บทที่ 183 บีบคั้นข่มเหง! คนตระกูลหานบ้าไปแล้ว

ใบหน้าของหลิวเซียงหลันเขียวคล้ำ เธอจ้องมองกลับมาอย่างโกรธแค้น “ยายแก่ คุณอยากตายหรือไง!”

“บัดซบ กล้าดียังไงมาพูดกับแม่ฉันแบบนี้!”

หานเจี้ยนกั๋วรีบสาวเท้าเข้าไปทันที จากนั้นจึงยกมือขึ้นคิดจะตบหน้าหลิวเซียงหลัน แต่กลับถูกโล่เฉินจับข้อมือไว้แน่น

“ไอ้ขยะ ปล่อยมือ!”

“คุณไม่เคยเห็นฝีมือของผม คุณย่าคุณคงเคยเห็นมาก่อนสินะ อาศัยคนโง่สองคนอย่างหานหยุนเทาและหานหยาง จะสามารถหยุดผมได้หรือไง!”

หัวใจของหญิงชราเกร็งขึ้นมา สองมือของเธอจับขอบเตียง ริมฝีปากเม้มปิดแน่น

หานหยุนเทาหัวเราะร่าและหยิบแท่งไฟฟ้าออกมา จากนั้นจึงพูดอย่างภาคภูมิใจว่า “คุณย่า ผมเตรียมเอาไว้แล้ว นี่คือแท่งไฟฟ้าแรงสูง ถ้าเกิดโดนเข้าก็จะถูกช็อต ต่อให้โล่เฉินมีฝีมือแค่ไหน เขาจะสู้แท่งไฟฟ้าได้หรือไง!”

“ดีดีดี สมที่เป็นลูกชายฉันเอง” หานเจี้ยนกั๋วสีหน้าเต็มไปด้วยความพึงพอใจ ในใจของเขาเองก็ตื่นเต้นมาก

หญิงชราเองก็ยิ้มขึ้นมา จากนั้นจึงพูดอย่างน่ากลัว “พวกนายไม่มีทางถอยหนีแล้ว เซ็นซะเถอะ ล้วนเป็นคนในครอบครัว หากเกิดอุบัติเหตุอะไรขึ้นก็คงจะไม่ดีแน่”

“ครอบครัวเดียวกัน? น่าขัน คุณเคยถือว่าเราเป็นครอบครัวเดียวกันหรือไง!” หลิวเซียงหลันโมโห

หานหยุนเทาใจร้อนอยู่บ้าง เขาเอ่ยแนะ "คุณย่า ดูเหมือนว่าครอบครัวนี้ไม่คิดจะทำตัวว่าง่ายแล้ว ทำไมไม่ให้ช็อตพวกเขาให้สลบไปซะ จากนั้นเรื่องเซ็นชื่อประทับตราให้ผมเป็นคนจัดการโล่เฉินก็เป็นอันเรียบร้อย”

ดวงตาของหญิงชราเป็นประกาย ในที่สุดก็พยักหน้า

หานเจี้ยนเย่สูญเสียจิตวิญญาณไปแล้ว คล้ายว่าเขาไม่ได้ยินและไม่ตอบสนองต่ออะไรทั้งสิ้น

หลิวเซียงหลันตื่นตระหนก

“คุณย่า คุณใจร้ายได้ขนาดนี้เชียวเหรอ!”

น้ำตาของหานหยู่เยนแห้งผาก ดวงตาของเธอบวมเป่ง

หญิงชราถอนหายใจ “หยู่เยน ทำไมเธอถึงไม่เข้าใจย่า ย่าไปเข้าคุกแทนเธอนะ หานเจียนกั๋วเป็นลุงใหญ่ของเธอ เลือดย่อมข้นกว่าน้ำ ถ้าเธอหย่ากับโล่เฉิน มอบบริษัทให้เขา ผู้ชายคนนั้นจะต้องหักหลังทำเป็นไม่รู้จักกันแน่”

“ไม่มีทาง โล่เฉินเขาไม่ทำอย่างนั้น”

“หยู่เยนไม่ต้องพูดแล้ว ฟังคำของย่า โอนบริษัทให้ลุงใหญ่ของเธอซะ นี่เป็นทางเลือกที่ดีที่สุด ตระกูลหานตกต่ำลงได้ แต่จะล่มสลายไปไม่ได้ ครอบครัวของเธอทำไม่ได้ มีเพียงครอบครัวของลุงใหญ่เท่านั้นที่จะช่วยประคองให้มันกลับมายืนหยัดได้!"

