บทที่ 175 การกลับมา อุบัติเหตุครั้งใหญ่ หายนะของหานหยู่เยน

ขามาฉู่โจว โล่เฉินขับรถ BMW สีแดงของหานหยู่ถิง แน่นอนว่ารถย่อมทิ้งไว้ให้เธอใช่ ขากลับเขากลับไปพร้อมลู่เฟิง ถือเป็นเรื่องสบายอย่างยิง”

การเดินทางมาฉู่โจวในครั้งนี้ให้ผลลัพธ์ที่ดี

ตระกูลนิ่ง ตระกูลเหยียน ละตระกูลโจ่ เขาได้รู้จักเพื่อนมากมาย

โล่เฉินเองก็พอใจอย่างมาก

เมื่อกลับมาที่เมืองเจียงก็เป็นเวลาใกล้เที่ยง

โล่เฉินไปที่ถนนคนเดินและซื้อของขวัญ เตรียมสร้างความประหลาดใจให้พ่อตา แม่ยาย และหานหยู่เยน

แต่เมื่อกลับถึงบ้าน เขาก็พบว่าไม่มีใครอยู่ในบ้าน

เขาโทรหาหานหยู่เยน จากนั้นก็ได้ยินเสียงอันอ่อนโยนดังขึ้นตามมาอย่างรวดเร็ว “โล่เฉิน เกิดอะไรขึ้น มีเรื่องอะไรหรือ?”

“หยู่เยนคุณไม่สบายหรือเปล่า?”

โล่เฉินเฉียบไวอย่างยิ่ง เขาได้ยินถึงความผิดปกติบางอย่างจากน้ำเสียงของเธอ

หานหยู่เยนตอบกลับ "ไม่เป็นไรไม่เป็นไร แค่งานยุ่งนิดหน่อย ว่าแต่ คุณไปที่ฉู่โจวสนุกดีไหม คุณจะกลับมาเมื่อไหร่?"

“ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน?”

“อยู่ที่บริษัท”

“ผมกลับมาที่เมืองเจียงแล้ว ตอนนี้อยู่ที่บ้าน ผมจะไปหาคุณที่บริษัทเดี๋ยวนี้” โล่เฉินรีบออกจากประตู

สายยังไม่ได้ตัดการเชื่อมต่อไป

หานหยู่เยนพูดด้วยความประหลาดใจ “คุณกลับมาแล้ว ทำไมไม่บอกล่วงหน้า”

“หยู่เยน คุณไม่ได้อยู่ในบริษัทใช่ไหม สรุปคุณอยู่ที่ไหน โรงพยาบาล?”

“โล่เฉิน ฉัน ฉัน...”

มีเสียงแทรกขึ้นในโทรศัพท์ จากนั้นเสียงของหลิวเซียงหลันก็ดังขึ้น

“โอ้ย เอามาให้ฉัน ฉันพูดเอง… โล่เฉิน ตระกูลหานเกิดอุบัติเหตุครั้งใหญ่ หยู่เยนป่วย ตอนนี้โรงพยาบาลประชาชน เธอไม่อยากให้นายเป็นกังวล อยากจะให้นายอยู่เที่ยวเล่นที่ฉู่โจวก่อน ก็เลยไม่ได้บอกนาย”

“แม่ ผมจะไปโรงพยาบาลเดี๋ยว รอผม”

โล่เฉินรีบร้อนจนเหงื่อท่วม เขารีบนั่งแท็กซี่ไปโรงพยาบาล

เข้าไปในห้องผู้ป่วย

เขาเห็นใบหน้าเล็กๆ ที่ซีดเซียวไร้สีเลือดของหานหยู่เยน เธอดูอ่อนแออย่างยิ่ง ราวกับว่ากำลังป่วยหนัก

“ที่รัก"

โล่เฉินไม่เคยหวาดกลัวขนาดนี้มาก่อน เขารีบพุ่งเข้าไปที่เตียงราวกับสายฟ้าแลบ และโอบหานหยู่เยนเข้าไว้ในอ้อมแขนอย่างแนบแน่น

