บทที่ 176 ความคิดของแม่ยาย

อุบัติเหตุครั้งใหญ่ที่จู่ๆก็เกิดขึ้นอยู่เหนือความคาดหมายของโล่เฉิน และกุญแจสำคัญคือเขายังไม่สามารถตรวจสอบหาผู้อยู่เบื้องหลังได้

โล่เฉินร้อนใจและเอ่ยสั่ง “พยายามตรวจสอบอย่างเต็มที่ที่สุด หากมีเบาะแสสักเล็กน้อยให้บอกฉัน ฉันกำลังถึงขั้นคิดว่า อาคารจำนวนมากที่ปินหูสามารถพังทลายลงได้พร้อมกัน แถมยังไม่มีเสียงระเบิด เป็นไปได้ว่าผู้ฝึกฝนจะเป็นคนลงมือทำ”

“อาจารย์ ผมเองก็เดาไว้แบบนี้เหมือนกัน แต่เมื่อพูดถึงผู้ฝึกฝน นี่ก็ยุ่งยากแล้ว การตรวจสอบก็ยิ่งยากขึ้นไปอีก”

"พยายามให้ที่ดีที่สุดแล้วกัน"

ฟ่านหงชางเอ่ยถาม “อาจารย์ ตระกูลหานจ่ายค่าชดเชยสำหรับการบาดเจ็บล้มตายไม่ไหว ในช่วงสามวันที่ผ่านมาตระกูลหานวุ่นวายอย่างยิ่ง หรือจะให้ผมจ่ายให้ดีไหม?”

"รอก่อน เรื่องนี้ไม่รีบร้อน"

"ได้ครับ"

หลังจากวางสาย โล่เฉินก็จุดบุหรี่

ในใจมีความกังวลอยู่บ้าง

ถ้าหากคนที่ก่อเรื่องเป็นผู้ฝึกฝน แบบนั้นก็อันตรายแล้ว เห็นทีคงถึงเวลาหลอมเครื่องรางช่วยชีวิตบางอย่างแล้ว

การหลอมเครื่องรางไม่ใช่เรื่องง่าย

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเครื่องราวที่มีพลังอันแก่กล้า ไม่ว่าจะเป็นทักษะการหลอมหรือว่าวัสดุในการหลอม ล้วนเป็นสิ่งที่หายากและต้องการพลังจิตที่แข็งแกร่ง

แม้แต่โล่เฉินที่มีพลังจิตมากมาย ก็ยังต้องปวดหัวกับการหลอมเครื่องราง

แต่ตอนนี้ เขาจำเป็นต้องทำมัน

หานหยู่เยน พ่อตาแม่ยายเธอล้วนต้องเครื่องรางในการปกป้อง นั่นเพราะโล่เฉินไม่สามารถอยู่กับพวกเขาได้ตลอด 24 ชั่วโมง

“โล่เฉิน”

ขณะเตรียมจะโทรหาฟ่านหงชาง แต่เสียงของหลิวเซียงหลันดังขึ้นมาจากด้านหลังก่อน

โล่เฉินหันกลับมา "แม่"

“นายมากับฉัน ฉันมีเรื่องจะคุยกับนาย” ใบหน้าของหลิวเซียงหลันดูเคร่งขรึม

โล่เฉินมีลางไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เขาเดินตามเธอไปที่มุมห้องแล้วถามว่า “แม่ มีเรื่องอะไรครับ เกี่ยวข้องกับตระกูลหานใช่ไหม?”

“ตระกูลหานมาถึงวาระแล้ว และหยู่เยนอาจจะ…”

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ดวงตาของหลิวเซียงหลันก็แดงขึ้นอีกครั้ง เธอเอ่ยสะอื้น “อุบัติเหตุครั้งใหญ่ขนาดนี้ หยู่เยนคงหนีไม่พ้น และอาจจะต้องติดคุก"

“แม่คุณวางใจเถอะ หยู่เยนจะไม่เป็นไร ผมรับประกัน”

หลิวเซียงหลันถอนหายใจ คิดว่าคำพูดของโล่เฉินคือการปลอบใจ เธอสูดจมูกและพูดอย่างเคร่งขรึม "ฉันหวังว่านายจะหย่ากับหยู่เยนซะ"

ดึง

หัวใจของโล่เฉินสั่นไหว ไม่สามารถยอมรับได้

“แม่ ทำไมครับ! ผมพยายามอย่างหนักแล้ว คุณเองก็เห็น นอกจากนี้ หยู่เยนตอนนี้ต้องการผม หากหย่าในเวลานี้ ถือเป็นระเบิดครั้งใหญ่สำหรับทั้งผมและหยู่เยน”

“นายอย่าเพิ่งตื่นตกใจ ฟังฉันก่อน”

หลิวเซียงหลันตบไหล่โล่เฉินและพูดอย่างจริงใจว่า "เป็นอย่างนี้จริงๆ นายเปลี่ยนไปมากอย่างยิ่ง ทุกอย่างอยู่ในสายตาของฉัน ฉันไม่อาจพูดได้ว่าชอบนายมากขนาดไหน แต่อย่างน้อยๆก็ไม่รังเกียจเหมือนเมื่อก่อน"

