บทที่ 82 การพลิกกลับครั้งใหญ่

บทที่ 82 การพลิกกลับครั้งใหญ่

วันรุ่งขึ้น ตอนเช้า

โล่เฉินพาหานหยู่เยนไปส่งที่ประตูบริษัท เมื่อเห็นท่าทีหนักอกหนักใจของเธอ เขาก็เอ่ยให้กำลังใจ: "พอแล้ว ไม่ต้องกังวล ไม่ว่าหานหยุนเทาอาจจะคุยเรื่องโครงการนั่นล้มเหลวก็ได้”

"ล้มเหลว? เป็นไปได้ยังไงW

"อะไรก็เกิดขึ้นได้."

หานหยู่เยนมองไปที่ดวงตาของโล่เฉินอย่างลึกซึ้ง จากนั้นจึงยิ้มออกมา “ก็ได้ งั้นฉันไปก่อน หยู่ถิง เธอเชื่อฟังให้ดีๆ ไม่อนุญาตให้ไปก่อเรื่องในบริษัท อีกทั้งห้ามไปขัดแย้งกับพี่เซี่ยเป็นอันขาด”

ในรถ หานหยู่ถิงทำท่าทางโอเคให้อย่างเฉื่อยชา

เมื่อมองโล่เฉินจากไป หานหยู่เยนก็รีบไปที่ห้องทำงานของตน เท้าเพิ่งจะก้าวเข้าประตู เลขานุการหลิวหงก็ปรากฏตัวขึ้น

"ผู้จัดการ คุณย่าหานมาถึงแล้ว กำลังจะมีประชุมเร็ว ๆ นี้ ทางที่ดีตอนนี้คุณควรไปที่ห้องประชุม ถ้าไปสาย คนเหล่านั้นจะต้องหาเรื่องอีกแน่”

“ คุณย่ามาเช้าขนาดนี้เชียว?”

หานหยู่เยนคิดถึงสิ่งที่โล่เฉินพูด เห็นทีคุณย่าจะต้องมีความคิดในการคืนตำแหน่งให้กับหานหยุนเทาแน่ รีบร้อนขนาดนี้

ท้ายที่สุดแล้วเขาก็ยังคงเป็นหลานคนโตสุดโปรดอยู่ดี

ผู้หญิง มันไม่เป็นที่ยอมรับขนาดนั้นเลยหรือ?

อย่างไรก็ตาม หานหยุนเทาเปลี่ยนไปแล้ว เขาไม่ได้เป็นคุณชายเจ้าสำราญอีกต่อไป คืนตำแหน่งรองผู้จัดการให้ ในใจของหานหยู่ถิงก็ถือว่าพอยอมรับได้อยู่บ้าง

"ฉันรู้แล้ว"

หานหยู่เยนตรวจดูความเรียบร้อย ก่อนจะไปที่ห้องประชุม

คนส่วนใหญ่อยู่ที่นี่และหานหยุนเทาก็อยู่ในหมู่พวกเขา

"คุณย่า สวัสดีตอนเช้าค่ะ มีประชุมอะไรคะ?” "

ทันทีที่หานหยู่เยนนั่งลง คุณย่าหานก็เอ่ยทันที “ในเมื่อมาถึงครบแล้ว อย่างนั้นฉันก็จะพูดตามตรง เมื่อวานอย่างที่ทุกคนทราบกันดีว่าหยุนเทาและบริษัทซิงเฉินได้พูดคุยเกี่ยวกับโครงการใหญ่กัน สร้างประโยชน์ให้กับตระกูลของเราอย่างนับไม่ได้ คืนตำแหน่งรองผู้จัดการให้เขา ทุกคนคดว่าอย่างไร? "

ก่อนหน้านี้ พวกเขาทุกคนล้วนคิดว่าหานหยุนเทาจะถูกไล่ออกจากตระกูล ดังนั้นเหล่าบรรดาญาติ ๆ ล้วนเข้าไปพึ่งพาครอบครัวของหานหยู่เยน มาตอนนี้หานหยุนเทาได้อยู่ต่อแถมยังคุยโครงการใหญ่มาได้

อะไรหนักอะไรเบา เห็นชัดอยู่กับตา

หลานชายคนโตยังไงก็คือหลานชายคนโต ไม่ใช่สิ่งที่หลานสาวจะเข้ามาเทียบได้ คุณย่าหานความคิดโบราณ ดังนั้นเธอจึงลำเอียงเอ็นดูหานหยุนเทาอย่างเห็นได้ชัด

"บริษัทซิงเฉินเป็นถึงอุตสาหกรรมของตระกูลจีนหลิง ถ้าหานหยุนเทาร่วมมือกับบริษัทซิงเฉิน อย่างนั้นก็เท่ากับว่ามีความสัมพันธ์กับตระกูลโล่ แบบนี้สำหรับตระกูลเราแล้ว แทบจะเป็นเรื่องพลิกแผ่นดิน”

