บทที่ 2 เปลี่ยนแปลงเพื่อคุณคนเดียว

บทที่ 2 เปลี่ยนแปลงเพื่อคุณคนเดียว

"หงชาง ทำให้คุณลำบากแล้ว" โล่เฉินเปรยขึ้นเบาๆ

"ไม่ลำบากใจ ไม่ลำบากใจ"

เวลานี้ ต่อให้มีคำพร่ำบ่นมากแค่ไหนก็จะหายไปกินหมอกควัน ฟ่านหงชางจึงสะอึกสะอื้น แล้วพูดในเชิงร้องขอ "อาจารย์ เราเจอกันหน่อยได้ไหมครับ? "

"ได้สิ คุณนัดมาได้เลย"

"งั้นก็ในตึกซิงหยุน นั่นเป็นกิจการของผม อาจารย์ ผมไปรับอาจารย์ไหม? "

โล่เฉินปฏิเสธกลับ "ไม่ต้อง ฐานะของคุณชัดเจนเกินไป ฉันไม่สามารถเปิดเผยตัวตนได้ ทุกอย่างให้เรียบง่าย ไม่ต้องโอ่อ่าอลังการ เข้าใจไหม? "

"ลูกศิษย์เข้าใจแล้วครับ"

.......

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป ในโรงแรมส่วนตัวที่หรูที่สุดของเมืองเจียง ตึกซึงหยุน

นอกห้องเหมาร้านอาหารนภาเบอร์หนึ่ง

มีพนักงานบริการที่หน้าตาสะสวยคนหนึ่งถามผู้ชายชุดสูทที่อยู่ข้างๆ แล้วพูดขึ้น "ผู้จัดการคะ ผู้เฒ่าเมื่อกี้คือใครคะ ดูสง่าผ่าเผยเลย"

ผู้เฒ่า?

ผู้จัดการตึกซิงหยุนรู้สึกตกใจมากจนหน้าซีด แล้วขึงตาอย่างแรง พร้อมพูดด้วยเสียงต่ำ "ยัยหนู เธอเงียบๆ ที นั่นเป็นเจ้าของของตึกซิงหยุนของพวกเราแน่ะ เป็นเศรษฐีร่ำรวยที่สุดในเจียงโจว คุณท่านฟ่านหงชาง"

ผู้หญิงคนนั้นจึงอ้าปากเล็กๆ ในใหญ่ ใบหน้าเคล้าด้วยความไม่น่าเชื่อ

ต่อให้เธอจะไม่เข้าใจอย่างอื่น ทว่า "เศรษฐีร่ำรวยที่สุดในเจียงโจว" ประโยคนี้ ก็การแสดงทุกอย่างออกมาแล้ว

นึกไม่ถึง ผู้เฒ่าคนนั้นมีฐานะที่สูงส่งขนาดนี้

แต่ว่า......

สาวน้อยคิดไม่ออก เธอก็ไม่กล้าถาม

เมื่อกี้เธอส่งชา จังหวะที่ออกมาแล้วปิดประตู ก็เห็นผู้เฒ่าที่ร่ำรวยที่สุดคุกเข่าตรงหน้าชายหนุ่มคนหนึ่งอย่างชัดเจน!

"เป็นผู้ฝึกอมตะ ผมจะเปลี่ยนแปลงได้ยังไง"

ใช่ โล่เฉินคือผู้ฝึกอมตะ

มีอายุที่อมตะ และได้ผ่านอายุห้าพันปีมาแล้ว ตั้งแต่สมัยโบราณจนถึงวันนี้ น้ำขึ้นน้ำลง ทุกอย่างโล่เฉินเห็นมากับตา

เขาได้ผ่านมาทุกอย่าง

สมัยโบราณเกิดการโยกย้ายตำแหน่ง สมัยปัจจุบันทำสงครามนิวเคลียร์ เบื้องหลังนี้ต่างก็มีเงาของเขาอยู่

เขาเคยเป็นผู้ชายที่อยู่จุดสูงสุดในผืนดินกว้างใหญ่"

อย่างไรก็ตาม

การเป็นผู้ฝึกอมตะก็ไม่ใช่มีความมั่นคงของตลอดชีวิต ทุกๆ หนึ่งพันปีก็จะต้องเผชิญพิบัติอมตะ

และตอนที่พิบัติอมตะมาถึง โล่เฉินก็ตะกลายเป็นคนธรรมดา

นอกจากหน้าตาไม่แก่แล้ว พลังของเขาจะหายไปจนหมด อัศจรรย์ก็จะดับไป สภาพร่างกายจะอ่อนแอไปกว่าคนธรรมดาเยอะ ใครก็สามารถฆ่าเขาได้

และพิบัตินี้ ต้องเป็นแบบนี้ต่อเนื่องไปสิบปีเต็ม

สิบปีก่อน โล่เฉินเจอกับพิบัติ และไม่สามารถไม่ละทิ้งทุกอย่างได้ จากนั้น เขาหนีมาถึงเมืองเจียง แล้วแต่งเข้าไปในตระกูลหาน

เพื่อที่จะไม่เปิดเผยตัวเอง สิบปีนี้เขาทนให้คนเหยียดหยามและแบกรับภาระหนัก ไม่กล้าทำให้รู้จักกันไปทั่ว แม้กระทั่งยังไม่กล้าติดต่อกับลูกศิษย์ที่จงรักภักดีที่สุด

มีชีวิตแย่กว่าหมา

และที่โชคดีคือ เขาได้ผ่านมันมาแล้ว ฟ้าหลังฝนได้เห็นสายรุ้ง

สามวันก่อนพิบัติอมตะผ่านไปแล้ว ทีแรกโล่เฉินคิดว่าจะเฉยๆ กับมัน รอให้ความสามารถฟื้นฟูกลับมาถึงจุดสูงสุดแล้วค่อยไปเอาทุกอย่างที่เป็นของตัวเองกลับมา

วันนี้ เขาสนใจมากขนาดนั้นไม่ได้แล้ว

เพราะว่าหานหยู่ยาน

"อาจารย์ครับ ท่านกับลูกศิษย์ติดต่อกันคือฟื้นฟูความสามารถกลับมาหมดแล้วหรอครับ จะกลับไปหลวงไหมครับ ล้างผลาญทุกหลังคาเรือน? "

ตระกูลฟ่านรับใช้โล่เฉินมาตั้งแต่สมัยก่อนจนถึงปัจจุบัน จงรักภักดี จนสืบทอดมาถึงฟ่านหงชางมา214รุ่นแล้ว

โล่เฉินผายมือ "กลับไปเมืองหลวงยังเร็วเกินไปแล้ว ต้องการเวลา ครั้งนี้ตามนายมา จริงๆ แล้วก็เพื่อเรื่องส่วนตัว"

"อาจารย์ครับ เรื่องของท่านก็คือเรื่องของผม"

"นายไปสืบหาหน่อยได้ไหม พ่อตาฉันชนคนตาย แต่ว่าคนๆ นั้นรนหาที่ตายเพื่อเรียกเงิน นายคิดหาวิธีไปไกล่เกลี่ยหน่อย" โล่เฉินพูดขึ้น

"อาจารย์วางใจเถอะครับ ผมจะไปจัดการให้ดี"

ฟ่านหงชางไม่สนใจเลย คนที่เป็นคนที่ร่ำรวยที่สุดในเจียงโจว จึงควบคุมอำนาจที่ยิ่งใหญ่ เรื่องเล็กพวกนี้ก็แค่สั่งไปประโยคเดียว