บทที่ 186 การต่อต้าน ความเยือกเย็น และความแน่วแน่

“ทุกคนฟังไม่ผิด ตระกูลเจิ้งจะจ่ายค่าชดเชยสำหรับการบาดเจ็บล้มตายให้ เรื่องนี้คลี่คลายแล้ว ไม่มีวิกฤติอะไรอีก ค่าชดเชยก็ไปถึงแล้ว รัฐบาลเห็นแก่ตระกูลเจิ้งออกหน้าให้ดังนั้นจึงไม่ได้ตามสอบสวนเพิ่มเติมอะไรอีก”

คำพูดของโล่เฉินปลุกทุกคนให้ตื่นตะลึงขึ้นมา

ทุกคนสั่นสะท้านสองสามครั้ง จากนั้นจึงมองไปที่หานหยู่เยนด้วยความตกใจ ในเวลาเดียวกันก็มีความปีติยินดี

ตระกูลหานได้รับทุนสนับสนุนจากตระกูลเจิ้ง อนาคตวันหน้าสดใส ความเจริญรุ่งเรืองของพวกเขาอยู่ใกล้แค่เอื้อม มีเงินใช้จ่ายไม่ขาด

“เจ้าบ้านคนใหม่!”

แม้ว่าหานตงเล่จะเป็นพวกขี้เกียจ แต่สมองของเขาก็หมุนเร็วอย่างยิ่ง เขากำหมัดแล้วตะโกนขึ้นมา

บรรดาญาติๆก็ถูกกระตุ้นไปด้วย

“เจ้าบ้านคนใหม่!”

“เจ้าบ้านคนใหม่!”

“เจ้าบ้านคนใหม่!”

เสียงร้องดังขึ้น เหล่าชายหญิงสีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

หานเจี้ยนกั๋วสองพ่อลูกตกใจจนขวัญหนี

ในอีกด้านหนึ่ง หานหยางและหานหยุนซีสบตากัน ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหนีออกมาจากหานหยุนเทาและปะปนเข้าไปอยู่กับฝูงชนที่ตะโกน

"พวกแก!" หานหยุนเทาทั้งโกรธและตกใจ

เขาหันหลังกลับทันที ชี้ไปที่หานหยู่เยนแล้วด่าลั่น “นังแพศยาชั้นต่ำ ก่อนหน้านี้ก็โครงการปินหู เธอขายตัวให้ฟ่านหมิง มาตอนนี้ก็ขายตัวให้เจิ้งข่ายอีก ถูกระยำจนสะใจไหม!"

วาบ

เสียงร้องตะโกนค่อยๆ เลือนหายไป สีหน้าของญาติๆ ก็ดูปั้นยากพิกล

หานหยู่เยนใบหน้าแดงก่ำ เธอตะโกนอย่างโกรธเคือง “หานหยุนเทา นายกำลังพูดเรื่องอะไร”

“ฉันก็พูดไปมั่วๆ เธอไม่เข้าใจหรือไง!”

หานหยุนเทามีสีหน้าขยะแขยงและดูถูกเหยียดหยาม เขาตะโกนสุดเสียงว่า “ร้อยล้าน เจิ้งข่ายจะสามารถใช้มันไปอย่างขอไปทีได้หรือไง ถ้าไม่ใช่เพราะเธอไปนอนด้วย ให้เจิ้งข่ายย่ำยี ไม่งั้นเขาจะมาช่วยเธอได้ยังไง!”

"หุบปาก!"

“ทำไม ถูกฉันพูดแทงใจดำหรือไง เธอมันนังแพศยาชั้นต่ำ!”

หานหยู่เยนโกรธจัดจนร้องไห้ออกมา

โล่เฉินก้าวไปข้างหน้า จากนั้นจึงสะบัดมือครั้งหนึ่ง

เพี๊ยะ

เสียงดังคมชัดเกิดขึ้น

หานหยุนเทาถูกตบจนตัวหมุน ใบหน้าบวมเป่งขึ้นมา และมีเลือดไหลออกมาจากจมูก

“แก แกไอ้ขยะ แกกล้าตบฉัน!”

“ฉันไม่เพียงแต่กล้าตบนาย แต่ยังจะตัดลิ้นของนายออกมาด้วย งาช้างยังไงก็ไม่มีวันงอกออกมาจากปากสุนัข!”

หานหยุนเทาสีหน้าไม่พอใจ เขาเอ่ยอย่างโกรธแค้น “โล่เฉิน ได้ ภรรยาของตัวเองถูกเจิ้งข่ายเล่นสนุกก็ยังไม่สะทกสะท้าน ไม่แน่ว่าบางทีอาจเป็นแกที่สั่งให้หานหยู่เยนทำแบบนี้ก็ได้ จุ๊จุ๊ แกมันไม่ใช่แค่ไอ้ขยะ แต่เป็นไอ้โรคจิตด้วย!”

“เพี๊ยะ!”

