บทที่ 180 ทำให้คนยกย่องเลื่อมใส มีคนตื่นตระหนก

คำพูดของโล่เฉิน ทำให้คุณท่านป๋อตื่นตกใจ

บนโลกนี้คนที่รู้จักวิชาฝังเข็มห้ามังกร มีเพียงตัวเขาและลูกศิษย์ของตน จะยังมีคนนอกรู้ได้ยังไง?!

รู้แล้วก็แล้วไป แต่นี่กลับมองออกว่าตนบรรลุถึงระดับใดอีกด้วย

เป็นไปได้อย่างไร!

“พูดจาไร้สาระ ยังมาแสร้งทำเป็นเก่งอีก หมี่หลานยังไม่พาเขาออกไปอีก พาเขาไปเซ็นสัญญาซะ” เจิ้งข่ายพ่นเสียงอย่างรังเกียจ

คุณท่านป๋อได้สติกลับมา ก่อนจะพบว่าโล่เฉินเดินลงไปชั้นล่างแล้ว

เขาไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น เขารีบพุ่งลงไปและตะโกนขึ้น “ “สหายน้อยโปรดหยุดก่อน”

ที่ประตูใหญ่ โล่เฉินชะงักฝีเท้าลง

“เรียนถามสหายน้อย ไม่ทราบว่านายรู้จักวิชาฝังเข็มห้ามังกรได้ยังไง?” ดวงตาของคุณท่านป๋อลุกเป็นไฟ และถึงขั้นแฝงไปด้วยความดุเดือด

“ไม่เข้าใจที่ฉันพูดหรือไง วิชาฝังเข็มห้ามังกรเป็นทักษะการแพทย์ของตระกูลฉัน ตระกูลป๋อของพวกนายแค่ได้รับการสืบทอดมาจากตระกูลของฉันก็เท่านั้น”

“ไร้สาระ!”

เด็กหนุ่มไล่ตามลงมา เมื่อได้ยินคำพูดของโล่เฉิน เขาอดไม่ได้ที่จะตะโกนด้วยความโกรธ

“วิชาฝังเข็มห้ามังกรเป็นทักษะทางการแพทย์ที่สืบทอดมาจากตระกูลอาจารย์ของฉัน นายกล้าดีอย่างยิ่ง พยายามยึดมรดกสืบทอดของอาจารย์ฉัน รนหาที่ตาย!”

พูดเสร็จ

ก็เห็นเด็กหนุ่มผนึกมุทรา คล้ายว่ากำลังต้องการแสดงพลังคาถา

โล่เฉินหันกลับมา แสงศักดิ์สิทธิ์สองสายระเบิดออกมา

เด็กหนุ่มกรีดร้องขึ้น มุทราถูกขัดจังหวะไป จากนั้นจึงทรุดลงบนพื้น ใบหน้าของเขาซีดขาว เกิดเหงื่อเย็นเยียบราวกับสายฝน

"นี่!"

คุณท่านป๋อรู้สึกหนังศีรษะชาวาย เขาตระหนักได้ว่าโล่เฉินเป็นนักพรตที่ทรงพลังอย่างมากคนหนึ่ง

ในที่สุด เขาก็ค่อยเผชิญหน้าขึ้นมา วางโล่เฉินให้อยู่สูงระดับเดียวกับตนเอง และเอ่ยถามอย่างอบอุ่น “สหายน้อย เมื่อครู่ล่วงเกินแล้ว เห็นทีสหายน้อยก็เป็นหมอเช่นกัน ในเมื่อบอกว่าฉันยังไม่ได้รักษาให้หายดี อย่างนั้นสหายน้อยลงมือน่าจะดีกว่า ให้ฉันได้เห็นมัน อย่าได้เห็นความตายไม่ยื่นมือช่วยเลย คุณว่าอย่างไร?”

โล่เฉินแค่นเสียงอย่างเย็นชา “มีคนให้ฉันไสหัวไป ฉันคงไม่ต่ำต้อยขนาดนั้น”

คุณท่านป๋อขมวดคิ้ว เขาหันหน้ามาและเอ่ย “ผอ.จู สหายน้อยคนนี้ก็เป็นหมอเช่นกัน บางทีฉันอาจจะยังไม่ได้รักษาคุณนายจนหายจริงๆ หวังว่าคุณจะให้เขาได้ลองดูสักครั้ง ยังไงเสียนี่มันเกี่ยวข้องกับชีวิตของคุณนาย"

“งั้น งั้นหรอกเหรอ?” จูเป่ากั๋วสองพ่อลูกตกตะลึงสงสัย

เจิ้งข่ายสีหน้าเต็มไปด้วยความตะลึง เขาก้าวออกมาข้างหน้าและพูดว่า “หมอเทพ คุณถูกเขาหลอกจนมึนไปแล้ว ไอ้หนุ่มนี่เป็นแค่ไอ้ขยะ ไหนเลยจะเป็นหมอไปได้ นับประสาอะไรกับเรื่องรักษาคุณนาย”

พูดจบ เจิ้งข่ายก็ชี้ไปที่โล่เฉินและตะโกนอย่างโกรธเคือง “โล่เฉิน แกไอ้ลูกหมา กล้าดียังไงมาหลอกหมอเทพ ถ้ายังไม่อยากตาย ก็รีบไสหัวออกไปให้เร็วๆ”

“นายกำลังสงสัยฉัน”

น้ำเสียงที่ดังขึ้นฉับพลันทำให้เจิ้งข่ายตัวเย็นเฉียบ เขาหันศีรษะอย่างแข็งทื่อและพบว่าใบหน้าของคุณท่านป๋อถูกปกคลุมด้วยน้ำแข็งอันหนาวเหน็บ ฟันของเขากระทบกันสั่นกึกๆ

“หมอเทพ ผม ผม...”