"ใช่ แค่การดูแลเล็ก ๆ น้อย ๆ จากตระกูลโล่ ตระกูลของเราก็จะเติบโตขึ้นมาได้แล้ว แบบนี้ถือเป็นหยาดเหงื่อของหยุนเทา การคืนตำแหน่งให้ ถือว่าเป็นเรื่องเหมาะสม”

“พวกเราไม่ขัดข้อง”

ทุกเสียงสอดคล้องกันอย่างน่าประหลาดใจ

หานหยุนเทาสีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง เขาเอ่ยเรียบๆ “คุณลุงคุณป้าทุกท่าน ถึงจะพูดแบบนี้ แต่เรื่องที่ผมถูกไล่ออกคุณย่าได้ตอบรับหยู่เยนไปแล้ว ยังไงก็ยังต้องฟังหยู่เยนเสียหน่อย?”

วาบ

สายตาของผู้คนเปลี่ยนทิศไป

คุณย่าหานเองก็มองมาด้วยเช่นกัน เธอเอ่ยถาม “หยู่เยน เธอมีความคิดยังไง หยุนเทาสามารถกลับมาดำรงตำแหน่งต่อได้หรือไม่? "

"นี้..."

หานหยู่เยนรู้สึกลังเลอย่างยิ่ง

หลังจากชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสียเป็นเวลานาน เธอพยักหน้า: "คุณย่า ทุกอย่างต้องยึดตระกูลเป็นหลัก หานหยุนเทาทำเรื่องที่มีประโยชน์มากขนาดนี้ ถือเป็นการชดเชยความผิดพลาดและกลับมาดำรงตำแหน่งต่อได้"

"ฮ่าฮ่าฮ่า ตกลง"

คุณย่าหานดีใจ เธอกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า "การโหวตเป็นเอกฉันท์ อย่างนั้นนับจากวันนี้ไปหานหยุนเทากลับมาดำรงตำแหน่งรองผู้จัดการทั่วไปอีกครั้ง หยู่เยน เธอ....”

“คุณย่าเดี๋ยวก่อนครับ” หานหยุนเทาหยุดกะทันหัน

"นายมีอะไรจะพูด? "

หานหยุนเทาตั้งหน้าตรงและพูดอย่างจริงจัง: "คุณย่า ถ้าคืนตำแหน่งให้พบ ถอดหยู่เยนออก แบบนี้ดูเหมือนว่าคุณจะลำเอียงมากเกินไปหน่อย ในเวลานี้ หยู่เยนมีฐานะเป็นรองผู้จัดการ สามารถจัดการกิจการของบริษัทได้อย่างเป็นระเบียบ มีความสามารถที่จะนั่งตำแหน่งนี้ได้ "

คุณย่าหานขมวดคิ้วและถามอย่างไม่เข้าใจ "นายหมายถึงอะไร?”

"เป็นการดีกว่าถ้าเราตั้งตำแหน่งรองผู้จัดการขึ้นมาสองคน ไม่จำเป็นต้องถอดหยู่เยนออก แบบนี้พวกเราทั้งสองสามารถแข่งขันกันได้ มีการแข่งขันถึงมีแรงจูงใจทำงาน อย่างนี้ตระกูลของเราก็มีแต่จะก้าวหน้า คุณย่า ไม่ทราบว่าคุณย่าจะเห็นด้วยรึเปล่า?”

คำพูดของหานหยุนเทาสร้างความประทับใจให้คุณย่าหาน สีหน้าเธอเต็มไปด้วยความชื่นชม

เหล่าบรรดาญาติเองถอนหานใจขึ้นมาเช่นกัน

เปลี่ยนไปมากอย่างยิ่ง ใครๆ ต่างก็มองเห็น

คุณชายใหญ่คือสิงโตที่ตื่นจากการหลับใหล หานหยู่เยนตกที่นั่งลำบากแล้ว นี่คือความคิดที่เกิดขึ้นในใจของทุกคน

"ทำตามที่นายว่ามาแล้วกัน เธอสองคนล้วนเป็นรองผู้จัดการทั่วไป มีเรื่องอะไรสามารถปรึกษากันได้ ถ้าความเห็นต่างกันค่อยมาหาฉัน”

คุณย่าหานยังคงกุมอำนาจอยู่และยังดำรงตำแหน่งผู้จัดการทั่วไป

หลังการประชุม

หานหยู่เยนส่งข่าวถึงโล่เฉิน เธอรู้สึกกังวลมากขึ้นเรื่อย ๆ หานหยุนเทาขอให้เธออยู่ในตำแหน่งรองผู้จัดการทั่วไปต่อก็เพื่อแสดงภาพลักษณ์ที่สูงส่งของตัวเอง หรือว่ายังมีลูกไม้อะไรซ่อนอยู่?