ฝ่ามือตบเข้าอีกครั้ง

หานเจี้ยนกั๋วเจ็บปวดแทนลูกชายของตน เขาคว้าไม้เท้าบนพื้นและตะโกนว่า "โล่เฉิน ถ้าแกกล้าลงมืออีก ฉันจะเอาชีวิตเข้าสู้กับแก”

"พอได้แล้ว!"

ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อนี้ หญิงชราก็เอ่ยขึ้นมา

หานเจี้ยนเย่หันมามองและก้าวขึ้นไปพูดว่า "แม่ หยู่เยนนำความหวังมาสู่ตระกูลหานแล้ว เธอเป็นผู้นำในการฟื้นฟูตระกูลของเรา อีกทั้งพ่อก็ยังฝากฝังไว้กับหยู่เยนก่อนจะตาย ทั้งด้านความสัมพันธ์และเหตุผล หยู่เยนล้วนเป็นเจ้าบ้านคนใหม่”

“เจ้าบ้านคนใหม่? ฮ่าฮ่า”

หญิงชราจู่ๆก็หัวเราะขึ้นมา

อย่างไรก็ตาม เนื่องจากริ้วรอยมากมายบนใบหน้า บวกกับสีหน้าม่วงคลำ ส่งผลให้รอยยิ้มของเธอนั้นดูน่ากลัวขึ้นเป็นพิเศษในใจของผู้คน

"ผู้นำการฟื้นฟูแบบนี้ ฉันไม่ต้องการ"

"อะไรนะ!"

หานเจี้ยนเย่ตกตะลึงอย่างมาก

“ตระกูลหานของฉันล่มสลายได้ แต่ว่าลูกหลานของตระกูลจะต้องมีศักดิ์ศรี ต่อให้ตาย ก็ต้องตายอย่างสง่าผ่าเผย หานหยู่เยนไร้ยางอาย ขายร่างกายของเธอเพื่อแลกกับโอกาสในการอยู่รอดของตระกูลหาน นี่ช่างต่ำตมสกปรกที่สุด"

หญิงชราลุกขึ้นยืนอย่างตัวสั่นเทา เธอกำไม้ค้ำยัน ใบหน้ามืดครึ้ม

“พวกเราตระกูลหาน ไหนเลยจะมีทายาทที่สกปรกเช่นนี้ได้ เสียหน้าตระกูลหานของพวกเรา ตอนนี้ฉันขอประกาศ หานหยู่เยนถูกไล่ออกจากตระกูลหานแล้ว และถูกลบชื่อออกจากลำดับวงศ์ตระกูล”

ตูม

หานหยู่เยนราวกับถูกฟ้าผ่า น้ำตานองเต็มใบหน้า

หานเจี้ยนเย่เองก็ตาแดงก่ำ ตัวสั่นเทา

เขาโกรธแล้ว

โล่เฉินไร้การเคลื่อนไหวใดๆบนใบหน้า แต่คนที่มีตาล้วนมองออกถึงความเย็นชาลึกลงไปในกระดูกของเขา ซึ่งทำเอาผู้คนรู้สึกหนาวเหน็บ

“คุณยินยอมให้ตระกูลหานล่มสลาย ดีกว่ายอมให้หยู่เยนเป็นเจ้าบ้านคนใหม่?”

"แล้วจะทำไม"

"ฮ่าๆๆๆ ดีดีดี!"

โล่เฉินหัวเราะลั่น เกิดความโกรธที่ไม่เคยมีมาก่อน

เจิ้งข่ายก็รังเกียจหญิงชราเช่นกัน เขาเอ่ยอธิบาย "ฉันกับหานหยู่เยนไม่มีอะไรระหว่างกัน เมื่อกี้ฉันบอกไปแล้ว ฉันถูกใจความสามารถของหานหยู่เยน บวกกับโล่เฉินขอร้องฉัน ดังนั้นฉันก็เลยช่วยอีกแรง หนึ่งร้อยล้านสำหรับฉันแล้วก็เป็นแค่เศษเงิน ไม่เยอะอะไร ทำไมต้องเอะอะให้วุ่นวายด้วย!"

“คุณชายเจิ้งไม่ต้องแก้ตัวแทนเธอ ฉันตัดสินใจแล้ว หานหยู่เยนไม่ใช่คนในตระกูลหานของฉันอีกต่อไป ออกจากบ้านเก่าแก่ของตระกูลหานไปซะ” หญิงชรากล่าวอย่างหนักแน่น

“คุณย่า คุณอยากให้ตระกูลหานล่มสลายลงจริง ๆ หรือ?”

หานหยู่เยนเดินโซเซไปข้างหน้าและถามอย่างหายใจไม่ออก

หญิงชราเม้มริมฝีปากของเธอ

“เพียงเพราะฉันเป็นผู้หญิง เพียงเพราะว่าคุณไม่ชอบพ่อ ดังนั้นคุณยอมปล่อยให้ตระกูลหานล่มสลายดีกว่าเห็นด้วยกับฉัน!”