บทที่ 164 ให้ฉันไสหัวไป เหยียนเจิง น้องสาวฉัน

เสียงของโม่หานดังลั่น น้ำเสียงแหลมคม ทะลุผ่านเสียงเพลงและเข้าถึงหูของคนส่วนใหญ่

ในตอนนี้ สายตาของทั้งชายและหญิงต่างเลื่อนไปที่มุมหนึ่ง

โล่เฉินลืมตาขึ้น ในใจรู้สึกหงุดหงิด

เขาไม่ต้องการเป็นที่สังเกต ดังนั้นถึงได้เลือกมาหลบตัวอยู่ที่มุมห้อง แต่ตอนนี้กลับกลายมาเป็นจุดสนใจไปแล้ว หากตัวตนของเขาถูกเปิดเผย แบบนั้นก็เป็นเรื่องใหญ่แล้ว

“โม่หาน นายอาศัยอะไรมาอวดเบ่งตรงนี้!"

นิ่งจื่อโหรวยืนขึ้นและตะโกนอย่างโกรธเคือง "พี่จิ่งเทียนเป็นเพื่อนของตระกูลนิ่งเรา ทำไมจะมาไม่ได้ โรงแรมนี้เป็นของตระกูลนายหรือไง!"

"โรงแรมนี้ไม่ใช่ของตระกูลฉัน แต่คนที่มาที่นี่ล้วนมีสถานะตำแหน่งทั้งนั้น ไม่ใช่หมาแมวที่ไหนก็เข้ามาได้"

"นายต่างหากที่เป็นหมาแมว!" หานหยู่ถิงตอกกลับอย่างอดไม่ได้

นับตั้งแต่ที่เธอรู้ว่าโล่เฉินแข็งแกร่งมาก เธอก็มีความมั่นใจเต็มที่ ตอนนี้พอเผชิญหน้ากับโม่หานจึงไม่มีความกลัว

“กล้าดียังไงมาพูดกับฉันแบบนี้!” ดวงตาของโม่หานถลึงกว้าง

หานหยู่ถิงหดคอของเธอ ยังคงกลัวอยู่เล็กน้อย

สีหน้าของโล่เฉินเข้มขึ้นและพูดอย่างเย็นชาว่า “พวกเราเป็นหมาแมวหรือเปล่าไม่รู้แน่ชัด แต่ว่านาย เมื่อวานถูกฉันทุบตีจนต้องร้องไห้หาแม่ แถมเกือบจะฉี่ราดกางเกง....ทำไม มาตอนนี้ต่อหน้าทุกคน อยากโดนฉันทุบตีอีกสักที ให้ทุกคนได้เห็นว่านายเก่งขนาดไหน?”

"หุบปาก!"

โม่หานตะโกนลั่น แก้มของเขาร้อนผ่าว

สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้ได้แพร่กระจายไปในแวดวงสังคมในฉู่โจว เขากลายเป็นเรื่องตลกครั้งใหญ่ไปแล้ว

ตอนนี้พอถูกพูดถึงขึ้นมา โม่หานก็สังเกตเห็นดวงตาแปลกๆของบางคนที่ยากเกินกว่าที่เขาจะยอมรับได้

แต่ไหนแต่ไรมา ตระกูลโม่ใกล้ชิดสนิทกับตระกูลซูมาตลอด เขามีซูโม่เป็นพี่ชาย ดังนั้นทั่วทั้งฉู่โจวจึงไม่มีใครกล้าหาเรื่องเขา

แต่ตอนนี้ เขากลับถูกเหยียดหยามทำให้อับอาย

"สมควรตาย!" โม่หานตะโกน “รปภ. พาตัวเขาออกไปจากที่นี่”

รปภ.สองคนรีบรุดเข้าไป

นิ่งจื่อโหรวตะโกนขึ้น "ฉันอยากเห็นนักว่าใครกล้า!"

“ไอ้ขยะ ผู้ชายตัวโตมาหลบหลังผู้หญิงถือเป็นตัวอะไรกัน แกแก่งนักไม่ใช่หรือไง มามามา มาแข่งขันกับรปภ.ไม่กี่คนสักหน่อย ให้ทุกคนได้เปิดหูเปิดตา”

"วิธียั่วยุ"

โล่เฉินเยาะเย้ย “คิดจะยั่วยุฉัน ให้ฉันทำร้ายเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย นายจะได้สามารถให้ตำรวจมาจับฉันเพราะฉันทำร้ายคนโดยเจตนาใช่ไหม?”

ถูกมองออกอย่างปรุโปร่งแบบนี้ ในใจของโม่หานก็เกร็งแน่นขึ้นมาอย่างอธิบายไม่ถูก

"ว่ากันว่าถ้านายมีสมองเรียบง่ายและมีแขนขาที่พัฒนาแล้ว แบบนั้นก็เท่ากับเป็นเพียงแค่สุนัขป่าเห่าหอนตัวหนึ่ง เดิมทีฉันคิดว่ายังไงก็เป็นถึงคุณชายตระกูลชั้นหนึ่งคนหนึ่ง คงเป็นไปไม่ได้ถึงขึ้นนั้น แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่า..."

