ตอนที่ 28
บทที่ 28 ก็แค่เด็กๆ
October 22, 2026
บทที่ 28 ก็แค่เด็กๆ
ทั้งสองเดินเข้าไปโดยตรง ในที่สุดก็เดินไปถึงห้องวีไอพีที่หรูหราห้องหนึ่ง
“..........แก้วนี้เพื่อความเป็นอิสระ ฮ่า แก้วนี้เพื่อความตาย.............”
เพิ่งเข้ามา โล่เฉินก็รู้สึกชาที่หนังหัว
เพลงเป็นเพลงที่ดี คนที่ร้องเพลง เหมือนคนบ้าที่ขาดสติ
“เฮ้ ทุกคนเงียบหน่อย คนสวยหานมาแล้ว”
ก็ไม่รู้ว่าใครเป็นคนตะโกนพูด ห้องวีไอพีก็เงียบลงทันที
หนุ่มสาวราวๆยี่สิบคนมองมาพร้อมกัน หานหยู่ถิงหดคอเล็กน้อย จากนั้นก็นั่งลงอย่างสง่าผ่าเผย
โล่เฉินที่นั่งข้างๆ ไม่ได้พูดจา
“อึ้งกันอยู่ทำไม คนร้องเพลงก็ร้องเพลง คนดื่มก็ดื่ม มองฉันทำไมกัน”
หานหยู่ถิงพูดจามีกลิ่นอายของคนภาคอีสาน โล่เฉินฟังแล้วรู้สึกขำ
เวลาต่อมา เสียงที่แปลกประหลาดได้ดังขึ้น
“สาวสวยมาแล้ว พวกเราก็ต้องจ้องนานหน่อย”
คนที่พูดคือผู้หญิงที่แต่งหน้าเข้มคนหนึ่ง สายตาไปหยุดอยู่ที่โล่เฉิน “ฮู้ หนุ่มหล่อคนนี้คือใคร หานหยู่ถิง เป็นแฟนของเธอเหรอ?”
“ยังไม่ใช่”
โล่เฉินพูดต่อ “ผมกำลังจีบเธออยู่ เจอกันครั้งแรก ยินดีที่ได้รู้จักครับ”
ผู้หญิงคนนี้หัวเราะเห่อๆ มองสำรวจโล่เฉิน เห็นใส่เสื้อผ้าทั่วไป เห็นได้ชัดว่าแววตาได้แสดงออกถึงความดูถูก
“หนุ่มหล่อ หน้าไม่คุ้นเลย หานหยู่ถิง เธอแน่ใจนะว่าเป็นคนที่จีบเธอ ฉันทำไมถึงรู้สึกว่าเธอไปหามาจากข้างถนนยังไงอย่างนั้น”
หานหยู่ถิงหัวเราะอย่างเย็นชา “ทำไม ต้องเหมือนกับคนที่อยู่ด้านหลังเธอเหรอ ต้องใส่สร้อยทองเส้นใหญ่ หนีบกระเป๋าตังค์ใบใหญ่ เกือบจะเขียนคำว่าเศรษฐีไว้บนหน้าแล้วมั้ง”
“เธอ!”
“เฮ้ๆ เพื่อนกันทั้งนั้น ไม่ง่ายเลยกว่าจะมาเจอกัน อย่าเถียงกันเลย”
คนที่มาคลายสถานการณ์คือผู้ชายที่สูงผอมคนหนึ่ง เขายกแก้วเหล้าขึ้น หัวเราะกล่าว: “ห้าปีแล้ว นัดเจอกันครั้งแรก มา มาชนแก้วกัน!”
“พึมพำงึมงำ”
เมื่อเหล้าเข้าปาก ในห้องวีไอพีก็ดังขึ้นด้วยเสียงร้องเพลงที่โหยหวน กลุ่มละสองสามคนสองสามกลุ่ม ต่างไม่รบกวนซึ่งกันและกัน
โล่เฉินฟังที่หานหยู่ถิงกำชับ พูดให้น้อย จึงนั่งเล่นโทรศัพท์อย่างเงียบๆ
หนุ่มหล่อ ทำไมยังใช้โทรศัพท์หัวเว่ยรุ่นเก่าอยู่ล่ะ ไอโฟนXSก็ออกมาแล้ว ผู้หญิงคนหนึ่งที่ใบหน้าสวยงาม แต่โหนกแก้มสูงหน่อยมานั่งข้างกายโล่เฉิน
“ใช้จนชินแล้ว!”
“เหรอ” หญิงสาวยิ้มตาหยีแล้วถาม “หนุ่มหล่อ อยู่ที่ไหน ที่บ้านทำธุรกิจอะไร?”
“ทำหลายอย่าง แลกเปลี่ยนเงินตรา แพลตฟอร์ม อสังหาริมทรัพย์”
หญิงสาวทำท่าตกใจ แล้วรีบหันไปดึงชายวัยอายุสามสิบมา หัวเราะกล่าว: “คนนี้เป็นแฟนฉัน ตู้คัง ที่บ้านเกี่ยวกับอสังหาริมทรัพย์”
“พี่ชาย ตระกูลตู้ทำอสังหาริมทรัพย์มาหลายปีแล้ว ผมรู้จักทายาทและเจ้าของอสังหาริมทรัพย์ในเมืองไม่มากก็น้อย แต่ไม่เคยเห็นคุณเลยนะ!”
