บทที่ 174 ใจแลกใจ ของขวัญ และการเตรียมการ

การกระทำของโจ่ถิงฟางและรัฐบาลฉู่โจว ทำให้โล่เฉินประหลาดใจอย่างมาก

ล้วนเป็นพวกที่รู้จักเรื่องราว

โล่เฉินรู้ความหมายของโจ่ถิงฟาง เขาเองก็วางแผนที่จะดึงตระกูลโจ่เข้ามาเป็นพวกไว้ในใจเหมือนกัน

ในอนาคตเขาจะกลับไปเมืองหลวงหรือไม่?

แค่อาศัยการฆ่าหลันโย่วเวยและมีนักบู๊พ่อมดอยู่บ้างไม่มากเพียงพอ เขาต้องการการสนับสนุนจากหลายตระกูล

ตระกูลขุนนางที่ตั้งมั่นอยู่ในเมืองหลวงเหล่านี้ หยั่งรากลงลึกไปแล้ว ไม่อาจมองข้ามความแข็งแกร่งของพวกเขาได้

ตระกูลหนึ่งตระกูลอาจมองข้ามได้ แต่ถ้าเป็นสิบ หรือหลายสิบล่ะ...

ดังนั้น ภายใต้สะพานที่ทอดให้ของลู่เฟิง

โล่เฉินและโจ่ถิงฟาง ลูกชายของนายกเทศมนตรีฉู่โจว หานหยู่ถิง ตระกูลนิ่งตระกูลเหยียนและอื่นๆ ได้จัดปาร์ตี้กันที่แม่น้ำฉู่หวย

มีช่วงเวลาที่ดีอย่างยิ่ง

หลังจากมาฉู่โจววันที่ห้า โล่เฉินก็รู้สึกว่านี่ถือว่ามากพอแล้ว

ทุกอย่างล้วนถูกจัดการหมดแล้ว ดังนั้นจึงได้เวลากลับแล้ว

แต่ก่อนที่จะกลับไป เขาต้องการพบใครอีกคนหนึ่ง

ตระกูลเหยียน ห้องโถง

“พี่เทียน น้องสาวของฉันบอกว่าไม่ต้องการพบนาย” เหยียนเจิงรู้สึกอึดอัดอย่างมาก เขาเอ่ยด้วยความรู้สึกขอโทษ “ถ้าหากเป็นเพราะภาพวาดนั้น พี่เทียนควรล้มเลิกความคิดเสียเถอะ เสี่ยวยู่ไม่มอบมันให้กับนายแน่"

“ไม่ ฉันมาหาเธอ...”

โล่เฉินขมวดคิ้วและพูดว่า “ช่างเถอะ ฉันไปที่ห้องหน้ามุขตะวันตกเอง พวกนายไม่ต้องตามมา ฉันไม่มีทางทำร้ายเสี่ยวยู่ อีกทั้งยังจะมอบโชคครั้งใหญ่ให้เธอ”

เหยียนไห่เซิงสองพ่อลูกท่าทางสับสน แต่ก็ไม่ได้หยุดโล่เฉินไว้

ทางทิศตะวันตก

ที่หน้าประตูลานบ้าน โล่เฉินผลักประตูเข้าไปโดยตรง

“คุณเหยียน”

ไม่มีการตอบสนอง

โล่เฉินเดินไปที่หน้าต่างและตะโกนอีกครั้ง “คุณเหยียน ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อภาพวาด แต่ผมมีอะไรจะให้คุณ ถ้าคุณไม่พูดจา ผมจะถือวิสาสะเข้าไปแล้ว”

“ออกไปซะ ฉันไม่ต้องการของของคุณ”

ที่ห้องหน้ามุขมีคำพูดเย็นชาดังขึ้นมา

โล่เฉินกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า "ถ้าอย่างนั้นคุณอยากลองฟังเรื่องราวเกี่ยวกับภาพวาดนั่นสักหน่อยไหม?"

สิบกว่าวินาทีต่อมา เสียงเอี๊ยดอ๊าดก็ดังขึ้น

เหยียนหรูยู่ปรากฏตัวหน้าประตูในชุดชุดฮั่นสีขาวอีกครั้ง ชุดพลิ้วไหว ราวกับนางฟ้า แต่สีหน้าของเธอกลับเย็นเฉียบดุจน้ำค้างแข็ง ให้ความรู้สึกว่าไม่อาจเข้าใกล้ได้

“ฉันขอบคุณที่คุณพาเหยียนเจิงไปด้วย และขอบคุณมากที่ช่วยตระกูลเหยียน ฉันเป็นเพื่อนกับคุณได้ แต่ก่อนอื่นใด คุณห้ามหมายตาเกี่ยวกับภาพนั้นอีก”

"บอกผมได้ไหม ว่าทำไมคุณถึงให้ความสำคัญกับภาพวาดนั้นมากขนาดนี้"

เหยียนหรูยู่ขมวดคิ้วและเดินไปที่ลานบ้าน ใบหน้าที่เย็นชาของเธอแสดงความชื่นชมออกมา ดวงตาของเธอเป็นประกาย

“ภาพนั้นดูราวกับมีมนต์ขลัง สรุปสั้นๆ ก็คือ เธอทำให้ฉันเข้าใจผู้ชายมากขึ้น”

“เข้าใจผู้ชาย?”

“ใช่ ฉันไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะมีผู้ชายที่สง่างามได้ขนาดนี้ ราวกับพระเจ้าผู้ครอบครองและควบคุมโลก เขาเป็นเทพบุตรของฉัน”

โล่เฉินยิ่งเก้อเขินมากขึ้น เขาอดไม่ได้ที่จะหัวเราะในใจ

เขาเอ่ยถาม "นี่มันก็เป็นแค่ภาพเท่านั้น ไม่ใช่คนจริงๆสักหน่อย"

"ไม่!"

