ตอนที่ 57
บทที่ 57 ทุ่มเททั้งแรงกายแรงใจอย่างเต็มที่
October 22, 2026
บทที่ 57 ทุ่มเททั้งแรงกายแรงใจอย่างเต็มที่
“นายสามารถทำให้หลันหลันกลับใจได้ ไม่มีทางเป็นไปได้ ตอนอยู่ที่บ้านเก่าแก่ นายไม่เห็นท่าทางอันหมดหวังของเธอหรอกเหรอ เธอตัดใจไปแล้ว ไม่มีทางที่จะกลับใจได้อีก”
โล่เฉินไม่พอใจ พูดว่า: “ปากก็พูดว่ารักแทบเป็นแทบตาย ตอนนี้คิดไม่ถึงว่าจะละทิ้งโอกาสการทดลองกอบกู้สถานการณ์ให้กลับมาดีขึ้นอีก คุณพ่อ กรุณาอย่าให้ฉันดูถูกในตัวท่านเลย”
หานเจี้ยนเย่เหมือนกับว่าได้สติกลับคืนมา มีท่าทางฮึกเหิมขึ้นมาทันที
เขากำหมัด “นายพูดได้ดีมาก ฉันไม่ควรละทิ้งโอกาส ต่อให้จะมีความหวังเพียงน้อยนิดก็ตาม ฉันจะต้องคว้ามันไว้ โล่เฉิน นายมีความคิดข้อเสนอแนะอะไร บอกมาตรง ๆ ได้เลย”
“เรื่องนี้น่ะเหรอ......”
โล่เฉินชูหมัดขึ้น พูดว่า: “คุณพ่อ มองเห็นหมัดขนาดใหญ่เท่าหม้อของฉันไหม? ”
“อืมเห็นแล้ว”
ตุ้บ
หนึ่งหมัด ต่อยเข้าไปที่ศีรษะของหานเจี้ยนเย่
หนังถลอกทันที และมีเลือดไหลออกมา
หานเจี้ยนเย่เจ็บปวด ตะโกนด้วยความโกรธว่า: “นายไอสารเลว กล้าที่จะต่อยพ่อตาของนายเองเลยเหรอ โอ๊ย”
“คุณพ่อ ท่านบอกมาสิว่าจะเชื่อหรือไม่เชื่อฉันกันแน่? ”
“เชื่อแม่งมึงสิ! ”
โล่เฉินพูดอย่างมีหลักการว่า “คุณพ่อ หากต้องการให้แม่กลับใจ จะใช้แต่ปากพูดอย่างเดียวไม่มีเลือดไหลก็คงไม่ได้”
“แสดงละครทำร้ายทรมานร่างกายตัวเอง คิดว่าแม่ของนายโง่นักเหรอไง! ”
“สรุปง่าย ๆ คือ ฉันมีวิธีการของฉันเอง”
โล่เฉินต่อยเข้าไปอีกหมัด หานเจี้ยนเย่มึนงงไปหมด
“คุณพ่อ อย่าคิดว่าฉันทำผิดศีลธรรม เพื่อทำให้ท่านทั้งสองคืนดีกัน ฉันก็ทุ่มเทแรงกายแรงใจอย่างเต็มที่ ท่านอดทนหน่อย ขอต่อยอีกหมัด”
หลังจากที่โดนต่อยไปสามหมัด ใบหน้าหานเจี้ยนเย่เต็มไปด้วยเลือด
ดูแล้วน่าสงสารมาก แต่ที่จริงโล่เฉินบันยะบันยังเอาไว้ เพียงแค่มีแผลถลอก ไม่เป็นอันตรายใด ๆ
“นายไอสารเลว ฉันจะไปฟ้องหยู่เยน นายคอยดูแล้วกัน”
โล่เฉินไม่มีทีท่ารีบร้อน ยิ้มและพูดว่า: “คุณพ่อ ท่านอยู่ที่บริษัทไม่มีงานว่างมากไม่ใช่เหรอ ช่วงหลังจากนี้ก็พักผ่อนอยู่ที่บ้านแล้วกัน”
หานเจี้ยนเย่รับรู้ได้ว่ามีบางอย่างที่ไม่ดีจะเกิดขึ้น “นาย นายจะทำอะไร? ”
“ขาหักสักข้าง เป็นอย่างไร? ”
“ช่วยด้วยจะฆ่าคนแล้ว จะฆ่าคนแล้ว”
หานเจี้ยนเย่ร้องตะโกนเสียงดัง
โล่เฉินเอามืออุดที่ปากของเขา มองสังเกตไปรอบ ๆ แล้วพูดเบา ๆ ว่า: “คุณพ่อ ท่านลองคิดให้ดีดี ช่วงที่เจ็บปวดแล้วได้รับการยกโทษจากแม่ มันคุ้มค่าไหมล่ะ”
“ถ้าอย่างนั้นคงไม่ถึงกับต้องทุบตีจนขาหักก็ได้ นายล้อเล่นกับฉันใช่ไหม! ”
“แกล้งทำเป็นว่ากระโดดตึก”
“กระโดด......กระโดดตึก? ” หานเจี้ยนเย่เบิกตาโต แล้วก็เงียบเสียงลง จิตใจของเขาเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว สุดท้ายได้ถามอย่างจริงจังอีกครั้งหนึ่งว่า: “นายมีความมั่นใจว่าจะประสบความสำเร็จไหม? ”
“มั่นใจว่าจะสำเร็จร้อยเปอร์เซ็นต์ และ แม้ว่าขาหักแต่ท่านก็จะไม่รู้สึกเจ็บปวดอะไรมาก หากไม่เชื่อ ท่านลองรู้สึกดูเอาเอง”
โล่เฉินไม่พูดพร่ำทำเพลง ต่อยลงไปอย่างแรง ทำให้ขาซ้ายของหานเจี้ยนเย่หัก
“อา......เป็นเพราะเหตุใดกัน? ”
หานเจี้ยนเย่งุนงงมาก
ตรวจสอบดูอีกครั้งพบว่าขาของตนหักแล้วจริง ๆ แต่ไม่รู้สึกเจ็บปวดแม่แต่น้อย น่าอัศจรรย์ยิ่งนัก
“ฉันศึกษามาบ้างเกี่ยวกับวิธีการแพทย์แผนจีน ปิดกั้นจุดเส้นประสาทบางจุดบริเวณขาของท่าน จึงทำให้ไม่สามารถส่งความรู้สึกเจ็บปวดไปยังเส้นประสาทการรับรู้ที่สมองได้”
“นายยังมีวิชาทางด้านนี้ด้วย! ”
หานเจี้ยนเย่แปลกใจเป็นอย่างมาก แล้วก็กัดฟันพูดต่อว่า “งั้นก็ขอแบบหนักหนาเลยแล้วกัน ขาอีกข้างก็ทำให้หักด้วยเลย”
โล่เฉิน: “......”
