บทที่ 190 เข้าสู่จื่อเช่ว คฤหาสน์อันดับหนึ่งบนกลางเขา

ที่ประตูบ้านเก่าแก่ของตระกูลหาน ทั้งสองฝ่ายเผชิญหน้ากัน

ในระยะไกล มีรถยนต์ปรากฏขึ้น

หานซิงหยุนรอให้คนในตระกูลหานมารายงานเกี่ยวกับเรื่องของโครงการ พอเห็นฉากแบบนี้ก็รีบวิ่งออกมา

เขาเอ่ยถามหานตงเล่เบาๆ

หลังจากรู้สาเหตุ ใบหน้าของหานซิงหยุนก็เปลี่ยนไปในทันใด เขาเดินขึ้นมาและเอ่ยว่า “เจ้าบ้าน ห้ามสัญญากับหานหยุนเทา!”

"ทำไม?"

“วันนี้ผมบังเอิญเห็นเขาไปที่บริษัทซินเฉิง นั่นเป็นบริษัทของคุณชายตระกูลโล่ในจีนหลิง หานหยุนเทาเคยร่วมมือกับบริษัทซินเฉิงมาก่อน ตอนนี้เกรงว่าคุณชายโล่คงช่วยเหลือเขาและช่วยเขาเจรจาเรื่องคฤหาสน์บนเขาจื่อเช่วเอาไว้แล้ว”

หานซิงหยุนราวกับขุนนางอันซื่อสัตย์ในราชสำนักโบราณ เขาพยายามให้คำแนะนำ

“เจ้าบ้าน ห้ามตกหลุมพรางของหานหยุนเทา ผมเดาว่า คฤหาสน์ที่เขาเจรจามาบนยอดเขาจื่อเช่วนั้นจะต้องมีตำแหน่งที่ดีมากแน่และเขามั่นใจว่าจะต้องชนะ”

"ฮ่าฮ่าฮ่า"

หานหยุนเทาหัวเราะลั่น เขาเอ่ย "หานซิงหยุน นายถือว่ามีสมองอยู่บ้าง การเดิมพันนี้ ฉันจะต้องชนะ ตระกูลหานสุดท้ายแล้วจะต้องเป็นของฉัน"

"พูดบ้าอะไร!" หานตงเล่เอ่ยเยาะเย้ย "นายถูกไล่ออกจากตระกูลไปแล้ว นายไม่ใช่คนตระกูลหานเสียด้วยซ้ำ”

“นายพูดเรื่องอะไรมิทราบ?”

เรื่องนี้ หานหยุนเทายังคงไม่รู้เรื่อง

หานตงเล่พูดอย่างโหดเหี้ยม “อ้อใช่ ยังไม่ได้บอกนาย ทุกคนในตระกูลได้โหวตให้ขับไล่นายออกจากตระกูล กำจัดเนื้อร้ายอย่างนายทิ้งไปซะ ชื่อของนายถูกลบออกจากลำดับวงศ์ตระกูลแล้ว นายไม่ใช่คนในตระกูลหานแล้ว”

ตูม

ความโกรธของเขาพุ่งขึ้นมาทันที หานหยุนเทาชี้ไปที่หานหยู่เยนและตะโกนว่า "นังสารเลว เธอมีคุณสมบัติอะไรมาตัดสินใจ ฉันเป็นหลานชายคนโตของตระกูลหาน เธอถือเป็นตัวอะไร นังแพศยาไร้ยางอาย!"

