บทที่ 79 จัดการอย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง

บทที่ 79 จัดการอย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง

ป๊าป

ฝ่ามือนี้ไม่ได้ตบโดนหานหยุนเทา ข้อมือของโจวไท่ถูกเขาจับเอาไว้ แล้วสะบัดออกอย่างแรง

โจวไท่ก้าวถอยหลังไปติดๆ จนเกือบล้มลง

"ฉันหวังว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้าย ครั้งหน้าไม่มีข้อยกเว้นแน่ ถึงตอนนั้น อย่าหาว่าฉันโหดเหี้ยม”

หานหยุนเทาพูดจบก็เดินเข้าไปในอาคารโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง

ใบหน้าของโจวไท่เป็นสีเขียวคล้ำ มองดูด้านหลังของหานหยุนเทาเขาก็โกรธจนแทบจะไฟลุก

เขาไม่เข้าใจ

ไอ้หมาเลียแข้งนั่นวันนี้ไปกินยาผิดอะไรมา ถึงได้กล้าพูดจาแบบนี้กับเขา!

……

ตอนเย็น โล่เฉินพาหานหยู่เยนกลับบ้าน

บริษัทของเขาอยู่ไม่ไกลจากบริษัทตระกูลหาน ตอนเลือกสถานที่ เขาคิดถึงตอนไปรับส่งหานหยู่เยนจากที่ทำงานแบบนี้ถึงค่อยสะดวกในการรับและส่ง

"เป็นอะไรไป สีหน้าผิดปกติ?”

หานหยู่เยนเพิ่งขึ้นรถ โล่เฉินก็สังเกตเห็น

“เป็นเพราะฉันอยู่ในรถหรือเปล่า?”

"อ๊า!”

จู่ๆ ก็มีเสียงดังขึ้นจนหานหยู่เยนตกใจขึ้นมา เมื่อหันกลับไปก็เห็นเป็นเซี่ยซือหาน เธอลูบอกและพูด “พี่เซี่ยเป็นคุณนี่เอง คุณจะไปไหนคะ?”

โล่เฉินเอ่ยตอบ "แม่บอกว่าอยากเจอเธอไม่ใช่หรือ ไปวันไหนไม่สู้วันนี้"

"ได้ อีกเดี๋ยวแวะตลาดซื้อกับข้าวเพิ่มสักหน่อย"

เซี่ยซือหานยื่นศีรษะมาข้างหน้าและยิ้มถาม “ได้ยินมาว่าฝีมือของโล่เฉินยอดเยี่ยม จริงหรือเปล่า?”

“เป็นเรื่องจริง ครอบครัวของเราเคยชินกับอาหารที่เขาทำไปแล้ว ขาดเขาไม่ได้เชียว”

"ฉันคาดหวังนะเนี่ย"

โล่เฉินส่งสายตาให้เซี่ยซือหานนั่งลงดีๆ ก่อนจะเอ่ยถามอีกครั้ง "พูดมาเถอะ มีเรื่องอะไรกังวลใจ เป็นคุณย่าที่ทำให้คุณลำบากใจหรือ?”

"ไม่ใช่ ฉันเองก็ไม่รู้จะพูดยังไง"

หานหยู่เยนมีท่าทียุ่งเหยิงอยู่ครู่หนึ่ง เธอเอ่ยถอนหายใจ: "เรื่องก็คือ หานหยุนเทาไปพูดคุยกับบริษัทซิงเฉินเกี่ยวกับโครงการใหญ่โครงการหนึ่ง กำไรสุทธิคาดว่ามากกว่า 100 ล้าน ดีกว่าโครงการปินหูอย่างยิ่ง"

“บริษัทซิงเฉิน นั่นไม่ใช่โล่เฉิง ... ไม่สิ บริษัทของโล่เฉิงหรือ?”

"ใช่!”

หานหยู่เยนหงุดหงิดใจ “แต่เดินหานหยุนเทาคุยโครงการมา สร้างประโยชน์ให้กับบริษัท นี่เป็นเรื่องที่น่ายินดี แต่เมื่ออีกฝ่ายเป็นบริษัทซิงเฉิน ฉันจึงเอาแต่รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ"

โล่เฉินเองก็จมอยู่ในความคิดเช่นกัน

หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็เรียบเรียงเรื่องราวได้

“สมองของหานหยุนเทาเปลี่ยนเป็นฉลาดขึ้นมาแล้ว รู้จักกดคุณค่าของคุณลง หยู่เยน แต่เดิมโครงการที่อยู่ในมือคุณ เป็นโครงการใหญ่เพียงโครงการเดียว ตอนนี้หานหยุนเทากำโครงการอีกอันไว้ในมือ เกรงว่าคุณย่าจะมีความคิดขึ้นมาแล้ว”

“โล่เฉิน คุณหมายความว่าคุณย่าจะไม่เห็นความสำคัญของฉันแล้วหรือ?”

