บทที่ 165 คุณชายจากเมืองหลวง ดาวอันดับหนึ่งของมหาวิทยาลัยฉู่โจว เหยียนหรูยู่

ซูหลิงหลงเป็นจุดสนใจอย่างไม่ต้องสงสัย

เพชรบนชุดแต่งงานและมงกุฎบนศีรษะ กำลังเปล่งประกายเจิดจ้าใต้แสงไฟ แค่ชุดนี้เพียงอย่างเดียวก็มีราคาปาเข้าไปกว่าสี่หรือห้าล้านแล้ว

เธอสวยจริงๆ

ในขณะนี้ รัศมีเปล่างประกายจับทั่วร่างของเธอ ดูมีสูงส่งและสง่างาม จนทำให้คุณหนูของตระกูลเล็กๆ จำนวนมากอิจฉา

แต่น้อยคนนักที่จะริษยา

ทำไมน่ะหรือ?

กล่าวโดยย่อคือ เมื่อคนคนหนึ่งโดดเด่นกว่าคุณเพียงเล็กน้อย คุณจะริษยา แต่ถ้าคนคนหนึ่งโดดเด่นกว่าคุณมากเกินไป ใจที่รู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจก็จะปรากฏความอิจฉาขึ้นเท่านั้น

ซูหลิงหลงก็เช่นกัน

คุณหนูใหญ่ของตระกูลอันดับหนึ่งในฉู่โจว กำลังจะเข้าสู่ตระกูลใหญ่ในเมืองหลวง ต่อไปในอนาคตก็จะมีหน้ามีตาที่นั่น สถานะสูงส่งก็แล้วไป แต่นี่ยังมีหน้าตางดงามขนาดนี้อีก ใครจะไปเทียบเธอได้

แต๊ก แต๊ก แต๊ก!

รองเท้าส้นสูงทำจากคริสทัลสีขาวกระทบลงพื้น ซูหลิงหลงค่อยๆเดินไปที่ใจกลางห้องโถงอย่างช้าๆ

“ชิ ขี้เหร่ตายชัก ไหนเลยจะสวยสู้น้องสาวได้” เหยียนเจิงเบ้ปากดูถูก ในมือถือแก้วไวน์และชิมไวน์Frande

"นายรู้ไหมว่าคุณชายที่มาจากเมืองหลวงมาจากตระกูลไหน?" โล่เฉินเก็บสายตากลับมาและไม่สนใจ

เหยียนเจิ้นเอ่ย "ได้ยินมาว่าเป็นโจ่ถิงฟางจากตระกูลโจ่"

“ตระกูลโจ่?”

โล่เฉินนึกคิดขึ้นมา แต่กลับไม่พบข้อมูลเกี่ยวกับตระกูลโจ่ในสมอง

นี่ถือว่าเข้าใจได้

สิบปีที่แล้ว ตระกูลโจ่เป็นเพียงตระกูลชั้นสาม เป็นเพราะต่อมาได้เกี่ยวดองกับตระกูลว่าน ทำให้สามารถก้าวขึ้นมาเป็นตระกูลชั้นสองที่แข็งแกร่งได้ในเวลาเพียงเจ็ดหรือแปดปี

ตอนนั้นโล่เฉินอาศัยอยู่อย่างสันโดษ น้อยครั้งอย่างยิ่งที่จะออกจากภูเขาเย่นหลิง ต่อให้เป็นตระกูลชั้นหนึ่งของเมืองหลวงก็ยากจะพบเจอเขา นับประสาอะไรกับตระกูลโจ่ที่เป็นตระกูลชั้นสาม

“นายไม่รู้จักตระกูลโจ่?”

เหยียนเจิงประหลาดใจและอธิบายว่า "เก่งกาจไม่เลว ก่อนหน้านี้เป็นตระกูลชั้นสาม เกี่ยวดองกับตระกูลว่าน ก็เลยได้ขั้นมาเป็นตระกูลชั้นสองที่แข็งแกร่ง ภายในสามถึงห้าปีน่าจะกลายมาเป็นตระกูลชั้นหนึ่งได้ ต้องบอกเลยว่า ซูหลิงหลงได้แต่งเข้าตระกูลโจ่ ถือว่าเป็นไก่ฟ้ากลายเป็นหงส์จริงๆ”

มีความสัมพันธ์กับตระกูลว่าน!

โล่เฉินหนังตากระตุก ครั้งหนึ่งเขาเคยฆ่าว่านเห้อคนทรยศของตระกูลว่าน ทั้งยังได้กุญแจทองคำ สมบัติลับของตระกูลว่านมา

ในอนาคต เมื่อเขาไปเมืองหลวง เขาจะต้องติดต่อกับตระกูลว่านแล้ว

อันที่จริงแล้ว สิ่งที่โล่เฉินไม่รู้คือ

หากตระกูลว่านรู้ว่ากุญแจทองคำอยู่ในมือของเขา ก็จะส่งทหารจำนวนมากทันที รวมทั้งปรมาจารย์ก็จะออกมาฆ่าเขาด้วย

“เส้นเลือดหลักของตระกูลซูอยู่ในเมืองหลวงไม่ใช่หรือไง?”

