บทที่ 188 เหตุการณ์ความขัดแย้ง

เมืองเจียง ชุมชนระดับไฮเอนด์ ในบ้านสไตล์ตะวันตกแห่งหนึ่ง

“แม่ จบแล้ว หานหยู่เยนนังสารเลวนั่นชนะใจผู้คน ทุกคนสนับสนุนเธอ สถานการณ์โดยรวมถูกกำหนดไว้แล้ว ไม่สามารถแก้ไขได้อีก” หานเจี้ยนกั๋วคร่ำครวญ

บนโซฟา หญิงชรามีสีหน้าซีดเซียว

ในเวลาเพียงสามวัน เธอผอมลงไปอีกรอบหนึ่ง ใบหน้าซูบตอบ ทำให้คนรู้สึกขนลุกอย่างบอกไม่ถูก หลังของเธอยังงองุ้มคล้ายกำลังจะใกล้ตาย

“ถ้าฉันรู้ว่านังสารเลวนั่นมีใจทะเยอทะยานมากขนาดนี้ ฉันน่าจะไล่เธอออกจากตระกูลไปตั้งนานแล้ว ต้องโทษที่ฉันใจดีเกินไป”

เสียงของหญิงชราแฝงไปด้วยความขุ่นเคืองใจอย่างยิ่ง

หานหยู่เยนขึ้นตำแหน่ง เธอหนีออกมาจากตระกูลหานด้วยความตื่นตระหนก นี่เป็นความอัปยศที่ยิ่งใหญ่ที่สุดสำหรับเธอ ศักดิ์ศรีทั้งหมดราวกับถูกเหยียบย่ำ

นั่นเพราะสุดท้ายแล้ว แต่ไหนแต่ไรมา หญิงชราล้วนหยิ่งยโสอย่างยิ่งมาตลอด

ตอนนี้ เธอตกต่ำมาถึงขั้นนี้

กลายเป็นเรื่องตลกครั้งใหญ่ในเมืองเจียง

“แม่ หานหยู่เยนต้องปล่อยให้เจิ้งข่ายย่ำยีแน่ ไม่อย่างนั้นตระกูลเจิ้งไม่มีทางจ่ายเงิน 100 ล้านไปอย่างเปล่าประโยชน์ ว่ากันว่าเจ้าบ้านตระกูลเจิ้งเป็นคนเข้าไปคุยกับหัวหน้าคณะกรรมการพรรคเทศบาลเป็นการส่วนตัวเพื่อจัดการกับอุบัติเหตุโครงการปินหู”

“ก็แค่ผู้หญิงคนหนึ่ง นอกจากขายตัวแล้วยังทำอะไรได้อีก!” หญิงชรากัดฟันของเธอ

หานเจี้ยนกั๋วกล่าวอย่างกังวลว่า "ตอนนี้ตระกูลหานมีตระกูลเจิ้งหนุนหลัง อาจกล่าวได้ว่าทั้งเมืองเจียงไม่มีใครกล้าที่จะดูถูกดูแคลนอีก ถ้าหานหยู่เยนต้องการแก้แค้ยพวกเรา และตามมาฆ่า... "

"ปังปังปัง"

ยังไม่ทันพูดจบ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

เสียงเคาะนั้นรุนแรงและดังขึ้นไม่ขาด

หานเจี้ยนกั๋วตกใจ เขาเอ่ยเสียงแหบ “จบแล้ว มาหากันเร็วขนาดนี้เชียว แม่ ทำยังไงดี? หายหยู่เยนนังสารเลวนั่นต้องการตัดรากถอนโคน ไม่มีทางปล่อยพวกเราไปแน่"

“กลัวอะไร จะทำอะไรพวกเราได้หรือไงกัน!”

หญิงชราพูดอย่างเย็นชา “เปิดประตู ฉันอยากจะเห็นนัก ว่าใครกันที่กล้าอวดดีต่อหน้าฉัน”

หานเจี้ยนกั๋วมุมปากกระตุก ในใจแอบด่า: คุณถูกขับไล่ออกจากตระกูลหานแล้ว ใครในตระกูลหานจะกลัวคุณกัน

แต่ว่า เขาก็ทำอะไรไม่ได้

ได้แต่ต้องเปิดประตูได้เท่านั้น

"ใคร?"

“ไม่รู้จักฉันแล้วหรือไง!”

เมื่อเห็นหานตงเล่ นัยน์ตาของหานเจี้ยนกั๋วก็หดวูบ

นี่คือคนที่ไม่ควรหาเรื่องด้วย

ขณะกำลังจะปิดประตู หานตงเล่ก็ใช้เท้าเตะเข้าที่ประตูให้เปิดออก หานเจี้ยนกั๋วเกือบจะล้มลง จากนั้น ฝูงชนก็รีบพุ่งเข้ามา

“พวกนายทำอะไร! ถือวิสาสะบุกรุก คิดทำร้ายผู้คน ฉันจะเรียกตำรวจ!” หานเจียนกั๋วรีบตะโกนอย่างกังวล

หานตงเล่ทำปากดูถูก เขาเหลือบมองไปที่หญิงชราและพูดเยาะเย้ย "คุณย่าหาน รู้สึกเป็นอย่างไรบ้าง?"