โล่เฉินหัวเราะขึ้นมา

เป็นครั้งแรกที่เขาพบว่า หญิงชราหน้าด้านได้ขนาดนี้

“อาศัยพวกเขาสองพ่อลูก จะช่วงทำให้ตระกูลหานกลับมายืนหยัดได้?” โล่เฉินเอ่ยหยอก จากนั้นจึงสั่นศีรษะและถอนหายใจ “สิ่งที่น่าเสียดายที่สุดก็คือเมื่อชายชราจากไป เขาไม่ได้ตั้งเจ้าบ้านตระกูลหานเอาไว้ก่อน ถ้าหากเป็นหานหยู่เยน ตระกูลหานป่านนี้คงฟื้นฟูได้ไปแล้ว"

“นายกำลังพูดเรื่องอะไร!”

ใบหน้าของหญิงชราเปลี่ยนทันที

คำพูดของโล่เฉิน สำหรับเธอแล้วคือการดูหมิ่นเหยียดหยามอย่างสุดขีด

“คุณย่า น่าจะต้องเรียกคุณแบบนี้ล่ะมั้ง ผมไม่เข้าใจว่าทำไมคุณถึงได้ลำเอียงขนาดนี้ แต่เมื่อคิดอยากให้ตระกูลหานกลับมายืนหยัดอีกครั้ง แค่หยูเยนคงทำไม่ได้ แต่หานหยุนเทาพ่อลูกนั่น เป็นเพียงหมูโง่”

“ไอ้ขยะ รนหาที่ตาย!”

หานหยุนเทาโกรธจัด เขาเปิดแท่งไฟฟ้าในมือทันที

"เปรี๊ยะเปรี๊ยะ"

แท่งไฟฟ้าระเบิดเสียงขึ้นมา

เขาแทงมันไปที่คอของโล่เฉินโดยตรงอย่างไม่ลังเลใดๆ

"ระวัง" หานหยู่เยนตกใจจนหน้าซีดไป

สิ่งที่กระตุ้นโล่เฉินมากที่สุดคือ——

หานหยู่เยนรีบพุ่งเข้ามา คิดจะขวางทางแท่งไฟฟ้าให้เขา

หัวใจของโล่เฉินสั่นสะท้าน

เขาตบหานหยุนเทากระเด็นด้วยความแข็งแกร่งที่เหนือชั้นกว่า จากนั้นจึงทุบแท่งไฟฟ้าทิ้ง

"อะไรกัน!"

หานเจี้ยนกั๋วตกใจ ส่วนหญิงชราก็สีหน้าเปลี่ยนไปเช่นกัน

หานหยางตอบสนองอย่างรวดเร็ว เขาถือเก้าอี้พุ่งเข้าทุบใส่หัวของโล่เฉิน แต่วินาทีถัดมาหานหยางก็ต้องตกใจกลัวจนนิ่งไป

มือใหญ่ของโล่เฉินกวาดลงมา เก้าอี้ไม้เนื้อแข็งก็ถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน

มือราวกับมีดพร้า

"กรี๊ด!" หานหยุนซีหดตัวอยู่ในมุมหนึ่ง

หานหยางตัวสั่น ริมฝีปากสั่นเทา “แก แกมันครึ่งผีครึ่งคน!”

โล่เฉินไม่สนใจ เขากอดหานหยู่เยนและปลอบโยนด้วยเสียงต่ำเบา

หลิวเซียงหลันฉลาดอย่างยิ่ง เธอรีบเปิดประตูและตะโกนออกไปด้านนอก "พี่น้องทั้งหลาย พวกคุณเข้ามาเร็วเข้า ยายแก่บังคับให้โล่เฉินโอนย้ายบริษัทไปให้หานเจี้ยนกั๋ว พวกคุณจะไม่ได้รับเงินแม้แต่แดงเดียว"

แย่แล้ว

หานเจียนกั๋วและหญิงชราตกตะลึง

วินาทีถัดมา

ข้างนอกก็จ้าละหวั่นขึ้นมา

“ยายแก่คนนี้!”

“เร็วเข้า ทุกคนรีบเข้าไปหยุดไว้”

“ฆ่ายายแก่นั่นซะ เงินเป็นของเรา”

ชายหญิงหลายสิบคนรีบเข้าไปในห้อง ท่าทางดุดัน ในที่สุดหานเจียนกั๋วสองพ่อลูกและหญิงชราก็ค่อยมีสีหน้าความกลัวขึ้นมา

มาถึงช่วงเวลาหัวเลี้ยวหัวต่อแล้ว

ทุกคนล้วนกำลังบ้าคลั่ง

ทุกคนล้วนมีจุดประสงค์เดียวกันก็คือเอาเงินและหนีไป