"เป็นแค่ตระกูลชั้นสามในเมืองหลวงเท่านั้นเอง ยังห่างชั้นจากตระกูลโจ่อีกไกลหลายพันไมล์” เหยียนเจิงส่ายหัว เขาแตะแขนของโล่เฉินและพูดด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ว่า

"อยากเจอน้องสาวฉันสักหน่อยไหมล่ะ?”

โล่เฉินส่ายหัวเล็กน้อย “ไม่สนใจ”

“ช่างนายแล้ว มีผู้ชายคนไหนบ้างไม่ชอบน้องสาวฉัน นายไม่ทันได้เจอก็เลยกล้าพูดแบบนี้”

เหยียนเจิงเขย่งปลายเท้าขึ้นและมองไปรอบ ๆ

“น้องสาวฉันอยู่ที่ไหนเนี่ย?”

“นายรอก่อน ฉันไปหาสักหน่อย อีกเดี๋ยวไว้เจอกัน นายอย่ามาขอข้อมูลติดต่อฉันเชียว”

เมื่อเห็นเหยียนเจิงจากไป โล่เฉินก็ยิ้ม

เขาหาหานหยู่ถิง และพบว่าเด็กสาวกำลังร้องไห้ เธอกอดโล่เฉินและเอ่ย “พี่เขย สวยมาก ฉันก็อยากแต่งงานในชุดแต่งงานแบบนั้นบ้างในอนาคต"

"ทำไมจะไม่ได้ล่ะ?"

“เมื่อกี้ฉันได้ยินมาว่าชุดแต่งงานและมงกุฎรวมกันมีราคากว่า 4.8 ล้าน นี่มันแพงเกินไปแล้ว”

"ไม่แพง ไม่แพง!"

นิ่งจื่อซวนไม่รู้ว่าปรากฏตัวขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ เขาตบหน้าอกของตนและพูดอย่างแน่วแน่ “หยู่ถิง อย่าว่าแต่ 4.8 ล้าน ต่อให้เป็นมงกุฎแต่งงาน 48 ล้าน ตระกูลนิ่งของฉันก็รับผิดชอบไหว ฉันทำงบประมาณไว้คร่าวๆแล้ว ต่อไปในอนาคตงานแต่งงานของเราจะต้องมีมูลค่า 300 ล้าน "

“ว้าว สามร้อยล้าน?!” หานหยู่ถิงตกตะลึง

“ไม่เห็นจะเป็นไร 300 ล้านสำหรับตระกูลของเรา ก็แค่หยาดฝน" นิ่งจื่อซวนภูมิใจอย่างมากและพูดด้วยรอยยิ้ม "ดังนั้น หยู่ถิงเธอรับปากฉันแล้วนะ"

“รับปากอะไรกับนาย?”

หานหยู่ถิงสีหน้าสับสน ก่อนจะตอบสนองอย่างรวดเร็ว เธอแค่นเสียงอย่างเย็นชา “อย่าฝันไปเลย ฉันไม่สนใจนาย อย่ามาพยายามเอาชนะฉัน”

“ไม่รีบไม่รีบ เธอยังเด็ก เดี๋ยวเธอก็จะเข้าใจจิตใจของฉันเอง”

ในห้องโถง สายตาของคนส่วนใหญ่ล้วนมองไปยังท่าทางการเดินของซูหลิงหลง

เธอดุจดั่งราชินี ค่อยๆทักทายแขกทีละคนๆ

ไม่นานนัก เธอก็มาตรงหน้าพวกโล่เฉิน

ซูหลิงหลงเขย่าแก้วไวน์แดงและพูดอย่างเย่อหยิ่ง “คิดไม่ถึงว่านายก็มาด้วย แน่นอนว่า ฉันจะไม่ไล่นายไป อีกเดี๋ยวฉันจะให้นายได้เจอกับคู่หมั้นของฉัน แล้วนายจะได้รู้ว่าอะไรคือมังกรในหมู่คน"

โล่เฉินไม่สนใจเธอและหันไปเอนลงบนโซฟา

เพิกเฉยอย่างสิ้นเชิง

"ดีมาก"

ถูกมองข้าม ซูหลิงหลงรู้สึกไม่พอใจอย่างมาก

เธอเหลือบมองที่นิ่งจื่อโหรวและพูดด้วยรอยยิ้มประชดประชันเล็กน้อย "ดูแลผู้ชายของเธอให้ดีๆ อีกเดี๋ยวอย่าได้ไปชนคู่หมั้นของฉันเข้า คุณชายของเมืองหลวง ต่อไปเป็นคุณชายชั้นหนึ่งในเมืองหลวง ไม่ใช่คนที่พวกเธอจะไปมีเรื่องด้วยได้”