บทที่ 184 แต่งตั้งเจ้าบ้านคนใหม่ของตระกูลหาน

“คุณปู่บอกฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าจะต้องเป็นฉันนำตระกูลหานให้ฟื้นฟูขึ้นมา กลับไปสู่ความรุ่งโรจน์ของบรรพบุรุษ อีกทั้งยังบอกว่าฉันจะมีผู้สูงส่งช่วยเหลือ ให้ฉันอย่าได้กลัวและก้าวไปข้างหน้าอย่างแน่วแน่"

“คุณปู่บอกว่าในอนาคตตระกูลหานจะต้องพึ่งพาฉัน!”

"ฉันละทิ้งตระกูลหานไม่ได้ ตระกูลหานจะล่มสลายไปไม่ได้ พวกเราทุกคนล้วนเป็นคนตระกูลหาน ทำไมเราถึงรวมกันเป็นหนึ่งไม่ได้ ทำไมเราต้องต่อสู้กันเอง"

หานหยู่เยนพูดไปก็ปิดหน้าและร้องไห้

โล่เฉินและหานเจี้ยนเย่มองหน้ากัน ในที่สุดก็รู้ว่าทำไมหานหยู่เยนถึงมีความกดดันมากขนาดนี้ ที่แท้เธอแบกรับมากเกินไป

ช่างน่าปวดใจ

โล่เฉินโอบหานหยู่เยนเอาไว้ เขาตัดสินใจและเอ่ยปลอบโยน “หยู่เยน ผมสามารถทำให้ตระกูลหานผ่านหายนะนี้ไปได้ คุณสมควรรู้ดีถึงความสามารถของผม”

"หา?" หานหยู่เยนเงยหน้าขึ้น นึกถึงคฤหาสน์ยอดจื่อเช่วอันสูงศักดิ์หลังนั้น เธอเอ่ยขึ้น “โล่เฉิน คุณต้องการขาย..."

"ไม่ใช่"

โล่เฉินส่ายหัวและพูดว่า "ค่าชดเชยการบาดเจ็บล้มตายมีคนช่วยจ่ายให้ ผมจัดการเอาไว้ให้แล้ว ตอนนี้ พวกเราต้องเล่นละครกันสักฉาก"

“เล่นละคร ละครอะไร?” หานเจี้ยนเย่เอ่ยถาม

“ละครเจ้าบ้านคนใหม่ของตระกูลหาน”

ห้านาทีต่อมา โล่เฉินก็ลุกขึ้น

หานเจี้ยนกั๋วสองพ่อลูกและหลิวเซียงหลันยังคง "กล่าวสุนทรพจน์" อยู่ ขณะที่เหล่าญาติๆถูกแบ่งออกเป็นสองกลุ่ม ทะเลาะกันไม่รู้จบ

“ทั้งหมดเงียบลงหน่อย"

โล่เฉินตะโกน

ทันใดนั้น สายตาของทุกคนก็หันมาหาเขา และได้ยินโล่เฉินพูดขึ้นอีกครั้ง "ทุกคนฟังผม ผมอยากพูดความจริงที่โหดร้ายเรื่องหนึ่ง"

“พวกคุณล้วนต้องการบริษัท ล้วนอยากได้เงิน 15 ล้านนั่น แต่พวกคุณเคยคิดบ้างไหมว่า เงินนั่นถูกลงทุนโดยตระกูลเจิ้ง พวกเราแบ่งมัน ตระกูลเจิ้งโกรธขึ้นมา ผลที่ตามมาคืออะไร?”

บางคนสีหน้าเปลี่ยนไป แต่บางคนก็ไม่หวาดกลัวอะไร

“กลัวอะไร? ได้เงินแล้วพวกเราก็จะหนีไป หนีไปจากเมืองเจียง”

“ได้ งั้นฟังเรื่องที่สองของผม”

เสียงของโล่เฉินราวกับฟ้าร้อง ใบหน้าของเขาดูเคร่งขรึมอย่างน่าประหลาดใจ “รัฐบาลเป็นคนโง่หรือไง จะปล่อยให้พวกเราแบ่งเงินแล้วหนีงั้นหรือ?”

