันเห็นใบหน้าของนาย นี่ไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไป!”

“โอ้?”

โล่เฉินรู้ว่านี่เป็นคำพูดสำเร็จรูปแบบหนึ่ง ในใจของเขาคิดว่าตอนนี้ตนเองก็ไม่ได้มีเรื่องอะไร ฟังๆไปสักหน่อยก็ไม่เลว

เขาเดินเข้าไปและหมอบลงถามว่า “จากนั้น?”

“หากฉันคำนวณไม่ผิด คุณประสบหายนะครั้งใหญ่ในช่วงสิบปีที่ผ่านมา มังกรที่โบยบินอยู่บนท้องฟ้าตกลงมาเป็นแมลงบนผืนดินใช่ไหม”

ในใจของโล่เฉินเกร็งขึ้นมา ในที่สุดก็มองไปที่ชายชราอย่างระมัดระวัง

แต่ก็ยังไม่พบความผิดปกติอะไร

“ฉันประสบภัยพิบัติจริงๆ แต่หากจะบอกว่าฉันเป็นแมลง นี่มันมากเกินไปหรือเปล่า?” โล่เฉินหัวเราะ

ชายชราลูบเคราของตนและพยักหน้าเอ่ย "เป็นแมลงอยู่พักหนึ่งเท่านั้น สักวันหนึ่งย่อมต้องกลายเป็นมังกร น่าเสียดายที่..."

“น่าเสียดายอะไร?”

"ขอมือให้ฉัน"

โล่เฉินลังเลอยู่สักหน่อย เขาคิดสักครู่ก่อนจะยื่นมือออกไป

ชายชรามองดูลายมือและเอ่ย “เส้นชีวิตไม่ตรง ชะตากรรมผกผันลำเข็ญ ภัยพิบัติของคุณยังไม่ได้สลายไป ภัยพิบัติในอนาคตมีแต่เพิ่มมากขึ้น จงเตรียมใจรับมันให้ดี”

"ภัยพิบัติอะไร?"

"ชะตาฟ้าไม่อาจแพร่งพราย"

โล่เฉินหัวเราะอย่างไร้เสียง

ชายชราพูดจาคลุมเครือ นี่คือเทคนิคการใช้ภาษาของหมอดู ทำให้คุณรู้สึกว่านี่มีเหตุผลอยู่บ้าง แต่เมื่อคาดคั้นขึ้นมากลับรู้สึกว่านี่ไร้ความหมาย บอกไม่ถูกว่าปัญหาอยู่ที่ใด

“ช่วยพูดอะไรที่เป็นประโยชน์หน่อยได้ไหม?”

"มีประโยชน์ ก็ดี"

ชายชราที่ท่าทางที่ไม่อาจคาดเดาได้ถูก เขาเอ่ยถาม “ชีวิตคนผู้หนึ่ง คุณรู้หรือไม่ว่ามีเส้นทางสำเร็จสู่มังกรกี่วิธี?”

"ลองพูดมาเถอะ"

"ห้าวิธี"

ชายชราชูนิ้วทั้งห้าและกล่าวว่า “หนึ่งชีวิต สองโชค สามฮวงจุ้ย สี่บุญสะสม และห้าชื่อจารึก”

โล่เฉินครุ่นคิดและถาม "นี่อธิบายได้ว่าอะไร?"

“เส้นทางทั้งห้าสายแบ่งออกเป็นสองประเภทใหญ่คือ ชีวิต และ การเปลี่ยนโชคชะตา”

ตึง

คำพูดของชายชราทำให้คนประหลาดใจ

โล่เฉินเริ่มสนใจมากขึ้น เขาเอ่ย “ได้โปรดท่านเอ่ยต่อ”

“อย่างแรก ชีวิตน่ะ ถูกลิขิตตั้งแต่เกิดมา มีบางคนมีชื่อเสียงทั้งที่ไร้การกระทำใด และบางคนเกิดมาบนโลกพร้อมกุญแจทองคำ คุณว่านี่น่าโกรธหรือไม่?”

“จุดนี้ไม่ได้มีอะไรที่จะต้องพูดถึง ชะตาชีวิตลิขิตแล้ว หากไม่ยอมรับก็ต้องเปลี่ยนแปลงมัน หากคุณเลือกอย่างหลัง คุณต้องดำเนินการเปลี่ยนแปลงด้วยสี่วิธีต่อไปนี้”

ชายชราเอื้อมมือออกไปแล้วพูดว่า "อย่างที่สองคือ โชค โชคชะตาก็เช่นกัน เป็นที่รักของสวรรค์ ลูกรักของพระเจ้า แม้เหยียบอึก็ยังได้รับสมบัติ แม้กระทั่งทุกวันคืนเอาแต่นอนก็ยังสามารถได้รับพรจากฟากฟ้า คนประเภทนี้มิอาจเทียบเคียงได้ ทำอะไรก็สามารถประสบความสำเร็จ ง่ายต่อการเปลี่ยนชะตาชีวิต "

“แล้วสามอย่างหลังล่ะ?”

“อย่างที่สามฮวงจุ้ยไม่จำเป็นต้องเอ่ยถึง พูดถึงอย่างที่สี่บุญสะสม” ชายชรามองที่โล่เฉินและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “คุณคือผู้ฝึกฝนสินะ”

ทันใดนั้น นัยน์ตาของโล่เฉินก็หดวูบลง พลังข่มขวัญแผ่ซ่านออกมา

“ฮ่าฮ่าฮ่า ไม่ต้องร้อนใจไป”

ชายชราโบกมือ เขาเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ฉันไม่มีความแค้นอะไรกับนาย ฉันเป็นแค่คนธรรมดาทั่วไปเท่านั้น เคยได้พบเจอกับผู้ฝึกฝนมาบ้างดังนั้นจึงพอแยกแยะได้”

โล่เฉินค่อย ๆ เก็บลมหายใจ เขาเอ่ยถาม "การสะสมบุญนั้นหมายความว่าอย่างไร"

"มันคือการฝึกฝนนั่นเอง"

"อะไรนะ?"

ชายชรามีสีหน้าเคร่งขรึม เขากล่าวว่า "เส้นทางสายที่สี่ในการเปลี่ยนแปลงชะตาก็คือการฝึกฝน การเดินบนเส้นทางสายนี้คุณน่าจะรู้ดีกว่าฉัน ผ่านเส้นทางสายนี้ ได้ครอบครองพลังที่เหนือมนุษย์ นี่ไม่ใช่การเปลี่ยนแปลงโชคชะตาหรอกหรือ!"