ไม่กี่นาทีจากนั้น ทุกอย่างได้เตรียมการพร้อมแล้ว
หานเจี้ยนเย่หมดสติไปแล้ว นอนกองอยู่บนพื้นสนามหญ้า
สภาพของเขาใครพบเห็นก็จะต้องเกิดความสงสารอย่างมาก หัวแตกมีเลือดไหล กระดูกแขนขาหัก ร่างกายฟกช้ำดำเขียวไปหมด
เห็นแล้วเกิดความสะเทือนใจ
โล่เฉินหลบหลีกกล้องวงจรปิดภายในหมู่บ้าน อุ้มหานเจี้ยนเย่มาถึงที่ใต้ตึก แล้วก็โทรศัพท์ไปหาหานหยู่เยน
“หยู่เยน เกิดเรื่องแล้ว คุณพ่อกระโดดตึก”
โทรศัพท์อีกฝั่งหนึ่งไม่มีเสียงใด ๆ ตอบกลับ
“อยู่ที่ใต้ตึกบ้านของพวกเรา”
ขณะนั้น ผู้คนในหมู่บ้านต่างเริ่มเข้ามามุงดูเหตุการณ์
หานหยู่เยนปรากฏตัวขึ้น พบเห็นสภาพของหานเจี้ยนเย่ เกือบจะเป็นลมสลบ เธอรีบกระโจนเข้าหาแล้วร้องไห้ “คุณพ่อ ท่านรีบตื่นขึ้นมาอย่าทำให้ฉันตกใจ คุณพ่อ ฮือฮือฮือ......”
โรงพยาบาลอยู่ไม่ไกลมากนัก
ไม่นานรถพยาบาลก็มาแล้ว โล่เฉินติดไปกับรถพยาบาลเพื่อไปที่โรงพยาบาล และสั่งให้หานหยู่เยนรีบไปตามหลิวเซียงหลัน พาให้หลิวเซียงหลันกลับมา
......
บนทางด่วน รถบัสคันหนึ่ง
แม้ว่าท้องฟ้าจะมืดมิด แต่หลิวเซียงหลันยังคงใส่แว่นตากันแดด
ภายใต้แสงไฟที่สลัว ไม่มีใครที่สังเกตเห็นว่า น้ำตาของเธอยังคงเจิ่งนอง ไหลรินลงสู่พื้นด้านล่าง
เสียใจภายหลังหรือไม่?
หลิวเซียงหลันพูดไม่ออก
หานหยู่ถิงดวงตาบวมแดง เธอนึกว่าหลิวเซียงหลันหลับแล้ว จึงไม่ไปรบกวน
ทันใดนั้น เธอรับสายโทรศัพท์ของหานหยู่เยน
“คุณพี่”
“หยู่ถิง ฮือฮือฮือ คุณพ่อกระโดดตึกแล้ว บาดเจ็บหนักส่งไปที่โรงพยาบาลรับการรักษาฉุกเฉินแล้ว แกกับแม่อยู่ที่ไหนกัน อยู่ที่ไหน ฮือฮือฮือ......”
ในสมองของหานหยู่ถิงเสียงดังอื้ออึงไปหมด พูดอย่างติด ๆ ขัด ๆ ว่า “คุณพี่ คุณ คุณล้อเล่นใช่ไหม”
“มันเวลาอะไรกันแล้ว ฉันยังจะมาล้อเล่นกับแกอยู่อีกเหรอ ฮือฮือฮือ พวกแกอยู่ที่ไหน คุณแม่ล่ะ ให้คุณแม่รับสายโทรศัพท์”
น้ำเสียงแบบนี้ ไม่เหมือนเป็นการหลอกลวง
เวลานั้น หานหยู่ถิงหวาดกลัวเป็นอย่างมาก เธอรีบปลุกให้หลิวเซียงหลันตื่นขึ้น
ในความเป็นจริง ภายในรถเงียบสงบ หลิวเซียงหลันได้ยินอย่างชัดเจน เธอตอบกลับอย่างเย็นชาว่า: “ใช้แผนการต่ำช้าแบบนี้เพื่อหลอกให้ฉันกลับไป น่าขันและน่าโง่สิ้นดี วางสายโทรศัพท์ซะ”