บทที่ 38 ต่อสู้กับโชคชะตา

บทที่ 38 ต่อสู้กับโชคชะตา

สิบห้านาทีต่อมา โล่เฉินอุ้มหานหยู่เยนออกจากห้องวีไอพีหมายเลขหนึ่ง

หงเหลยถิงตามอยู่ด้านข้าง พี่เป้าประคองเฮยหนิวอยู่ด้านหลัง

เมื่อมาถึงลานจอดรถ โล่เฉินวางหานหยู่เยนไว้ในรถ นั่งอยู่ในตำแหน่งคนขับมองไปยังเฮยหนิว “เข้าใจที่ผมพูดตอนอยู่ในห้อง

วีไอพีหรือยัง？”

“เข้าใจครับ เข้าใจครับ เข้าใจคำพูดของคุณชายทุกคำเลยครับ กระผมจะจดจำให้ขึ้นใจ ไม่ทำให้ผิดพลาดเด็ดขาดครับ”เฮยหนิวเหมือนลูกไก่ที่จิกข้าวสารอยู่ พยักหน้าไม่หยุด

โล่เฉินออกคำสั่ง“ยังมีอีก จำไว้ให้ดี อย่าให้ข้อมูลของผมกับหานหยู่เยนกับคนอื่นๆเด็ดขาด”

“คุณชายวางใจได้ครับ ผมจะปิดปากให้สนิทเลยครับ”

หงเหลยถิงเดินมาด้านหน้าหนึ่งก้าว ถามว่า“คุณชายโล่ครับ ต้องกราบขออภัยจริงๆนะครับ คนของผมรบกวนท่านแล้ว

ไม่ทราบว่าพรุ่งนี้ว่างไหมครับ ผมจะได้จัดงานเลี้ยงขอโทษครับ”

“ไม่ต้องแล้ว วันหลังดูคนของคุณให้ดีๆก็พอ”

“แน่นอนครับ แน่นอนครับ”

โล่เฉินขับรถออกไปจนรถBMWหายไปจากสายตา หงเหลยถิงสีหน้าก็กลายเป็นเย็นเยียบขึ้นมา

ซึ่งไม่ได้เป็นเพราะไม่พอใจต่อโล่เฉินเลยสักนิด แต่เป็นความโกรธเฮยหนิวต่างหาก

“ท่านโทษผมไม่ได้นะครับ ทุกคนต่างก็รู้กันดีว่าเขาเป็นลูกเขยไร้ประโยชน์ ใครจะรู้ว่าจะมีบารมีเช่นนี้”เฮยหนิวร่ำไห้ด้วยสีหน้าโศกเศร้า ถามว่า“ท่านครับ เขามีเบื้องหลังอะไรครับ”

“สิ่งที่ไม่ควรรู้ก็อย่าถาม ปฏิบัติตามคำสั่งของคุณชายโล่ดีๆ ถ้าทำไม่ดีผมจะคว้าสมองของคุณออกมา”

หงเหลยถิงจากไปด้วยความโมโห

เฮยหนิวเดินออกจากลานจอดรถ สีหน้าที่อยู่ท่ามกลางลมหนาว เขารู้สึกว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นไม่ใช่ความจริง

……

วงวงวง

โล่เฉินขับรถอย่างช้าๆ ระหว่างทางใช้พลังทิพย์ขัดเป่าไวน์ในร่างกายของหานหยู่เยนทิ้ง ไม่นานสาวงามก็ฟื้นขึ้นมา

“โอ๊ย”

หานหยู่เยนจับหน้ารู้สึกมึนๆ

ทันใดนั้นเธอมองรอบๆอย่างหวาดหวั่น พูดเสียงตกใจว่า“ที่นี่ที่ไหน？ฉันอยู่ไหน？”

“ยัยโง่ อยู่ในรถ ตอนนี้พวกเราอยู่ระหว่างทางกลับบ้าน”

“หา？”

หานหยู่เยนสับสนกับเหตุการณ์ ไม่ใช่ถูกรังแกอยู่ที่ตึกเผิงไหลหรอกเหรอ แล้วตนก็ดื่มจนเมา ทำไมตอนนี้ถึงกำลังกลับบ้านหละ

“โล่เฉินคุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม？”

“ไม่เป็นไร ผู้มีอำนาจที่ผมเคยช่วยชีวิตไว้มาได้ทันเวลา พวกเราหลุดพ้นจากอันตรายแล้ว”โล่เฉินคิดคำอธิบายไว้เสร็จสรรพแล้ว

หานหยู่เยนโล่งอก ในใจยังคงรู้สึกกลัวอยู่บ้าง “อันตรายจริงๆ ใช่แล้ว เรื่องงานก่อสร้าง……”

“วางใจได้ จัดการเรียบร้อย”

