บทที่ 7 เกินความคาดหมาย

บทที่ 7 เกินความคาดหมาย

มารับฉันตรงหน้าประตูบริษัท

ตอนที่คำพูดนี้ออกมา ภายในใจของหานหยู่เยนไม่สบอารมณ์ แล้วกัดริมฝีปากแดงให้แน่น น้ำตาคลอตรงขอบตา

เมื่อวาน ตอนที่หลิวเซียงหลันจะให้เธอหย่ากับโล่เฉิน เธอเพิ่งจะสังเกตเห็นว่าไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ผู้ชายคนนี้มีความสำคัญในใจของเธอแล้ว

การหย่า เธอทำไม่ได้

สามปีมานี้ ผู้ชายคนนี้ไม่ว่าจะน่าสมเพชแค่ไหน จะไร้ประโยชน์ยังไง แต่ก็อยู่เคียงข้างเธอตลอด

ไม่ว่าจะดูข่มเหงเหยียดหยามจากโลกภายนอกสักแค่ไหน เขาก็นิ่งเฉยตลอดมา แล้วทนกับความยากลำบากและสามารถกล้ำกลืนการถูกว่ากล่าว เขาเคยบ่นแม้แต่คำเดียว ส่งยิ้มที่สดใสให้เธอตลอด

ความจริงแล้ว บางครั้งเพราะว่าคำพูดถากถาง หานหยู่เยนจึงไม่พอใจโล่เฉิน ทว่าเวลาส่วนมาก เธอก็อยู่กับโล่เฉินด้วยความผ่อนคลาย ไม่มีการต้มกันไปต้มกันมาในบริษัท และไม่มีการแบ่งพรรคแบ่งพวกของตระกูล

ผ่านไปสักพัก พอไม่ได้ยินคำตอบข หานหยู่เยนจึงขมวดคิ้วพูดขึ้น "คุณไม่ยินยอมก็ช่างเถอะ ถือว่าฉันไม่พูดแล้วกัน!

โล่เฉินได้สติกลับมา แล้วนั่งลงพลางทำสีหน้าที่รื่นเริง "ไม่ ผมยินยอม......ยินยอม! "

เวลานี้ หานหยู่เยนอดไม่ได้ที่จะน้ำตาไหลเหมือนน้ำพุทะลัก ที่แท้ เขาต้องการไม่มาก

.......

วันที่สอง ห้องประชุมของตระกูลหาน

"อะไรนะ? แกแน่ใจหรอ? "

หานหยุนเทาหัวเราะ แล้ววางสาย พร้อมพูดด้วยเสียงแปลกประหลาด "เมื่อกี้ฉันได้ข่าว บอกว่าหานหยู่เยนกลับให้โล่เฉินไอ้สวะขี่จักรยานไฟฟ้ามาส่งเธอที่บริษัทเฉิงหยู่ ตลกมากเลย! "

"อะไรนะ กลับมีเรื่องแบบนี้ด้วย! "

"บริษัทเฉิงหยู่มีเบื้องหลังอะไร ได้ยินว่าเป็นเจ้านายที่อยู่เมืองเอกคอยอยู่เบื้องหลัง ไปเจรจาธุรกิจ ใครจะไม่พยายามทำตัวโอ่อ่าล่ะ หานหยู่เยนนี่รู้ว่าไม่สามารถสำเร็จภารกิจ ไม่อาจทำอะไรกับสิ่งที่เป็นอยู่ได้! "

วัยรุ่นกลุ่มหนึ่งจึงหัวเราะ

หานหยุนเทาใช้นิ้วมือเคาะโต๊ะ แล้วพูดอย่างเย็นชา "ภารกิจไม่สำเร็จ ก็ต้องไสหัวออกจากบริษัท วันข้างหน้าหานหยู่เยนทั้งครอบครัวกับบริษัทจะไม่มีส่วนเกี่ยวกับอะไรกันอีก และจะไม่ได้มรดกไปสักนิด! "

"พี่เทา ถ้าเกิดหานหยู่เยนตุกติกล่ะ ทำยังไง? " ชายหนุ่มคนหนึ่งถามขึ้น

"ใช่ ยังไงเธอก็เป็นหลานสาวของย่า ถึงแม้จะไม่ได้รับการโปรดปราน แต่ก็มีความสัมพันธ์ทางสายเลือด ถ้าโวยวายบอกว่าจะแขวนคอตาย คุณย่าอาจจะใจอ่อนก็ได้! "