“ถ้านายกล้าด่าเจ้าบ้านอีกประโยคเดียว ต่อให้ฉันต้องเข้าคุก ฉันก็จะจัดการแกให้พิการซะ” หานตงเล่กระโดดลงจากบันได

กลิ่นอายดุดันรุนแรงทำให้หานหยุนเทาและพ่อของเขาหวาดกลัว

“ไม่ว่าฉันจะเป็นคนตระกูลหานหรือไม่ การเดิมพันก็ยังคงอยู่ หานหยู่เยนเธอคิดจะกลับคำหรือไง เจ้าบ้านตระกูลหานจะไร้ยางอายขนาดนี้ไม่ได้หรอกมั้ง”

หานซิงหยุนเอ่ยแนะนำ "เจ้าบ้าน กลับเข้าบ้านเถอะ ไม่ต้องสนใจผู้ชายคนนี้ ทุกคนในตระกูลไม่รู้เกี่ยวกับการเดิมพัน เดิมทีก็ไม่มีเรื่องแบบนั้นอยู่แล้ว ทั้งหมดเป็นหานหยุนเทาที่สร้างเรื่องขึ้น"

“ใช่ ฉันไม่รู้”

“มีการเดิมพันอะไรกัน ฟังไม่ขึ้นจริงๆ”

เสียงของคนในตระกูลหานเซ็งแซ่ขึ้นมา

หานหยุนเทาลนลานขึ้นมา นี่เป็นโอกาสสุดท้ายของเขา เขาจะสูญเสียมันไปไม่ได้เด็ดขาด

“เห็นปุ่มนี้บนหน้าอกของฉันไหม นี่คือเครื่องบันทึกวิดีโอขนาดเล็ก ทุกอย่างถูกบันทึกเอาไว้แล้ว และเชื่อมต่อกับคอมพิวเตอร์ของคุณชายโล่”

“หานหยู่เยน ถ้าเธอบิดพลิ้ว คุณชายโล่ก็จะเอาวิดีโอนี้ไปเผยแพร่ให้ทุกตระกูล ถึงตอนนั้นชื่อเสียงของเธอก็จะเหม็นโฉ่ ตระกูลหานเองก็เหม็นเน่าไปด้วย”

“เธอทำตัวน่าอับอายไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร เพราะแต่เดิมเธอมันก็เป็นนังแพศยาอยู่แล้ว แต่ว่า ถ้าตระกูลหานต้องถูกแต่ละตระกูลดูหมิ่นเพราะเธอ อย่างนั้นเธอก็คือคนบาปของตระกูลหาน!”

การโจมตีสามครั้งติดต่อกันทำให้ทุกคนหน้าซีด

หานซิงหยุนและคนอื่นๆ แสดงท่าที “เจ้าบ้าน โปรดคิดให้รอบคอบอีกครั้ง"

“ยังต้องคิดอะไรอีก ไม่จำเป็นแล้ว นอกจากนี้ ฉันเองก็รับปากได้ ถ้าเธอชนะฉัน สินสอดเจ้าสาวฉันจะคืนให้ด้วยเช่นกัน”

“แม่งเอ้ย นายรู้ว่าสินสอดเจ้าสาวอยู่ที่ไหนจริงๆด้วย” หานตงเล่กำลังลุกเป็นไฟ

หานหยุนเทากล่าวด้วยรอยยิ้ม “ สรุปแล้วหานหยู่เยน เธอคิดได้แล้วยัง!”

“โล่เฉิน คุณคิดว่าอย่างไร?”

หานหยู่เยนหันไปถาม ความมั่นใจของอยู่ที่โล่เฉิน

คฤหาสน์ยอดจื่อเช่วอันสูงศักดิ์เป็นของโล่เฉิน ดังนั้น เธอจึงไม่แพ้อย่างแน่นอน

ไม่มีอะไรต้องกลัว

"คุณอยากทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น"

ประโยคเดียว สร้างความมั่นใจให้กับหานหยู่เยนอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

“หานหยุนเทา ฉันรับปากนาย”

ชั่วครู่หนึ่ง หานซิงหยุนและคนอื่นๆ ก็มีสีหน้าซีดเทาเหมือนความตาย

หานเจี้ยนกั๋วสองพ่อลูกลิงโลดขึ้นมา หานหยุนเทาเดาะลิ้นแล้วพูดว่า “ผู้หญิงก็คือผู้หญิง ยั่วยุนิดๆหน่อยๆก็ทนไม่ไหวแล้ว วันไหนไม่ดีเท่าวันนี้ ตอนนี้ทุกคนตามฉันไปที่เขาจื่อเช่ว ฉันจะให้พวกนายได้เห็นว่าอะไรคือสิ่งที่เรียกว่าคฤหาสน์หลังแรก”