โล่เฉินส่ายหัว "ไม่เพียงเท่านั้น โครงการปินหูมีกำไรมหาศาล มีกำไรใครจะไม่เอา เพียงแต่ คุณค่าของคุณลดลง ส่วนหานหยุนเทาก็จะได้รับตำแหน่งของเขากลับคืนมา"

"อืม -"

“ถ้าฉันเดาไม่ผิด อย่างเร็วพรุ่งนี้ คุณย่าจะประกาศการคืนตำแหน่งรองผู้จัดการทั่วไปให้กับหานหยุนเทา”

หานหยู่เยนกำหมัดแน่น ในใจไม่ยินยอม

โล่เฉินผ่านเวลามาหลายพันปี อุบายใดบ้างที่เขาไม่เคยเห็น ความคิดของหานหยุนเทาแค่เขาใช้สมองสักนิดก็มองออกได้แล้ว

"จากนี้ไป หานหยุนเทาน่าจะได้รับโครงการเพิ่มเติมจากโล่ซิงเฉินมากยิ่งขึ้น โครงการของเขายิ่งมากขึ้นเท่าไหร่ คุณค่าของคุณในใจของคุณย่าก็จะยิ่งน้อยลงเรื่อยๆ จนในที่สุดก็จะกลับไปเป็นเช่นจุดเริ่มต้น ไม่เอ่ยถึง ไม่มีใครสนใจ”

"นี่คือผลลัพธ์ที่หานหยุนเทาต้องการ"

“อย่าลืมว่า ช่วงเวลาไม่นานมานี้ ครอบครัวของเราทำให้คุณย่าเสียหน้าไปแล้วหลายครั้ง อย่างเช่นเรื่องผู้รับผิดชอบโครงการนั่น คุณย่าถึงกับต้องยอมถอยให้เป็นครั้งแรก ในใจของเธอกำลังมีเมล็ดแห่งความบาดหมางอยู่”

"หรือกล่าวคือ เมื่อคุณสูญเสียคุณค่าไป ทั้งหมดก็จะถูกคิดบัญชีขึ้นมา หาเหตุผล อย่างน้อยๆ ก็ต้องให้คุณต้องถูกขับออกจากตระกูล จากนั้นพวกเราก็จะตกต่ำลง แล้วโล่ซิงเฉินจะออกหน้าขึ้นมา เป้าหมายของเขาตั้งแต่ต้นจนจบก็คือคุณ!”

หานหยู่เยนยิ่งฟังก็ยิ่งแตกตื่น จนสุดท้ายแทบอยากจะร้องไห้

"โล่เฉิน อย่างนั้นฉันจะทำยังไงดี? ฉันสู้หานหยุนเทาไม่ได้ ... ไม่ ฉันมั่นใจว่าฉันไม่แพ้เขา แต่ฉันสู้โล่ซิงเฉินไม่ได้ เบื้องหลังเขาคือตระกูลจีนหลิงโล่ ขนโครงการมาสู้แบบนี้ ใครกับจะไปรับไหว”

"ไม่ต้องตกใจ มีผมอยู่”

สีหน้าของโล่เฉินเรียบเฉย แต่ในใจกลับเกิดสัญชาตญาณการต่อสู้ขึ้นมา

เปลือกหน้า

นี่คือการแข่งขันระหว่างหานหยู่เยนและหานหยุนเทา

แต่ความจริงแล้ว

นี่คือการต่อสู้ของเขากับโล่ซิงเฉิน

ในเมื่อเป็นอย่างนี้ ก็มาดูกันสักหน่อยว่าใครจะแข็งแกร่งมีฝีไม้ลายมือมากกว่ากัน

“โล่เฉิน คุณใจเย็นขนาดนี้ได้ยังไง พวกเราจะทำอย่างไร?” หานหยู่เยนเป็นกังวลอย่างยิ่ง เธอเพิ่งมีความก้าวหน้าในอาชีพการงาน เพิ่งจะได้แสดงฝีมืออย่างยอดเยี่ยม

เธอไม่อยากเสียโอกาสนี้ไป

“หานหยุนเทาได้โครงการอะไรมา?”