ตอนที่ 74
บทที่ 74 คนสามกลุ่ม
October 22, 2026
บทที่ 74 คนสามกลุ่ม
เวลาพาดผ่านไป กลางดึกเที่ยงคืน
โล่เฉินพาหานหยู่เยนสองพี่น้องออกจากประตูอย่างเงียบ ๆ
“พี่เขย น่าตื่นเต้นเสียจริง”
หานหยู่ถิงตื่นเต้นอย่างยิ่ง เมื่อคิดถึงว่าอีกเดี๋ยวจะได้เห็นท่าทางน่าอับอายของหานหยุนเทา เธอก็หัวเราะจนปากแทบจะฉีก
“พี่เขย ตอนนี้จะไปบ้านเก่าแก่ของตระกูลหานหรือ?”
"แน่นอน”
หานหยู่เยนถามอย่างงุนงง “คุณต้องไปทางนั้นสิ ประตูชุมชนอยู่ตรงนั้น"
โล่เฉินตอบกลับ “ประตูใหญ่มีสายของหานหยุนเทาอยู่ เอาไว้จับตามองพวกเราโดยเฉพาะ เขานับว่ามีสมองอยู่บ้าง พอพวกเราลงมือ หานหยุนเทาก็จะได้รับเรื่องในทันที แบบนี้เท่ากับแหวกหญ้าให้งูตื่น” ที่
"ทั้งประตูหน้าหลังล้วนมีคนจับตาดูอยู่หรือ?”
"ใช่"
ในตอนนี้เอง โล่เฉินหยุดฝีเท้าลงเบื้องหน้ากำแพงสูง
หานหยู่เยนขมวดคิ้ว: "คุณคงไม่ได้คิดจะปีนกำแพงหนีไปหรอกนะ? กำแพงนี่สูงตั้งสามสี่เมตร อีกทั้งยังมีสัญญาณเตือนภัยและกล้องวงจรผิด ปีนออกไปก็ถูกค้นพบเข้า กลุ่มรักษาความปลอดภัยมาถึงจะกลายเป็นเรื่องใหญ่”
"ไม่ต้องกังวล มองมาที่ฉัน"
โล่เฉินหันตัวจากนั้นจึงโอบหานหยู่เยนไว้ในอ้อมแขนของเธอ
"เอ๋! คุณทำอะไรน่ะ?”
"อย่าส่งเสียง! "
กำแพงที่สูงไม่ถึงสี่เมตรนี่ สำหรับโล่เฉินแล้วแทบจะไม่ต่างจากธรณีประตู แต่เพื่อไม่ให้การแสดงออกเป็นที่กระโตกกระตาก เขาจึงไม่ได้กระโดดข้ามไปโดยตรง
แต่เขากลับกระโดดขึ้นราวสองเมตรจากนั้นจับขอบกำแพงเอาไว้และทำท่าทางออกแรง ก่อนจะพลิกตัวกระโดดลงจากกำแพงและร่อนลงพื้นอย่างมั่นคง
"อา..."
"อย่าร้อง ออกมาได้แล้ว"
หานหยู่เยนตะลึง และมองไปรอบ ๆ อย่างรู้สึกเหลือเชื่อ
โล่เฉินกระโดดกลับเข้ามาอีกครั้ง ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก หานหยู่ถิงก็พุ่งเข้ามา
“พี่เขย คุณเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านศิลปะการต่อสู้หรือ นี่มันสุดยอดไปเลย ฉันเอาด้วย คุณช่วยกระโดดพลิกตัวให้สูงสักหน่อย สนุกดี”
"จับให้แน่นๆ "
เมื่อลงมาถึงพื้น สายตาของสองสาวก็มองโล่เฉินเปลี่ยนไปเล็กน้อย
"อย่าแปลกใจ นี่เป็นแค่เรื่องพื้นฐาน! "
"สุดยอด!”