"หุบปาก ไปด้านอื่นซะ"

คุณท่านป๋อโบกมือและมองไปที่โล่เฉินอีกครั้ง “สหายน้อย คุณว่าเรื่องนี้ต้องทำอย่างไร?”

จูเป่ากั๋วมีจิตใจจดจ่อกับการช่วยภรรยาของตน เขาคิดว่าตนไม่ควรพลาดความหวังเล็กๆ น้อยๆ ไป หน้าตากับชีวิตของภรรยาเมื่อเทียบกันแล้ว เทียบกันไม่ได้เลยสักนิด

“โล่เฉิน เมื่อครู่เป็นฉันที่ผิดเอง ฉันขอโทษนาย ได้โปรดนายยื่นมือช่วยเหลือด้วย”

วาบ

สิ่งที่ทำให้ทุกคนประหลาดใจก็คือ จูเป่ากั๋วตบหน้าตัวเองเข้าฉาดหนึ่ง

"พ่อ"

จูหรงหรงปิดปากของเธอ จากนั้นเธอก็กัดริมฝีปากสีแดงก่ำและก้มศีรษะลงเช่นกัน “โล่เฉิน หากต้องการทุบตีก็ตามใจคุณเถอะ หากมีวิธีจริงๆ ได้โปรดรักษาแม่ของฉันด้วย ฉันขอร้องคุณ”

โล่เฉินหันกลับมา

การตบหน้าตนเองของจูเป่ากั๋วนั้นกะทันหันไปบ้างจริงๆ แต่ก็ขจัดความโกรธของเขาออกไปด้วยเช่นกัน

"ไป!"

โล่เฉินพยักหน้า

กลุ่มคนกลับมาที่ห้อง คุณท่านป๋อยืนอยู่ข้างๆโล่เฉิน ในขณะที่คนอื่น ๆ ยืนอยู่ทั้งสองด้านไม่ได้เข้าไปใกล้

“สหายตัวน้อย คุณบอกว่าฉันยังไม่ได้พบสาเหตุที่แท้จริงของโรค คำพูดนี้หมายความว่าอย่างไร?”

โล่เฉินเอ่ยอธิบาย "คุณใช้เข็มวิเศษเพื่อกระตุ้นอวัยวะภายในของคุณนาย ปลุกการทำงานของร่างกาย มองดูแล้วเธอดูดีขึ้นบ้างจริง แต่นี่เป็นการรักษาตามอาการไม่ได้รักษาที่ต้นเหตุของโรค"

"โอ้?"

“คุณเข้ามาถึงก็ลงมือรักษาเธอทันที ไม่ผิด นั่นเป็นเพราะตอนนั้นคุณนายมองดูแล้วตกอยู่ในวิกฤต แต่ว่า หลังจากรักษาเสร็จ คุณไม่แม้แต่จะไถ่ถามคนในบ้านด้วยซ้ำ ก็บอกว่ารักษาเธอได้และอันตรายอะไรแล้ว แบบนี้เป็นการตัดสินโดยพลการเกินไป!”

เสียงของโล่เฉินแฝงร่องรอยการตำหนิ

คุณท่านป๋อรู้สึกละอายอยู่บ้าง ใบหน้าชราของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดง

ปฏิกิริยาดังกล่าวทำให้เด็กหนุ่มตกตะลึง

นี่ถึงกับ

มีคนกล้าดุอาจารย์

ต่อให้เป็นคนใหญ่คนโตในเมืองหลวงพวกนั้นก็ยังต้องปฏิบัติกับอาจารย์อย่างสุภาพเกรงใจ แต่นี่...

“โรคของคุณนายมีสาเหตุมาจากด้านจิตวิญญาณ ความบ้าคลั่งผิดแปลกตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา ได้ใช้สมาธิของเธอไปเป็นจำนวนมาก จนทำให้อวัยวะภายในเริ่มล้มเหลว แต่ว่านี่เป็นการล้มเหลวเท็จ ไม่ใช่ความล้มเหลวของคนชราอายุเจ็ดแปดสิบแบบทั่วไป แน่นอนว่ามันสามารถกระตุ้นกลับมาได้อีกครั้ง เรื่องนี้คุณก็ได้ทำไปแล้ว”

"ต่อมา เราต้องแก้ปัญหาทางด้านจิตวิญญาณ"

คุณท่านป๋อถามอย่างงุนงง “สหายน้อย จิตวิญญาณนั้นลวงตา จะรักษาได้อย่างไร?”

โล่เฉินถามกลับ "เข็มเล่มที่ห้าของวิชาฝังเข็มห้ามังกรมีชื่อว่าอะไร?"

"ตัดปีศาจ"

"ตอนนี้เข้าใจหรือยัง?" โล่เฉินเหล่ตาและถามอีกครั้ง

คุณท่านป๋อครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นร่างกายก็สั่นขึ้นสองสามครั้ง ก่อนจะเอ่ยเสียงพร่า “ฉันเข้าใจ ฉันเข้าใจ เข็มที่ห้ามุ่งไปที่จิตวิญญาณ จิตวิญญาณนั้นเป็นเพียงภาพลวงตา หากมีปัญหาในด้านนี้เกิดขึ้นสามารถเรียกว่ามารก็ได้ เข็มที่ห้าก็คือการกำจัดปิศาจที่รบกวนจิตใจ หรือที่เรียกว่า ตัดปีศาจ”

"คุณถือว่าฉลาดอยู่บ้าง"

โล่เฉินพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ เขายื่นมือออกไปแล้วเอ่ย “เอามาเถอะ”