หานหยุนเทายิ้มอย่างเย็นชาแล้วพูด "แกรู้สึกว่าย่าจะยอมช่วยมันหรือช่วยฉัน? ถึงเวลาพวกแกอยู่ฝ่ายฉัน แล้วผลักดันคุณย่าพร้อมกัน ต้องไม่มีปัญหาแน่นอน! "

"วางใจเถอะ เราจะอยู่ข้างพี่เทาตลอดไป"

กลุ่มหนุ่มสาวต่างก็แสดงความจงรักภักดีออกมาอย่างวุ่นวะวุ่นวาย หานหยุนเทาได้ใจมาก หัวสมองของก็ได้จินตนาการแล้ว รอให้หานหยู่เยนกลับมา จะข่มเหงเหยียดหยามยังไงถึงจะไปได้สวยที่สุด

หน้าประตูบริษัทเฉิงหยู่

โล่เฉินหยุดจักรยานไฟฟ้าลง แล้วมองหานหยู่เยนตื่นเต้นมาก แม้กระทั่งฝีเท้ายังขยับไม่ได้ จึงหลุดหัวเราะออกมา

"อย่าตื่นเต้น คุณเข้าไปแล้วบอกชื่อของคุณ จะมีคนต้อนรับคุณเอง!

หานหยู่เยนกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย "จริงหรอ? โล่เฉิน ฉันยังรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ ต่อให้ผู้รับผิดชอบโปรเจคนี้เป็นเพื่อนเก่าของคุณ แต่โปรเจคนี้ใหญ่เกินไป เพื่อนคนนี้ของคุณจะเชื่อได้หรอ! "

"ผมเคยช่วยชีวิตเขา! "

"อ๊ะ? "

โล่เฉินเริ่มแต่งนิทานขึ้นอีก สีหน้าดูจริงจังมาก "ตอนนั้นที่เรียนมหาลัย มีครั้งนี้ที่ข้ามถนน ถ้าไม่ใช่เพราะว่าผมเสี่ยงชีวิตไปช่วย เขาก็คงถูกรถชนตาย เขานึกมาตลอดมาผมเป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตไว้ บุญคุณนี้ยังไม่ได้คืนสักที ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ผมขอความช่วยเหลือเขา ดังนั้นคุณวางใจเถอะ! "

"ดูสิ พนักงานต้อนรับออกมาแล้ว รีบไปเถอะ! "

ประตูบริษัทเฉิงหยู่มีสาวสวยที่สวมใส่ชุดสูทสีเทาออกมา หานหยู่เยนจึงรวบรวมความกล้าเดินไป ยังไม่ได้พูดก็ได้ยินสาวสวยพูดขึ้น

"ท่านคือคุณหานหยู่เยนใช่ไหมคะ? "

"เอ่อ ใช่ค่ะ"

เลขายิ้มอย่างมีมารยาท "คุณหานเชิญตามดิฉันมาค่ะ ผู้จัดการของเรารอมานานแล้ว"

"อะ อะไรนะ? รอมานานแล้ว? "

ตระกูลและบริษัทชั้นหนึ่งพวกนั้นในเมืองเจียง แม้แต่หน้าของคนรับผิดชอบยังไม่ได้เจอ ตอนนี้ผู้จัดการบริษัทเฉิงหยู่กลับมารอเธอแล้ว นี่มัน.......

หานหยู่เยนหันกลับไปเพียงพริบตา แล้วสังเกตเห็นโล่เฉินพยักหน้าให้เธอ

เวลานี้ สุดท้ายเธอก็วางใจ ขณะเดียวกัน ก็ยังมีความรู้สึกตื่นเต้นที่ยากจะอธิบาย หากทำสัญญาแล้ว เธอไม่เพียงแต่ทำให้หานหยุนเทาปิดปาก เธอยังได้เลื่อนตำแหน่งในบริษัทโดยเร็ว

มาถึงออฟฟิศของผู้จัดการ ชายวัยกลางคนอายุสามสิบกว่าคนหนึ่งสาวเท้ามาโดยเร็ว

"คุณหาน ผมคือผู้จัดการบริษัทเฉินหยู่ฟ่างหมิงครับ และเป็นผู้ดูแลโปรเจคเขตปินหูที่เป็นที่ดินเขตใหม่ครับ มาครับ เชิญนั่ง"