ตอนที่ 54
บทที่ 54 มอบสินสอดตอนนี้ก็ยังไม่สาย
October 22, 2026
บทที่ 54 มอบสินสอดตอนนี้ก็ยังไม่สาย
“คุณเป็นใคร? ”
หลิวเซียงหลันหันศีรษะกลับด้วยความโกรธ และสอบถามขึ้น
คนที่พูดไม่ใช่โล่เฉิน และก็ไม่ใช่หานหยู่เยน แต่เป็นชายหนุ่มในชุดสูทที่กำลังเดินเข้ามาด้านใน
ชายผู้นั้นหัวเราะเสียงดัง สีหน้าเย็นชาและพูดว่า: “เพิ่งผ่านไปแค่ครึ่งเดือนเศษ ก็จำฉันไม่ได้แล้วเหรอ พวกเธอคนตระกูลหานความจำไม่ดีเอาเสียเลย ในงานเลี้ยงฉลองวันเกิดคุณย่าวันนั้น ผู้ที่นำสินสอดมามอบให้ไม่ใช่ฉันหรอกเหรอ! ”
เมื่อพูดเช่นนี้ หลิวเซียงหลันก็นึกขึ้นได้เล็กน้อย
โล่เฉิงที่นั่งอยู่แถวแรกคิ้วกระดกด้วยความตื่นตระหนก และก็ผ่อนคลายลง มองดูเรื่องที่เกิดขึ้นด้วยความสนใจ
“คือคุณหรอกเหรอ แต่คุณเป็นเพียงแค่ลูกน้องที่มามอบสินสอด เจ้าของสินสอดอยู่นี่ คุณจะมาทำเป็นโอ้อวดอะไรกัน”
“เจ้าของ? น่าตลกสิ้นดี คุณนายหลิวคงยังไม่ได้ยินในเรื่องที่ฉันพูดอย่างชัดเจนเป็นแน่ สินสอดไม่ใช่คุณชายโล่แห่งจีนหลิงเป็นผู้มอบให้สักหน่อย เป็นผู้อื่นต่างหาก”
เวลานี้ ตระกูลหานเกิดความโกลาหลยกใหญ่
หลิวเซียงหลันโมโหจนหน้าเขียว ตะโกนพูดว่า: “หยุดพูดสุมสี่สุ่มห้าได้แล้ว หากไม่ใช่ซิงเฉินแล้วจะเป็นใครกัน คุณเป็นเพียงลูกน้อง กล้าดีอย่างไรมาลองดีกับฉัน ไม่มีมารยาทเลยเหรอไง”
“คุณนายหลิวหูมีปัญหา? ฉันจะพูดซ้ำอีกรอบหนึ่ง คุณชายโล่ที่นั่งอยู่นั้นปลอมแปลงว่าเป็นผู้ที่มอบสินสอด เพื่อมาเลือกหญิงสาวของตระกูลหาน ข้อแรก ไม่เคารพต่อเจ้านายของฉัน ข้อสอง มองพวกคุณคนตระกูลหานว่าเป็นสิ่งที่ไร้ค่า ข้อสาม เป็นคนจอมปลอมที่เลวทรามต่ำช้า! ”
สุดยอด
โล่เฉินที่อยู่ข้าง ๆ หานหยู่เยนแอบยกนิ้วหัวแม่โป้งขึ้น คนนี้คงจะเป็นผู้ที่ฟ่านหงชางส่งมาอย่างแน่นอน ฉลาดทีเดียว
ทุกคนในตระกูลหานต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์ หลิวเซียงหลันไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี หานเจี้ยนเย่จึงลากเธอมาอยู่บริเวณด้านข้าง
คุณย่าจ้องมองชายในชุดสูท พูดอย่างเย็นชาว่า: “ตระกูลหานถึงแม้ว่าเป็นเพียงตระกูลเล็ก ๆ แต่ไม่ใช่ว่าใครหน้าไหนจะมาดูถูกดูแคลนได้ ผู้มาอวดอ้างบารมี ไม่พูดให้ชัดเจนแจ่มแจ้งล่ะก็ ข้าผู้อาวุโสไม่มีทางที่จะปล่อยให้ผู้นั้นออกไปจากที่นี่ได้อย่างแน่นอน”
“คุณย่า ที่ฉันพูดเป็นความจริงทั้งหมด”
ชายวัยกลางคนผู้นี้ยังคงอยู่ในท่าทางที่มีมารยาท จ้องมองไปยังโล่เฉิงแล้วพูดว่า: “คุณชายโล่ คุณเป็นถึงคุณชายผู้ยิ่งใหญ่แห่งจีนหลิง มาปลอมแปลงเป็นผู้ที่มอบสินสอดซึ่งเป็นเรื่องที่ต่ำช้าขนาดนี้ มันไม่เสื่อมเสียศักดิ์ศรีไปหน่อยเหรอ”
“ที่จริงแล้ว มันง่ายมากต่อการพิสูจน์เพื่อยืนยัน”
“คุณชายโล่สามารถบอกรายการสินสอดที่มอบให้นี้ได้หรือไม่ สินสอดมีอะไรบ้าง บอกมาสักหนึ่งหรือสองชิ้นก็เพียงพอ”
ฟิ้ว
สายตาของทุกคนมองมาพร้อมในเวลาเดียวกัน แต่โล่เฉิงกลับไม่สะทกสะท้าน จิบน้ำชาหนึ่งคำ แสดงออกถึงมาดของสถานะของตนอย่างเต็มที่
หานหยู่เยนขมวดคิ้ว พูดในใจว่า: “เจ้าคนนี้ หรือว่าจะมีการเตรียมแผนสองรองรับเอาไว้? ”
“ถูกต้อง สินสอดไม่ใช่ฉันที่เป็นผู้มอบให้”
โครม!
