บทที่ 151 ปฏิเสธการเจรจาและต่อสู้กลับ

วิลล่าฝั่งตะวันตก ชั้นใต้ดิน

ภาพในตอนนี้ช่างมีชีวิตชีวาเหนือจะบรรยาย

เหล่าหญิงสาวกำลังเปลือยกาย กุมหัวคุกเข่าอยู่กับพื้น เย้ายวนอย่างหาที่เปรียบมิได้ ในขณะที่ลูกเศรษฐีหลายคนถูกทุบตีจนฟกช้ำและใบหน้าบวม นอนร้องคร่ำครวญไม่หยุดอยู่บนพื้นไม่กล้าที่จะเคลื่อนไหว

"เพี๊ยะ"

เมาหยาตบหยางเซียวจนกระเด็น จากนั้นจึงเตะเขาลงไปในบ่อน้ำพุร้อน

"อ๊าก!"

“อ๊ากบ้าอะไรของแก รีบปีนขึ้นมาเดี๋ยวนี้”

เมาหยาท่าทางเยือกเย็นอย่างยิ่ง

“พี่สาว ฉันผิดไปแล้ว ฉันผิดไปแล้วจริงๆ คุณมาจากตระกูลไหน นี่ออกจะเล่นหนักเกินไปหน่อยแล้ว ฉันไม่ชอบเล่น SM พี่สาวปล่อยฉันไปเถอะ”

"ปีนขึ้นมา"

เมาหยาเล็งปืนไปที่หัวของหยางเซียว จนหยางเซียวตกใจกลัวและปีนขึ้นฝั่ง

ยังไม่ทันจะได้หายใจดี เขาก็โดนเตะเข้าที่คาง

เสียงกรีดร้องดังขึ้นอีกครั้งและตกลงไปในน้ำ

ครั้งแล้วครั้งเล่า หยางเซียวท่าทางน่าสังเวชสุดขีด

เหล่าลูกเศรษฐีที่กำลังนอนตัวสั่นอยู่บนพื้น ไม่กล้าแม้กระทั่งจะหายใจแรง และไม่เข้าใจว่านางมารสาวคนนี้มาจากไหนกัน

ท้ายที่สุด หยางเซียวก็มีสภาพราวกับสุนัขใกล้ตายและถูกเมาหยาลากขึ้นมาจากสระ จากนั้นจึงโยนลงบนพื้น

"ตึบตึบตึบ"

เสียงฝีเท้าดังมาจากบันได เหล่าลูกเศรษฐีและบรรดาหญิงสาวหันไปมองดูอย่างพร้อมเพรียงและคิดว่ามันกลุ่มคนมาช่วยชีวิต

แต่กลับพบว่าผู้มาเป็นชายฉกรรจ์ผิวเข้มคนหนึ่ง

“พี่หนิว”

"เมาหยา ทำได้ไม่เลว"

จบแล้ว

เป็นพวกเดียวกัน!

เกิดอะไรขึ้น? ตระกูลหยางเข้ามาง่ายขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

“เกิดอะไรขึ้นกับไอ้เด็กนี่?”

เมาหยาพูดด้วยรอยยิ้มว่า "เปราะบางจะแย่ แค่เตะไปสองสามทีก็เป็นแบบนี้แล้ว"

“อย่ามาแสร้งตาย รีบลุกขึ้นเดี๋ยวนี้”

เฮยหนิวเตะเข้าที่เป้ากางเกงของหยางเซียว

"อ๊าก!"

เสียงกรีดร้องราวใจจะขาดทำเอาคนถึงกับขนหัวลุก ดวงตาของหยางเซียวแทบจะกระโดดออกมาได้ เขาล้มลงกับพื้นและกลิ้งตกลงไปในสระอีกครั้ง ก่อนจะสำลักจนหน้ามืด

เฮยหนิวจับเท้าเขาเอาไว้แล้วเหวี่ยงลงกับพื้น

“พี่หนิว ไว้ชีวิต ไว้ชีวิตด้วย”

“ไว้ชีวิตเ? ตอนนี้รู้จักกลัวแล้ว ตอนกล้าตั้งตัวเป็นศัตรูกับพวกฉันก็เห็นมีความสุขมากนักนี่” เฮยหนิวบีบคอของหยางเซียวและเยาะเย้ย “ถึงพวกเราจะต้องจบเห่ พวกแกตระกูลหยางก็จะต้องถูกฝังไปด้วยกัน ส่วนแก ก็จะเป็นคนแรกที่ได้ไปพบกับพระพุทธเจ้า”

“ไม่…ไม่เอา พี่หนิว ผมผิดไปแล้ว…”

หยางเซียวรู้สึกหวาดกลัวอย่างมาก

จากนั้น กลิ่นปัสสาวะก็ค่อยๆ ลอยอยู่ในอากาศ

“เวรเอ๊ย ไอ้ขยะไร้ประโยชน์” เฮยหนิวปล่อยมือออก

เมาหยาเตะหยางเซียวลงไปในบ่อน้ำพุร้อนโดยไม่ลังเล และถามทันทีว่า “พี่หนิว จากนี้จะทำอย่างไรต่อไป?”

“ให้ลูกน้องพวกนั้นได้ระบายความโกรธออกมาสักหน่อย รอให้จัดการทุบตีได้พอสมควรแล้วพวกเราค่อยไป หยางเซียวอยู่ในมือของพวกเรา ยังจะต้องกลัวอะไร”

เฮยหนิวพูดจบก็ชำเลืองมอง

หญิงสาวมากกว่าสิบหรือยี่สิบคนล้วนเปลือยกายอยู่ รวมทั้งในนั้นก็มีสาวสวยหลายคน ซึ่งทำให้เลือดของเฮยหนิวเดือดพล่าน

เมาหยามีไหวพริบอย่างยิ่ง เธอยกหยางเซียวขึ้น ในมือมีแส้ปรากฏขึ้น

“เพี๊ยะ!” “เพี๊ยะ!” “เพี๊ยะ!”

เสียงแส้กระทบผิวหนังดังขึ้น

“โอ๊ย!”

“พี่สาวอย่าตีอีกเลย ใกล้จะตายแล้ว ใกล้ตายแล้ว”

"โอ๊ย แม่งเอ๊ย เจ็บ"

เมาหยาไม่ใจอ่อนเลยแม้แต่น้อย โยนพวกหยางเซียวออกจากห้องใต้ดินราวกับขับไล่หมูหมา

เฮยหนิวเลียริมฝีปากของตนและหอบหายใจลึก

ในเมื่อผู้หญิงเหล่านี้ปรากฏตัวที่นี่ นั่นย่อมแปลว่าพวกเธอไม่ใช่หญิงสาวที่ดีอะไร ไม่จำเป็นต้องรักหยกถนอมบุปผา

พอดีกับความโกรธในตอนนี้ที่ยังไร้ที่ระบาย ตอนนี้ มันเป็นโอกาสที่ดีอย่างยิ่ง

"มานี่ให้หมด"

จากนั้น ก็เป็นการต่อสู้แบบเนื้อแนบเนื้อมนุษย์

ประมาณสิบนาทีต่อมา

เฮยหนิวขึ้นไปชั้นบนและเห็นว่าหยางเซียวสวมใส่เสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว และกำลังคุกเข่าตัวสั่น

เมาหยาราวกับราชินี เธอกำลังนั่งไขว่ห้างแล้วเล่นกับแก้วไวน์

บางครั้งก็สะบัดแส้ตีหยางเซียวที่น้ำตาไหลไม่หยุด