บทที่ 191 บทสรุป

“พ่อบ้านเชิญครับ”

คนรับใช้คนหนึ่งในชุดสูทเข้าไปต้อนรับ

หานหยุนเทารีบเข้าไปทันที จากนั้นก็พูดด้วยรอยยิ้มว่า "พ่อบ้านมีสถานะสูงส่ง ลำบากคุณต้องมาเองแล้ว ตามหลักแล้วเป็นพวกเราต่างหากที่ต้องไปทักทาย”

นี่ไม่ใช่เรื่องโกหก

การที่จะเป็นพ่อบ้านของคฤหาสน์สูงศักดิ์ได้นั้น ไม่ต้องพูดถึงสถานะตัวตนอะไร แค่ค่าตัวหากไม่ถึงร้อยล้านต่ำๆก็มีหลายสิบล้านไปแล้ว

ยังมีบางตระกูลที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้น ยกตัวอย่างเช่นพวกพ่อบ้านของตระกูลใหญ่ในเมืองหลวง ค่าตัวหลายสิบล้านถือว่าเป็นเรื่องปกติ แม้แต่เจ้าบ้านตระกูลเล็กๆเมื่อเห็นแล้วก็ยังต้องนอบน้อมเกรงใจ

หานหยุนเทาเอื้อมมือออกไปและต้องการจับมือกับพ่อบ้าน

อย่างไรก็ตาม

สิ่งที่ทำให้หน้าของเขาต้องแข็งค้างก็คือ พ่อบ้านไม่แม้แต่จะมองหน้าเขาสักนิด เขาเดินไปหาหานหยู่เยนอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็โค้งคำนับแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม "คุณหนูหาน ทุกอย่างเตรียมพร้อมแล้ว"

“อืม"

หานหยู่เยนรู้ว่าเป็นโล่เฉินที่จัดการเรื่องนี้ ดังนั้นเธอจึงให้ความร่วมมือแสดงไปกับเขา

เธอเดินไปตรงหน้าหญิงชรา สีหน้าสงบนิ่งจนไร้คลื่นอารมณ์ใดๆ “คุณย่า คฤหาสน์หลังแรกของหานหยุนเทานั้นไม่เลว แน่ว่าน่าเสียดาย ที่ทำให้คุณต้องผิดหวังแล้ว”

"คฤหาสน์หลังแรกก็ยังสู้ฉันไม่ได้"

“ตอนนี้ คุณย่าขึ้นไปที่คฤหาสน์สูงศักดิ์บนยอดเขากับฉันเถอะ”

สมองของหญิงชราว่างเปล่าอย่างสมบูรณ์

พูดให้ถูกก็คือ ณ ที่แห่งนี้ ยกเว้นโล่เฉินและพ่อบ้าน คนอื่นๆล้วนกลายเป็นหินไปแล้ว

ไป...ไปคฤหาสน์สูงศักดิ์?

พวกเขาไปกับพ่อบ้าน เมื่อมาถึงคฤหาสน์สูงศักดิ์ พวกเขาก็ต้องตกตะลึง ในตอนนี้ คฤหาสน์หลังแรกของหานหยุนเทาเมื่อครู่ไม่สามารถเทียบกับคฤหาสน์หลังนี้ได้เลย

อยู่สูงกว่าที่หนึ่ง ก็คือคฤหาสน์สูงศักดิ์ การแข่งขันครั้งนี้ สุดท้ายแล้วก็ยังเป็นหานหยู่เยนที่ชนะ

หญิงชราเกลียดอย่างยิ่ง อาการป่วยของเธอรุนแรงขึ้น แต่ก็ไร้หนทางอื่น ตามข้อตกลงการเดิมพัน เธอต้องมอบตำแหน่งเจ้าบ้านของตระกูลหานให้กับหานหยู่เยน ส่วนหานหยุนเทาและคนอื่นๆ ทำได้เพียงยอมแพ้

คราวนี้ ครอบครัวของหานหยู่เยนในที่สุดก็ได้ลืมตาอ้าปาก

เพื่อให้ได้สินสอดเจ้าสาวกลับมา หานหยู่เยนได้ไปพูดคุยกับหานหยุนเทา

“มอบสินสอดเจ้าสาวมา ไม่อย่างนั้นฉันจะไล่นายออกจากบริษัท!” หานหยู่เยนเต็มไปด้วยพลัง ราวกับว่าเธอไม่เห็นเขาอยู่ในสายตา

นี่ทำให้หานหยุนเทาโกรธจัดจนแทบอยากจะตบคน แต่เมื่อเห็นบอดี้การ์ดข้างกายหานหยู่เยน เขาก็ไม่กล้าทำอะไร

“พ่อ พวกเราจะทำยังไงดี” หานหยุนเทามองไปที่หานเจี้ยนกั๋ว ทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะหนึ่ง เขาเองก็ไม่รู้ว่าคุณย่าเอาสินสอดเจ้าสาวไปไว้ที่ไหน