โล่เฉินแสร้งทำเป็นส่ายหัวผิดหวังและถอนหายใจเอ่ย “สมองเรียบง่ายจริงๆด้วย กลอุบายเด็กๆแบบนี้ยังคิดว่าตัวเองเจ๋ง น่าอายเสียจริง”

ใบหน้าของโม่หานเป็นสีเขียวสลับแดง เปลี่ยนไปมาอย่างไม่หยุด แต่กลับโต้กลับไม่ออก

หากพูดถึงฝีปาก เขาไหนเลยจะเป็นคู่ต่อสู้ของโล่เฉิน

มารร้ายอายุห้าพันปีเชียวนะ

เรื่องพวกนี้ ตรรกะทุกประเภท หนังสือสี่เล่มและห้าคลาสสิกล้วนผ่านมือไปหมดแล้ว ใครจะสู้ได้!

คนที่อยู่รอบๆล้วนเป็นพวกคุณชายคุณหนูตระกูลใหญ่ เมื่อเห็นว่าโล่เฉินกล้าดีขนาดนี้ แถมยังเหยียดหยามโม่หาน มีบางคนที่ตกตะลึงไป บ้างก็ไม่สนใจ ส่วนมากล้วนเป็นพวกรอดูเรื่องสนุก

“พวกนายมั่วยืนนิ่งอยู่ทำไม ยังไม่ลงมืออีก”

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะสาวเท้าพุ่งเข้าไป

โล่เฉินเลิกคิ้ว คิดไม่ถึงว่าโม่หานจะไร้ยางอายขนาดนี้ ถูกมองกลอุบายออกก็ยังลงมือทำต่อ

“โม่หาน รนหาที่ตายหรือไง!” นิ่งจื่อซวนแหวกฝูงชนออกและรีบพุ่งไปที่ด้านหน้า

เขาเพิ่งไปห้องน้ำก่อนพบว่าโม่หานมีปัญหากับโล่เฉินซึ่งทำให้เขาตกใจจนแทบตายไปแล้วครึ่งหนึ่ง

ถ้าโล่เฉินหุนหันขึ้นมา แค่ฝ่ามือเดียวก็ตบโม่หานให้ตายได้แล้ว

อย่างนั้นเป็นเรื่องใหญ่แน่

“พี่จิ่งเทียนเป็นเพื่อนของฉัน ฉันอยากรู้นักว่าใครจะกล้าขับไล่เขาออกไป”

นิ่งจื่อซวนจ้องเขม็งและไม่ยอมแพ้

“คืนนี้ ผู้มีชื่อเสียงในฉู่โจวล้วนอยู่ที่นี่แล้ว นายเป็นตัวแทนของตระกูลโม่ อย่าได้ทำตัวกัดคนไปทั่วเหมือนสุนัขป่า ตัวเองอับอายไม่เท่าไหร่ อย่าได้ทำให้ตระกูลโม่ของนายต้องเสียหน้าไปด้วยเลย”

"แก!"

โม่หานโกรธจัด

ลูกเศรษฐีหลายคนเดินออกมาและดึงชายเสื้อของโม่หาน

“พี่หาน ใจเย็นๆ คนกำลังมองอยู่เยอะ”

“จัดการเขา มีวิธีลับๆอยู่ ตอนนี้ไม่จำเป็นต้องไปยุ่งกับเขา อย่าลืมว่าสถานะของคุณสูงส่ง”

“ใช่ พี่หาน แค่คุณกระดิกมือก็ฆ่าเขาได้แล้ว ไปพูดคุยเรื่องไร้สาระกับเขาถือเป็นการลดตัวคุณลงอย่างไม่ต้องสงสัย”

……

เมื่อถูกเพื่อนฝูงเอ่ยกล่อม ความโกรธของโม่หานก็ค่อยๆ หายไป

จากนั้น ความรู้สึกเหนือกว่าของเขาค่อยๆเพิ่มขึ้น

“จิ่งเทียนใช่ไหม ฉันอยากจะเห็นนัก ว่าแกจะเก่งไปได้อีกนานแค่ไหน” โม่หานจากไปพร้อมกับรอยยิ้ม

ตอนนี้เรื่องสนุกเล็กๆก็จบลงแล้ว

คนส่วนใหญ่ไม่ได้ใส่ใจอะไร แต่ว่าพวกคุณหนูหลายคนกลับเริ่มมองโล่เฉินอย่างสนใจ จนมีบางคนที่ถึงกับเริ่มเป็นฝ่ายเข้ามาขอดื่มด้วยก่อน แต่โล่เฉินปฏิเสธ

“เป็นไอ้สารเลวจริงๆ” นิ่งจื่อโหรวโกรธจัด และเอ่ยปลอบโยน "โล่.. พี่จิ่งเทียน คุณอย่าได้ไปสนเขา"

“ฉันไม่เคยเห็นเขาอยู่ในสายตามาก่อน”