แววตาของตู้คังแฝงไว้ด้วยความดูถูก พูดอย่างเย็นชา “คุณ คุณคงไม่ได้โกหกมั้ง”
“คุณก็คิดเสียว่าฉันพูดโกหกละกัน” โล่เฉินยักไหล่ แล้วก็ตั้งใจเล่นโทรศัพท์อีกครั้ง
ตู้คังและแฟนสาวสบตากัน เดินไปนั่งข้างหญิงสาวที่แต่งหน้าเข้มและผู้ชายที่ใส่สร้อยทอง เหมือนคุยอะไรบางอย่าง
ไม่นานนัก กลุ่มของพวกเขาได้เริ่มเล่นลูกเต๋า
“หยู่ถิง มาเล่นด้วยกัน!”
“ไม่แล้วละ พวกเธอเล่นเถอะ ฉันดูก็พอ”
ผู้ชายที่สูงผอมหัวเราะฮ่าๆ ก็ได้ดึงตัวหยู่ถิงมา หัวเราะกล่าว: “แค่เล่นลูกเต๋าเอง ไม่มีอะไรสักหน่อย เพื่อนกันทั้งนั้น หรือว่าเธอยังโกรธเรื่องเมื่อกี้อยู่?”
“เมื่อกี้ฉันผิดเอง ฉันขอโทษเธอ” หญิงสาวที่แต่งหน้าเข้มขอโทษอย่างเหนือความคาดหมาย
หานหยู่ถิงก็ไม่กล้าที่จะชักสีหน้าต่อ แบบนั้นจะทำให้คนอื่นรู้สึกว่าเธอใจแคบ
“เล่นยังไง?”
“ง่ายมาก เดาสูงต่ำ คนแพ้ดื่มเหล้า”
หานหยู่ถิงขมวดคิ้ว แล้วพูดด้วยเสียงเบา: “ฉันดื่มไม่เป็น ขอดื่มน้ำผลไม้แทน........”
“ไม่ได้ ไม่ได้”
ชายสูงผอมรีบพูดขัด แล้วเอาเหล้ามาวางข้างหน้า “หยู่ถิงเธอจะไม่ให้เกียรติกันเลยเหรอ เพื่อนกันทั้งนั้น หรือว่ากลัวว่าพวกเราจะทำอะไรเธอ อีกอย่าง คนที่จีบเธอยังอยู่ตรงนี้ กลัวอะไรละ!”
“แต่ว่า.........”
“ไม่มีอะไรแต่ว่าทั้งนั้น มาๆ เริ่มเลย”
ชายผอมสูงชื่อหลี่ชิง เป็นคุณชายสามของตระกูลหลี่ในเมืองเจียงซึ่งเป็นตระกูลชั้นหนึ่ง เขาและตู้คัง และผู้ชายที่ใส่สร้อยคอทองที่ชื่อโกตุน สามคนนี้เป็นคนที่มีฐานะสูงที่สุดในบรรดาเพื่อนๆทั้งหมด
หานหยู่ถิงไม่ให้เกียรติคนอื่นได้ แต่เธอไม่กล้าที่จะล่วงเกินตระกูลหลี่ หลี่ชิงก็เป็นลูกที่ตระกูลหลี่รักมากที่สุด ยิ่งไม่กล้าที่จะทำให้เขาไม่พอใจ
“ป้าง”
เขย่าถ้วยลูกเต๋า หลี่ชิงตะโกน ทายสูงทายต่ำ ทายแล้วห้ามเปลี่ยน
“สูง”
“ต่ำ!”
“ต่ำ!”
การเล่นแบบนี้คือเสี่ยงโชค หานหยู่ถิงก็เลือกไปสูงๆ “ฉันเลือกสูง”
“เปิด!”
หลี่ชิงเปิดฝาถ้วยออก ตะโกนขึ้นมา: “หนึ่งสามสาม เจ็ดแต้มต่ำ มาๆ ดื่มเหล้าดื่มเหล้า”
หานหยู่ถิงจำใจ บ่นพึมพำแล้วดื่ม ยังกระแอมไปหลายที
ทายสูงทายต่ำ
“สูง!”
“ต่ำ!”
“สี่สี่หก สิบสี่แต้มสูง คนทายต่ำดื่มเหล้า”
……
เล่นติดต่อกันห้าครั้ง หานหยู่ถิงนั้นดวงซวยมากทายไม่ถูกเลยสักครั้ง เดิมเธอก็ดื่มไม่เป็นอยู่แล้ว เหล้าห้าแก้วลงท้อง ใบหน้าเริ่มแดง และรู้สึกมึนหัว
พวกโกตุนสบตากัน แววตาแฝงไว้ด้วยความเจ้าเล่ห์
“มาๆ เล่นต่อ” หลี่ชิงตะโกนเรียก
“ไม่ไหวแล้ว ฉันเวียนหัว ไม่เล่นแล้ว”
หานหยู่ถิงจะออกจากวง แต่กลับถูกหลี่ชิงจับตัวเอาไว้
“หยู่ถิง ห้ามถอยง่ายๆแบบนี้นะ ทุกคนก็ดื่มกันไม่น้อยเลย ทำไมเธอคนเดียวที่ไม่ไหว แบบนี้มันไม่เหมือนเธอเลยนะ!”
ตู้คังเขย่าถ้วยลูกเต๋า เสร็จแล้วก็ควบลงตรงโต๊ะชา ตะโกนพูด: “มาๆ เริ่มทายได้แล้ว”