“เมื่อพูดถึงตระกูลหาน อุบัติเหตุครั้งนี้ต้องทำให้ตระกูลหานล้มละลายอย่างแน่นอน แค่ค่าชดเชยสำหรับการบาดเจ็บล้มตายก็มหาศาลแล้ว ถ้านายกับหยู่เยนไม่หย่ากัน บริษัทภาพยนตร์และโทรทัศน์ของนายก็ถือเป็นทรัพย์สินส่วนกลางระหว่างสามีภรรยา ถึงตอนนั้นมันก็ถูกยึดโดยรัฐบาลไปด้วย”

“อันที่จริงฉันโทรถามเซี่ยซือหานแล้ว เธอบอกว่าตำรวจไปที่บริษัทเมื่อวานนี้ แต่ว่าเจิ้งข่ายมาได้ทันเวลาและพาตำรวจออกไปได้ทัน ถึงได้ยังไม่เกิดเรื่อง”

“นายหย่ากับหยู่เยน บริษัทก็ถือเป็นทรัพย์สินส่วนตัวของนาย ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับหยู่เยน แบบนี้บริษัทจะปลอดภัย”

โล่เฉินยิ้มอย่างขมขื่น “แม่ บริษัทนี้สำคัญกว่าหยู่เยนเหรอ?”

หลิวเซียงหลันอธิบาย "แน่นอนว่าหยู่เยนสำคัญ และนี่ก็เป็นเหตุผลที่พวกนายต้องหย่า"

"คุณหมายถึงอะไร?"

“ถ้าหยู่เยนไม่ติดคุก จากนี้ไปเธอจะต้องพึ่งพานายในการทำมาหากินในอนาคต ถ้าหยู่เยนติดคุก นายก็ต้องทำงานหนักขึ้นและหาเงินให้ได้มากๆจากสตรีมเมอร์ไม่กี่คนนั้น บนโลกนี้ เงินคือทุกสิ่งทุกอย่างจริงๆ ใช้เงินสร้างเส้นสาย แบบนี้หยู่เยนก็อาจจะออกมาได้เร็ว ๆ "

ดวงตาของหลิวเซียงหลันลุกเป็นไฟ เธอพูดอย่างเคร่งขรึม "ตอนนี้นายเข้าใจแล้วใช่ไหม ว่าภาระของนายหนักมาก บริษัทของนายจะสูญเสียไปง่ายๆไม่ได้ นั่นคือความหวังของเรา"

โล่เฉินแอบถอนหายใจ แม่ยายของเขาคิดไปไกลแล้ว

แนวทางนี้ เป็นไปได้ในทางทฤษฎี

แต่ในความเป็นจริง รัฐบาลไม่ได้โง่ และต้องถูกสอบสวนต่อแน่

ไม่แน่ว่าตอนนี้หานหยู่เยนอาจเป็นบุคคลที่รัฐบาลจับตามองไปแล้ว หากพวกเขาจะหย่ากันตอนนี้สำนักงานกิจการพลเรือนก็ไม่อนุญาต

"อ้อใช่ ยังมีอีกอย่างหนึ่ง"

“แม่ คุณว่ามาเถอะ”

หลิวเซียงหลันหรี่ตาและจ้องไปที่โล่เฉิน ก่อนจะเอ่ยด้วยเสียงเย็นชา "นายชอบหยู่เยน ย่อมสมควรไม่อยากเห็นหยู่เยนอยู่ในคุก ดังนั้นหลังจากการหย่าร้าง ทางที่ดีนายอย่าได้พลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือทำเป็นไม่รู้จัก หอบเงินหนีไป ดังนั้นเพื่อป้องกันเรื่องพวกนี้ พรุ่งนี้พวกเราจะทำข้อตกลงกัน"

“เอ่อ ข้อตกลง?”

"เนื้อหาของข้อตกลงนั้นง่ายมาก หลังจากการหย่า ถ้าหยู่เยนต้องถูกจำคุก งานแรกของนายคือการรีบหาทางพาหยู่เยนออกไปโดยเร็วที่สุด ผลกำไรของบริษัทห้ามใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตและต้องผ่านการยินยอมจากฉัน ให้ฉันเป็นผู้ดูแลการเงินของบริษัทพวกนาย "

โล่เฉินหัวเราะเงียบๆ

“หัวเราะอะไร ทางที่ดีนายอย่าได้มีความคิดเจ้าเล่ห์อะไร อย่าลืมล่ะ ถ้าไม่ใช่เพราะฉันให้ทุนเดิมกับนาย นายไหนเลยจะมีเงินทุนไปตั้งบริษัท ตอนนี้ครอบครัวเดือดร้อนลำบาก นายอย่าคิดฝันจะหนีไปเฉยๆ"

“แม่ เรื่องนี้คุณบอกหยู่เยนแล้วยัง?”

หลิวเซียงหลันส่ายหัว "ยัง หยู่เยนไม่ค่อยสบาย ฉันจะคุยกับเธอตอนเย็นๆ"