“จุ๊จุ๊ ตอนคุณอยู่ในตำแหน่ง ช่างมีอำนาจเสียจริง กดพวกเราซะจมลงดิน ราวกับมันเป็นภูเขาลูกใหญ่ ที่ทับจนพวกเราหายใจไม่ออก บอกคุณตามตรง พวกเราภายนอกนับถือคุณ แต่ใจจริงแทบอยากให้คุณตายเร็วๆจะแย่”

"ใช่ไหม?"

หานตงเล่เอ่ยถาม ตามคนที่มาพยักหน้าและตะโกน

“ตอนนี้เจ้าบ้านหยู่เยนดีกับพวกเราไม่เลว ตอนนี้ฉันก็เป็นคนมีหน้ามีตาไปแล้ว กงเกวียนกําเกวียน เรื่องราวเปลี่ยนแปลงความรุ่งเรืองตกต่ำไม่ยั่งยืน!”

“คุณนายใหญ่หาน คุณเองก็มีวันนี้เช่นกัน นี่ช่างทำให้คนสุขใจเสียจริงๆ!”

“มองดูแล้ว ดูท่าคุณจะมีสภาพไม่ค่อยดีมากนัก คงเหลือเวลาอีกไม่นานแล้วล่ะสิ รีบตายรีบหลุดพ้น จำเอาไว้ว่าอย่าลืมไปสำนึกผิดต่อหน้าคุณท่านหาน”

ใบหน้าของหญิงชรากระตุก ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น

หานตงเล่จู่ๆก็รู้สึกกลัวเล็กน้อย

ยังไงเสียท้ายที่สุดแล้วหญิงชราก็มีอำนาจมานานหลายทศวรรษ ขณะที่คุณท่านหานยังอยู่ เธอแข็งแกร่งอย่างมาก หลายๆเรื่องล้วนเป็นเธอที่ตัดสินใจ

ว่ากันว่า

งูกัดเพียงครั้ง กลัวเชือกไปสิบปี

คนในตระกูลหานยังคงมีความหวาดกลัวอยู่ในใจ

อย่างไรก็ตาม หานตงเล่เป็นคนใจกล้าคนหนึ่ง เขากัดฟันและตะโกนอย่างโกรธเคือง “ยายแก่ กล้าถลึงตาจ้องฉัน ฉันจะตบแกให้ตายในมือเดียว!”

ตึงตึงตึง

เมื่อเห็นหานตงเล่พุ่งเข้าไปอย่างดุดัน หญิงชราเองก็ตกใจ

“พี่ตงเล่ อย่าหุนหันพลันแล่น”

มีหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งหยุดหานตงเล่เอาไว้ เธอคือแม่ของหานหยุนซี เธอเอ่ย "ถ้าคุณฆ่ายายแก่นี่ไปแล้ว อย่างนั้นก็ต้องเกิดเรื่องใหญ่แน่ พี่ตงเล่ อย่าลืมที่เจ้าบ้านสั่งเอาไว้ พวกเราเข้าเรื่องกันดีกว่า”

“ใช่ ลุงตงเล่ พวกเราพูดเข้าเรื่องเถอะ” หานหยุนซีเองก็เอ่ยโน้มน้าว

หานตงเล่รู้สึกภูมิใจอย่างมาก

ก่อนหน้านี้ในตระกูลหานไม่มีใครสนใจเขา มองเห็นเขาเป็นแค่มดปลวก แต่ตอนนี้เขากลายเป็นบุคคลมีชื่อขึ้นมา

“ตกลง ฉันจะไว้หน้าพี่น้องสักครั้ง”

หานตงเล่เหยียบโต๊ะน้ำชาและตะโกนว่า "ยายแก่ คุณแอบเอาสินสอดเจ้าสาวของตระกูลหานไปแล้วใช่ไหม พูดมา ว่ามันซ่อนอยู่ที่ไหน?”

สินสอดเจ้าสาว?!

หานเจี้ยนกั๋วตกใจ เขามองย้อนกลับไปที่หญิงชรา

หลายวันมานี้เขาอกสั่นขวัญแขวน ตอนนี้เมื่อได้ยินหานตงเล่เอ่ยขึ้นมาถึงค่อยนึกขึ้นได้ถึงปัญหานี้ เขาอดไม่ได้ที่จะถาม “แม่ ในมือคุณยังมีสินสอดเจ้าสาวอยู่นี่ นั่นมีมูลค่ากว่า 20 ล้าน มันอยู่ที่ไหน?”

หญิงชราเหลือบมองหานเจี้ยนกั๋ว เธอเลิกคิ้วและพูดเสียงเรียบ "ฉันไม่รู้ว่าพวกแกกำลังพูดถึงอะไร อีกทั้งไม่รู้ด้วยว่ามีสินสอดเจ้าสาวอะไร"

“ก่อนหน้านี้คุณเป็นคนจัดการสินสอดเจ้าสาว ตอนนี้มันไม่อยู่ในบ้านเก่าแก่ของตระกูลหาน ถ้าไม่ใช่คุณเป็นคนแอบเอาไปเอง แล้วมันติดปีกบินไปเองได้หรือไง คุณยังกล้าเถียงอยู่อีก!”

หานตงเล่โกรธจัด เขาหยิบไม้ขึ้นมาทุบโต๊ะน้ำชา กลิ่นอายอันรุนแรงปะทุออกมา

“พี่น้องทั้งหลาย ค้นบ้านให้ฉัน”

ตึงตึงตึง

กลุ่มคนเริ่มลงมือทันทีโดยไม่พูดอะไรสักคำ