……

หานซิงหยุนและคนอื่น ๆ อกสั่นขวัญแขวน

พวกเขาคิดว่า หานหยู่เยนไม่สามารถเอาชนะได้

กลุ่มคนรีบมาที่เชิงเขาจื่อเช่ว เมื่อมองจากไกลๆก็เห็นหญิงชราที่กำลังมีหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งประคองอยู่

"คุณย่า!"

หานหยุนเทาตะโกน

หานหยู่เยนก็ตะโกนขึ้น "คุณย่า"

“โอ้ ฉันคงไม่มีคุณสมบัติที่จะเป็นคุณย่าของเธอ” หญิงชราพูดจาแปลกๆ สีหน้าของเธอดีมากอย่างยิ่ง

ในเมื่อหานหยู่เยนมา นั่นแปลว่าเธอยอมรับการเดิมพันแล้ว จุดจบเธอต้องแพ้อย่างไม่ต้องสงสัย อีกเดี๋ยวตระกูลหานก็จะกลับมาสู่มือเธออีกครั้ง

“มาเถอะ ตามฉันขึ้นไปบนภูเขา”

หานหยุนเทาทำตัวน่าเกรงขาม ก่อนจะเดินวางท่านำทุกคนไป

“เจ้าบ้าน ครั้งนี้คุณคิดผิดแล้ว”

ต่อมาหานซิงหยุนก็ทุกข์ใจ เขารู้สึกว่าเมื่อครู่ตัวเองควรแข็งกร้าวขึ้นสักหน่อย และผลักหานหยู่เยนเข้าไปในบ้านเก่าแก่ของตระกูลหานซะ จากนั้นก็ไล่หานหยุนเทาออกไป

ตอนนี้ มันสายเกินไปแล้ว

ทุกอย่าง ถูกเครื่องบันทึกวิดีโอขนาดเล็กของหานหยุนเทาบันทึกเอาไว้หมดแล้ว

นี่สามารถพลิกลิ้นได้ก็จริง แต่ว่าแบบนั้น วันหน้าตระกูลหานก็จะถูกคนทั้งเมืองหัวเราะเยาะ ความรู้สึกแบบนั้นใครก็รับไม่ได้ทั้งนั้น

“คุณรู้ได้ยังไงว่าการตัดสินใจนี้เดินผิดพลาด?” โล่เฉินถามด้วยรอยยิ้ม

“นายท่าน หานหยุนเทาพูดถึงคฤหาสน์อันดับหนึ่ง คุณรู้รึเปล่าว่าอะไรคือคฤหาสน์อันดับหนึ่ง?”

"ลองว่ามา"

หานซิงหยุนเงยหน้าขึ้นและมองขึ้นไปกลางภูเขา

"เฮ้อ"

เขาถอนหายใจอย่างหนักหน่วง จิตใจของหานซิงหยุนหดหู่ เขานิ่งเงียบไม่พูดจา

ถนนบนภูเขาไม่เหมาะแก่การเดิน แต่ว่าก็มีลิฟต์อยู่

ลิฟต์ตั้งอยู่ในภูเขา ซึ่งเป็นหนึ่งในไม่กี่โครงการก่อสร้างในมณฑลซีหนัน ว่ากันว่าในขณะนั้น รัฐบาลเมืองเจียงยังคิดสั่งรื้อถอนโดยกล่าวว่ามันสร้างผลกระทบที่ไม่ดี

แต่สุดท้ายแล้ว มันก็ยังคงอยู่

เนื่องจากผู้พัฒนาพื้นที่คฤหาสน์บนเขาจื่อเช่ว เป็นยักษ์ใหญ่ในอุตสาหกรรมอสังหาริมทรัพย์ของเมืองหลวง และเป็นผู้พัฒนาสามอันดับแรกในประเทศจีน