คนของตระกูลหานมีสีหน้าที่แปรเปลี่ยนกันไปหมด คิดไม่ถึงว่าจะปลอมแปลงมาจริง ๆ
คุณย่าตบโต๊ะ ลุกยืนขึ้น “คุณชายโล่ คุณไม่ให้เกียรติกันเกินไปแล้ว กล้าดูถูกเหยียดหยามกันขนาดนี้ เห็นว่าพวกเราเป็นอะไรกันแน่! ”
“คุณย่าอย่าเพิ่งโมโห ค่อย ๆ ฟังฉันอธิบาย”
โล่เฉิงประคองคุณย่าให้นั่งลง เขามองไปที่หานหยู่เยน มุมปากมีรอยยิ้มที่ไม่ชอบมาพากล และเขาก็หันไปมองที่บอดี้การ์ดส่งสัญญาณผ่านทางสายตา
บอดี้การ์ดนำโทรศัพท์มือถือออกมา แล้วส่งข้อความ
สามนาทีจากนั้น ก็เห็นชายหกคนแบกลังใหญ่จำนวนสามลัง ปรากฏตัวอยู่ด้านหน้าห้องโถง
“นั่นคืออะไร? คุณย่าถาม”
“เมื่อครู่คือการล้อเล่น ที่จริงแล้วก็เป็นการทดสอบหญิงสาวของตระกูลหาน เช่นคุณหานหยุนซีนั้น จิตใจไม่ดีงาม ไม่อยู่ในสายตาของฉันอย่างแน่นอน”
โล่เฉิงปรบมือ ลังใหญ่ทั้งสามนั้นก็เปิดออก
ทันใดนั้น ก็ปรากฏสีทองอร่ามสว่างไสว
อัญมณีแพรวพราว สีสวยสดงดงาม และยังมีธนบัตรเงินเต็มหนึ่งลังใหญ่
คนสองคนใช้ท่อนไม้มะฮอกกานีแบกหามลัง ใหญ่ขนาดไหน สามารถจินตนาการกันดู ลังนี้มีเงินหยวน ประมาณสิบกว่าล้าน
ทุกคนของตระกูลหานหยุดหายใจชั่วขณะ มองไปที่เงินทองอัญมณีทั้งหลาย และพูดกันต่าง ๆ นา ๆ ด้วยความตกตะลึงเป็นอย่างมาก
สินสอดนี้ เมื่อเปรียบเทียบกับชุดนั้น คงจะมีมูลค่ามากกว่าแน่นอน
“มันก็แค่สินสอดไม่ใช่เหรอ เรื่องเล็กน้อย ตอนนี้มอบสินสอด ก็คงยังไม่สาย ฉันผู้น้อยจริงใจที่จะมอบให้ ไม่ทราบว่าคุณย่าจะพอใจหรือเปล่า? ”
โล่เฉิงยืนเอามือไขว้หลัง ใบหน้าที่หล่อเหลาส่องประกายงดงาม ทุกอย่างเป็นไปตามที่ได้กำหนดไว้
หานเจี้ยนเย่และภรรยายิ้มแย้มเบิกบานยกใหญ่
หานหยู่เยนตื่นตระหนกเล็กน้อย กุมมือของโล่เฉินไว้ตามสัญชาตญาณ ไม่มีใครสังเกตเห็น สายตาอันเย็นชาของโล่เฉิน
“ดีมาก ที่แท้ก็เล่นไม้นี้เอง”
ความสงบมาเยือนชั่วครู่ คุณย่าสูดลมหายใจลึก เธออารมณ์ดีขึ้น พูดว่า “คุณชายโล่มีการเตรียมพร้อมล่วงหน้าเอาไว้แล้ว ตอนนี้มอบสินสอด ไม่สายไปแน่นอน”
“คุณย่า ฉัน......”
“หุบปาก! ”
คุณย่าดุด่า หานหยู่เยนตกใจกลัวถึงขนาดหัวหด
“ฉันยังไม่ตาย ตระกูลนี้ยังคงต้องฟังคำสั่งของฉัน”
คุณย่าดุด่าด้วยท่าทางและน้ำเสียงที่เกรี้ยวกราด และใช้ไม้เท้าเคาะไปที่พื้น ทำให้ทุกคนในตระกูลหานพากันหวาดกลัวจนตัวสั่น
“ฉันตัดสินใจแล้ว พรุ่งนี้ พวกเธอทั้งสองแต่งงานกัน”
หลิวเซียงหลันและหานเจี้ยนเย่พากันดีใจ การที่เป็นพ่อเป็นแม่ พวกเขากลับไม่ได้สังเกตเห็นดวงตาอันหมดหวังของหานหยู่เยน หรืออาจจะสังเกตเห็น แต่ก็คงไม่สนใจ