เหยียนหรูยู่หันกลับมาและพูดอย่างแน่วแน่เป็นพิเศษ "ต้องมีแน่ ถึงแม้ว่าฉันจะไม่รู้ว่าทำไม แต่สัญชาตญาณของฉันบอกว่าในโลกนี้จะต้องมีผู้ชายที่ดุจดั่งเทพเจ้าแบบนี้อยู่แน่"

"เอ่อ ก็ได้"

“ภาพวาดนี้เป็นอาหารทางจิตวิญญาณของฉัน เป็นเพราะภาพวาดนี้ ฉันถึงมีที่ยึดเหนี่ยวในจิตใจให้คอยปฏิเสธสิ่งล่อใจ ยกตัวอย่างเช่น คุณชายตระกูลเฟิงในจีนหลิงนั่น ทุกคนล้วนอยากไปเป็นคุณนายน้อยของเขา เสพสุขความสบายร่ำรวย”

มีร่องรอยดูหมิ่นฉายขึ้นในแววตาของเหยียนหรูยู่ เธอพูดอย่างราบเรียบว่า "สำหรับฉันแล้วก็งั้นๆ หากเปรียบเทียบเขากับเทพบุตรในภาพวาด ต่างกันราวฟ้ากับเหว ไม่อาจเทียบกันได้เลยสักนิด"

“การประเมินของคุณออกจะสูงเกินไปหน่อยหรือเปล่า” โล่เฉินหน้าแดงเล็กน้อย

"ไม่สูงไม่สูง"

ใบหน้าของเหยียนหรูยู่ดูจริงจังขึ้นมา จริงจังจนน่ารักอยู่เล็กน้อย เธอส่ายหัวและพูดว่า "คุณไม่เข้าใจภาพวาดนั้น รวมทั้งพ่อแม่และพี่ชายของฉันด้วย พวกเขาล้วนไม่เข้าใจมัน มีเพียงฉันเท่านั้นที่สามารถเข้าถึงและชื่นชมแนวคิดศิลปะและแก่นแท้ของภาพวาดนั้น"

"จะว่ายังไงดีล่ะ...."

“เอาเป็นว่า ถ้าหากมีโอกาสได้เห็นเทพบุตรในภาพวาดสักครั้ง ต่อให้ต้องแลกกับชีวิตสิบปี ฉันก็ยินดี”

คนโง่ ฉันก็ยืนอยู่ต่อหน้าเธอนี่ไง

ในใจของโล่เฉินเมื่อได้ยินก็ภูมิใจอยู่บ้าง แต่ในขณะเดียวกันเขาก็สังเกตเห็นว่าเหยียนหรูยู่นั้นไม่ธรรมดา——

โดยทั่วไปแล้ว ธรรมดาทั่วไปหากได้ภาพวาดนั้นไปก็จะคิดว่ามันเป็นแค่ภาพวาดธรรมดาๆเท่านั้น แต่เหยียนหรูยู่สามารถเห็นถึงแก่นแท้ของมัน อีกทั้งยังเสริมสร้างความแข็งแกร่งทางพลังจิตของตนเธอขึ้น นี่หายากมากจริงๆ

ต้นเหตุก็คือ

รากฐานวิญญาณของเหยียนหรูยู่นั้นอยู่ในระดับสูง และมีความสามารถในการฝึกฝนที่ยอดเยี่ยม

คืนนั้นโล่เฉินไม่ได้สังเกตเห็น เป็นเพราะรากฐานวิญญาณนั้นเป็นสิ่งลวงตา ไม่อาจอธิบายออกมาได้ บางครั้งมันก็ถูกค้นพบได้ง่ายดายอย่างมาก แต่บางครั้งมันก็ถูกเก็บซ่อนเร้นไว้ลึกอย่างยิ่ง

และเหยียนหรูยู่นั้นเป็นฝ่ายหลัง

ในเวลานี้ ในที่สุดเขาก็มองมันออก

“ตอนนี้ คุณเข้าใจหรือไง หากคิดจะเอารูปภาพนั้นไปจากกำมือของฉัน มีแต่ต้องฆ่าฉันก่อนเท่านั้นแหละ”

“ฆ่าไม่ฆ่าอะไรกัน ต่อให้คุณยื่นคอมาให้ผม หน้าตาสะสวยขนาดนี้ผมฆ่าไม่ลงหรอก!” โล่เฉินยิ้ม

เหยียนหรูยู่ความคิดชัดเจนอย่างยิ่ง เธอพูดอย่างไม่พอใจว่า "หรือพูดง่ายๆก็คือ ถ้าฉันไม่สวยคุณคงใช้กำลังเอามันไปแล้ว? จริงๆด้วย คุณก็เหมือนคนอวดดีพวกนั้น"

"เอ่อ..."

“ฉันขอแนะนำให้คุณทางที่ดีจงไปฝึกฝนทัศนคติที่ถูกต้องสามประการเอาไว้ซะ อย่ามัวแต่เน้นที่รูปลักษณ์ ต้องรู้จักมองข้ามไปบ้าง เนื้อหนังภายนอกดูดีแล้วยังไง หนึ่งร้อยปีผ่านไปก็เหลือเพียงโครงกระดูกเท่านั้นแหละ มีเพียงจิตวิญญาณภายในเท่านั้นที่มีโอกาสสืบทอดต่อกันไปได้อีกยาวนาน"

เอ่อนี่