ในเวลาเดียวกัน พลังทิพย์ก็ไหลเวียน เขากำลังตรวจดูเธอ

หานหยู่เยนรู้สึกสับสนเล็กน้อย ไม่คิดว่าโล่เฉินจะมีปฏิกิริยาตอบสนองใหญ่โตขนาดนี้

หานเจี้ยนเย่สองสามีภรรยามีสีหน้าแปลกๆ หลิวเซียงหลันคิดจะแยกโล่เฉินออกมา แต่หานเจี้ยนเย่หยุดเอาไว้

เมื่อคิดว่าตระกูลหานใกล้จะถึงจุดจบแล้ว และทำได้เพียงพึ่งพาบริษัทของโล่เฉิน หลิวเซียงหลันก็ถอนหายใจออกมา ถือว่าเป็นการตอบรับ

“โล่เฉิน คุณ คุณปล่อยก่อน ฉันสบายดี ฉันแค่เหนื่อยและเครียดมากเกินไป ก็เลยเป็นลมไปในบริษัท ร่างกายอ่อนแอ”

"โอ้ ได้ได้"

โล่เฉินยังไม่ได้ตรวจสอบว่าหานหยู่เยนเป็นโรคอะไร หัวใจที่พุ่งขึ้นมาจุกอยู่ที่คอของเขาค่อยๆกลับลงไปอย่างช้าๆ

เขาคลายแขนออกและเอ่ยถามอย่างขอโทษ “เมื่อกี้ผมหุนหันไปหน่อย ทำคุณเจ็บรึเปล่า”

"ไม่เท่าไหร่ ไม่เป็นไร"

ด้วยการหล่อเลี้ยงของพลังทิพย์ สีหน้าของหานหยู่เยนค่อยๆดีขึ้นเล็กน้อย และเริ่มมีสีแดงก่ำ

ความผิดปกตินี้ถูกหานเจี้ยนเย่ค้นพบแล้ว

เขามองไปที่โล่เฉินและถอนหายใจในใจ: หยู่เยนยัยหนูนี่ เห็นทีจะชอบโล่เฉินจริงๆแล้ว ธรรมชาติเปลี่ยนแปลงคนจริงๆ

“คุณบอกว่าจะอยู่เที่ยวเล่นที่ฉู่โจวต่ออีกสักหน่อยไม่ใช่หรือ ทำไมกลับมาเร็วจัง?”

"ผมคิดถึงคุณ"

หานหยู่เยนกลอกตา เธอพูดอย่างอารมณ์ไม่ดี "พ่อแม่ยังอยู่ที่นี่นะ อย่ามาเล่นลิ้นกับฉัน"

โล่เฉินยิ้มแหะๆและพูดว่า "ผมอยู่ที่ฉู่โจวมาห้าวันแล้ว นานมากแล้ว รู้จักเพื่อนมาบางคน ถือว่าเที่ยวเล่นได้สนุกมาก"

"แบบนั้นก็ดีแล้ว"

“อ้อใช่ เมื่อกี้แม่บอกว่าตระกูลหานมีอุบัติเหตุครั้งใหญ่ เกิดเรื่องอะไรขึ้น?” โล่เฉินเอ่ยถามและเอ่ยตัดสินไป "หยู่เยน ที่คุณล้มป่วยก็เพราะอุบัติเหตุครั้งใหญ่ของตระกูลหานสินะ"

หานหยู่เยนพยักหน้าและกัดริมฝีปากสีแดงของเธอ

หลิวเซียงหลันถอนหายใจ “ตระกูลหานใกล้จะจบเห่แล้ว ตอนนี้เหล่าญาติๆกำลังโวยวายสร้างปัญหาอยู่ที่บ้านเก่าแก่ของตระกูลหาน บอกว่าต้องการเอาเงินไปสักหน่อยเพื่อหาทางหนีทีไล่ ตระกูลหานวุ่นวายไปหมด บริษัทเองก็ปิดตัวไป ทั้งหมดเจ๊งแล้ว”

“จบเห่แล้ว? นี่เพิ่งไม่กี่วัน ก่อนผมจะไปยังดีๆอยู่เลยไม่ใช่หรือ กำลังเฟื่องฟู”

หานหยู่เยนร้องไห้ออกมา

โล่เฉินรู้สึกปวดใจ เขาเข้าไปปลอบโยนอย่างนุ่มนวล