หานหยู่ถิงยกนิ้วโป้งให้
โล่เฉินกล่าวด้วยรอยยิ้ม: "ไปกันเถอะ นั่งแท็กซี่ไปบ้านเก่าแก่ของตระกูลหาน"
ครึ่งชั่วโมงต่อมา บ้านเก่าแก่ของตระกูลหาน
คุณย่าหานหลับไปแล้ว แต่กลับถูกคนรับใช้ปลุกให้ตื่นขึ้นมา
“คุณนายใหญ่ หานหยู่เยน หานหยู่ถิง คุณหนูทั้งสองท่านและโล่เฉินมาที่นี่ บอกว่าต้องการพบคุณ มีเรื่องใหญ่มารายงาน”
"บ้าบอ นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว ให้พวกเขาสลายตัวไปซะ มีเรื่องอะไรค่อยมาว่ากันพรุ่งนี้”
คนรับใช้ตัวสั่นงกและพูดเสียงเบา "คุณหนูบอกว่าเป็นเรื่องเกี่ยวกับคุณท่าน เร่งด่วนอย่างยิ่ง บอกว่าถ้าไม่พบท่าน คืนนี้จะไม่ไปไหน”
"คุณย่า คุณย่า! "
“มีเรื่องใหญ่แล้ว!”
"คุณย่า! "
ตอนนี้เอง เสียงร้องเรียกของหานหยู่เยนสองพี่น้องก็ดังขึ้น
คุณย่าหานมีสีหน้าบึ้งตึง แต่เมื่อเธอคิดว่านี่เป็นเรื่องเกี่ยวกับคุณปู่หาน เธอก็ลุกขึ้นและแต่งตัวอย่างสงบนิ่ง
เอี๊ยด
ประตูเปิดออก คุณย่าหานเดินออกมา
"คุณย่า"
“มีเรื่องใหญ่โตอะไร ถึงต้องดึกดื่นมาหาฉัน พรุ่งนี้ค่อยพูดกันไม่ได้หรือไง? หรือว่าโครงการที่ปินหูมีปัญหา?” น้ำเสียงของคุณย่าหานเย็นชา
หานหยู่เยนมองไปที่โล่เฉิน เธอสงบสติอารมณ์และพูดว่า "คุณย่า วันนี้หนูได้ยินข่าวใหญ่มาข่าวหนึ่ง ตีหนึ่งคืนนี้ หานหยุนเทาจะไปขุดหลุมศพของคุณปู่”
เงียบกริบ
ในสวนเงียบสนิท คุณย่าหานบื้อใบ้ไป แม้กระทั่งคนรับใช้ที่ประคองเธออยู่ก็งุนงง
ไม่กี่วินาทีต่อมา คุณย่าหานก็เอ่ยอย่างเกรี้ยวกราด “บังอาจ! "
จากนั้น ฝ่ามือหนึ่งก็ตวัดเข้ามา
สายตาของโล่เฉินรวดเร็วอย่างยิ่ง เขาคว้าข้อมือของคุณย่าหานเอาไว้ “คุณย่าโปรดอย่าเพิ่งโมโห ที่หยู่เยนพูดเป็นเรื่องจริง”
"ไสหัวไป! "
คุณย่าหานใช้เท้าเตะและเอ่ยอย่างเย็นชา: "ไอ้คนทรยศสารเลว! "
"อย่าคิดว่าเธอได้โครงการมาโครงหนึ่งแล้วจะไม่รู้จักกฎหมายไม่รู้จักฟ้าดิน ตอนนี้ไสหัวออกไปซะ ไม่งั้น พรุ่งนี้เธอไม่ต้องมาที่บริษัท! "
หานหยู่ถิงกลัวจนตัวสั่นและซ่อนตัวอยู่ข้างหลังโล่เฉิน
หานหยู่เยนเองก็กลัวมากเช่นกัน เธอมองไปที่โล่เฉินและได้สายตามั่นคงหลับมา เธอกัดฟันเอ่ย “คุณย่า คุณอย่าสงบลงก่อน ฟังหนูพูดสักหน่อย”
“หนูเองก็ไม่ใช่คนโง่ เอาเรื่องแบบนี้มาเป็นเรื่องล้อเล่นได้ยังไง หานหยุนเทาจะไปขุดหลุมศพของคุณปู่จริงๆ วันนี้ตีหนึ่งเขาจะลงมือ ดังนั้นหนูจึงมาหาคุณย่าด้วยความรีบร้อน”