โล่เฉินแย้มยิ้ม“ผู้ใหญ่คนนั้นเอาเฮยหนิวซะอยู่หมัดเลย ไม่เพียงแต่ทำให้เขาไม่กล้ามาหาเรื่องที่งานก่อสร้างอีก ยังบังคับให้เฮยหนิวคุ้มครองงานก่อสร้างอีกด้วย ได้คนดูแลมาฟรีๆเลย”

“จริงเหรอ ดีจังเลย”

“นอกจากนี้ เฮยหนิวก็สารภาพแผนการของเขากับหานหยุนเทาหมดแล้ว คืออย่างนี้……”

โล่เฉินเล่าแผนการสกปรกโสโครกอย่างละเอียด

สุดท้ายก็บอกความคิดของตัวเอง

“ในเมื่อหานหยุนเทาอยากเล่น พวกเราก็เล่นเป็นเพื่อนหน่อย ให้เฮยหนิวแสดงละครต่อไป ใช้แผนซ้อนแผนเลย ต่อไปหานหยุนเทาต้องมีการเคลื่อนไหวแน่ๆ เขาคิดว่าควบคุมคุณได้แล้ว แต่กลับไม่รู้ว่าพวกเราต่างหากที่เป็นฝ่ายได้เปรียบ”

หานหยู่เยนมีอารมณ์ขึ้นๆลงๆ มองดูใบหน้าด้านข้างของโล่เฉินก็เกิดความกลัวขึ้นมา

ราวกับรู้สึกว่าบรรยากาศไม่ค่อยปกติสักเท่าไหร่ โล่เฉินพูดอย่างอ่อนโยนว่า“ทุกอย่างก็เพื่อคุณ เป็นสถานการณ์ที่เอื้อให้คุณแสดงความสามารถได้อย่างเต็มที่เลย คุณกับหานหยุนเทาต่อสู้กันก็มีผลดีสำหรับคุณ เพราะสามารถสร้างจุดยืนและความน่าเกรงขามในบริษัทได้”

“รอให้ถึงตอนสุดท้ายก็จู่โจมให้ราบคาบเลย ทำให้หานหยุนเทาไม่อาจยืนขึ้นมาได้อีก แม้กระทั่งอาจทำให้คุณย่าโกรธจนขับไล่ออกจากตระกูล ถ้าเช่นนั้นตระกูลหานก็เป็นของคุณแล้ว”

“แต่มันไม่ได้ง่ายนะ คุณไม่เพียงแต่ต้องเอาชนะหานหยุนเทาเท่านั้น ยังต้องเอาชนะคุณย่าด้วย มันยากมาก ฉะนั้นคุณต้องพยายามนะ ผมเชื่อมั่นในตัวคุณ”

หานหยู่เยนรู้สึกหัวใจเต้นแรง ไม่กล้าสบตากับโล่เฉินโดยตรง

เธอมองออกไปนอกหน้าต่างรถ ตั้งนานกว่าจะพูดประโยคนี้ออกมา “โล่เฉิน ขอบคุณคุณมากค่ะ”

“ไม่ต้องขอบคุณ พอกลับถึงบ้านมีเรื่องต้องให้คุณช่วยสะสาง”

“เรื่องอะไร？”

“ถึงบ้านก็รู้แล้ว”

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป ซอยเล็กเก่าแห่งหนึ่งในเมืองเจียง มีเสียงโวยวายที่แหลมคมส่งออกมาจากภายในห้อง

หลิวเซียงหลันเตรียมทุกอย่างไว้เรียบร้อย โล่เฉินทั้งสองคนกลับมาถึงบ้าน สัญญาหย่าก็โยนไปที่โต๊ะ

จากนั้นก็ด่าว่าโล่เฉินกันใหญ่ แล้วบีบให้เขาหย่าแต่โดยดี

“หยู่เยน เรื่องนี้ไม่มีทางถอยได้ โล่เฉินคิดจะล่วงเกินหยู่ถิง ยังมีรูปถ่ายโป๊ของหยู่เยนอีก คนต่ำช้าที่ไร้ยางอายอย่างนี้ ให้อยู่ที่บ้านต่อไม่ได้แล้ว”

หานเจี้ยนเย่ก็เห็นด้วย“เตรียมสัญญาหย่าไว้แล้ว พวกหนูสองคนเสร็จซะ พรุ่งนี้ไปที่งานทะเบียน จากนั้นพ่อจะติดต่อทางซิงเฉิน เขาให้สินสอดมาหลายวันแล้ว จะให้เขารอนานอย่างนี้ไม่ได้！”

“ลวนลาม รูปถ่ายโป๊？”

ตอนนี้หานหยู่เยนมึนงงไปหมด

เธอรู้จักนิสัยของโล่เฉินดี นอนห้องเดียวกัน อย่าว่าแต่แตะต้องตัวเธอเลย แม้กระทั่งเตียงก็ไม่เคยจับมาก่อน ยังคงปูนอนที่พื้นอย่างสุภาพมาโดยตลอด