“บอกตามตรง เมื่อวานตำรวจไปที่บริษัทแล้ว โชคดีที่เจิ้งข่ายมาถึงทันเวลา บริษัทจึงยังไม่ได้ถูกยึดไปตรวจสอบ แต่ไม่ต้องสงสัยเลยว่าตอนนี้บริษัทกำลังถูกตำรวจจับตามองไปแล้ว หากมีการเปลี่ยนแปลงเพียงเล็กน้อย ตำรวจก็จะออกหน้าขึ้นมาทันที"

“จุดนี้ ผมคิดว่าทุกคนคงไม่มีอะไรจะพูดแล้วใช่ไหม”

ฝูงชนเริ่มขยับเขยื้อนขึ้นมา

สิ่งที่ทุกคนกลัวมากที่สุดคือตำรวจ กังวลว่าจะโดนจับ ผู้บริหารระดับสูงของบริษัทตระกูลหานตอนนี้อยู่ในสถานีตำรวจมาสามวันแล้ว

อีกทั้งยังไม่สามารถไปเยี่ยมได้

เกิดอะไรขึ้นในสถานีตำรวจใครจะไปรู้กัน!

“โล่เฉิน นายคิดจะพูดอะไรกันแน่?”

มีคนตะโกนขึ้น

โล่เฉินเอ่ย "คนส่วนใหญ่ในตระกูลหานล้วนอยู่เพื่อกินและดื่ม ไม่ร่ำเรียนไร้วิชาความรู้ ตระกูลหานล่มสลาย พวกคุณจะคืนวันที่ดีหรือไง? ไม่แน่ว่าบางทีคุณอาจหางานไม่ได้ด้วยซ้ำ แล้วจะเลี้ยงดูครอบครัวได้ยังไง”

"ดังนั้น ตระกูลหานจะล่มสลายไม่ได้"

“มีเพียงวิธีนี้เท่านั้น ทุกคนจึงจะมีชีวิตที่ดี ไม่ต้องกังวลกับการหาเลี้ยงชีพ”

หานหยุนเทาหัวเราะเยาะ "โล่เฉิน ไอ้หมูโง่ ฉันเกือบคิดไปว่านายมีความคิดที่ลึกซึ้งอะไร ที่แท้นายก็ยังคงพูดเรื่องไร้สาระ"

หานหยางเอ่ยสำทับ "ตระกูลหานไร้ทางไปต่อแล้ว ค่าชดเชยการบาดเจ็บล้มตายมากมายขนาดนั้นจะแก้ไขยังไง? หน้าประตูบ้านยังมีสมาชิกในครอบครัวของคนตายกำลังร้องไห้และเผากระดาษเงินอยู่เลยด้วยซ้ำ!"

“ทิ้งเรื่องนี้ไว้ชั่วคราว ผมมีคำถามอยากถามพวกคุณข้อหนึ่ง ถ้าตระกูลหานรอดพ้นจากความยากลำบากนี้ไปได้ และยังคงกำรงอยู่ พวกคุณจะออกจากตระกูลหานไหม?”

บรรดาญาติๆ กระซิบกระซาบกัน

คนส่วนใหญ่กังวลอย่างมาก สายตามองดูหญิงชราบนเตียงเป็นครั้งคราว

“ผมรู้ว่าพวกคุณคิดอะไร ไม่อยู่ในตระกูลหานก็ยากจะใช้ชีวิตอยู่ต่อไปได้ แต่หากอยู่ต่อในตระกูลหานก็เกรงกลัวหญิงชรา เพราะเมื่อครู่นี้ พวกคุณโกรธเกลียดเธอจนแทบอยากจะฆ่าหญิงชราด้วยซ้ำ”

ชายร่างใหญ่กำหมัดแน่นแล้วถามว่า "โล่เฉิน พูดประเด็นสำคัญ อย่าพูดถึงเรื่องไร้ประโยชน์พวกนี้"

โล่เฉินกล่าวด้วยรอยยิ้ม “คุณลุงไม่ต้องรีบร้อน ผมจะเซอร์ไพรส์พวกคุณอย่างหนึ่ง แต่ก่อนหน้านั้น เราจะต้องตัดสินใจเรื่องที่ควรตัดสินใจให้เรียบร้อยก่อน”

“หากตระกูลหานผ่านความยากลำบากนี้ไปได้ ทุกคนต้องการอยู่ในตระกูลหาน หญิงชราไม่มีทางเป็นเจ้าบ้านตระกูลหานได้อย่างแน่นอน ไม่อย่างนั้นพวกคุณจะถูกกดขี่อย่างรุนแรงและอาจถึงขึ้นถูกขับไล่ออกจากตระกูล”

“วิธีเดียวที่เหลืออยู่ คือสร้างกำหนดเจ้าบ้านคนใหม่ของตระกูลหาน!”