ตอนที่ 42
บทที่42 โยนออกไป
October 22, 2026
บทที่42 โยนออกไป
“เชิญทั้งสองเข้ามา”
ด้านนอกมีเสียงของเสี้ยงหยวนดังเข้ามา เสี้ยงจื้อสงเลยมีสติกลับมา ก็เห็นว่าคุณท่านพาคนแก่และเด็กหนุ่มคนหนึ่งมาด้วย
ทางด้านคนชรานั้นใส่ชุดผ้าลินินหยาบหลังนั่นโค้งงอ เหมือนกับคนชราที่ใกล้สิ้นชีพแล้ว แต่ว่าเสี้ยงจื้อสงนั้นใช้ชีวิตมาครึ่งค่อนชีวิตแล้ว เลยมองออกทันทีว่าคนชรานั้นเป็นนักบู๊ที่เก่งกาจไม่เบา
ส่วนเด็กหนุ่มนั้นอายุราวๆ สามสิบ รูปร่างใหญ่ ตากลมโต สวมเสื้อกล้ามสีดำ มือที่หนานั้นเหมือนกับมีกล้ามเนื้ออยู่มาก เมื่อเห็นก็ต้องตกใจ
“พ่อ คนนี้คือหมัดปืนใหญ่หยางไต้ซือที่คุณบอกใช่ไหม” เสี้ยงจื้อสงรีบเดินมา ด้วยท่าทีเป็นมิตร
เสี้ยงหยวนพยักหน้า “ใช่แล้ว คนนั้นคือหยางไต้ซือจริงๆ ส่วนคนนี้คือลูกศิษย์ของหยางไต้ซือชื่อฉีหง อย่าคิดว่าอายุไม่มากนะ แต่จริงๆ เก่งกาจมากเลยล่ะ”
“ฮ่าๆ หยางไต้ซือ น้องฉีหง มาๆ มานั่งเร็ว”
ทั้งสองคนนั่งลง จากนั้นก็รินชากัน
เสี้ยงหยวนเปิดปากพูด： “พี่หยาง ครั้งนี้ต้องพึ่งคุณหมดแล้ว”
ชายชราหลังค่อมหยางไต้ซือพยักหน้า เสียงแหบแห้ง “ไม่มีปัญหา ฉันอยู่ในตารางจัดอันดับดิน ถึงตารางจัดอันดับดินจะไม่มีการเปลี่ยนแปลง แต่ก็ไม่ใช่ว่าใครก็ได้จะมาสู้ได้”
“ท่านไม่ต้องกังวล อันที่จริงอาจารย์ไม่ต้องลงมือเลย ฉันสามารถจัดการได้ทุกอย่าง” ฉีหงพูดด้วยความทระนง
“อย่าประมาทเลยทน้องชาย”
เสี้ยงจื้อสงรู้สึกกังวลใจ ครั้งนี้ตระกูลโล่ไม่ออมมือเลย
ที่เมืองจินหลิง ตระกูลเสี้ยงกับตระกูลโล่ไม่ถูกกันมาตลอด เมื่ออายุของคุณท่านเสี้ยงมากขึ้นเรื่อยๆ ร่างกายก็ถดถอย ตระกูลโล่ก็ออกมาทำอะไรต่างๆ อยู่ร่ำไป
ในวันเกิดของคุณท่าน ตระกูลโล่จะต้องลงมืออะไรอีกแน่
แต่ที่โชคดีก็คือ ตระกูลโล่ไม่รู้ว่าคุณท่านนั้นป่วยอยู่ ขอเพียงแค่ผ่านช่วงเวลารักษาตัวไปได้ ก็สามารถกลับมาฝึกให้เก่งกาจกว่าเดิมได้แล้ว
ในครั้งนี้ ตระกูลเสี้ยงยังคงเป็นที่หนึ่งของจีนหลิง
……
ด้านนอก บ่อปลา
หานหยู่เยนมองโล่เฉินตกปลาได้ตัวแล้วตัวเล่า เลยพูดอย่างเสียอารมณ์： “ทำไมปลาถึงชอบกินเบ็ดของคุณล่ะ คุณไม่ไว้หน้าฉันเลย”
“ ก็เสน่ห์แรง ปลาก็ต้านไม่ไหว”
“ชิ ชมหน่อยก็ลอยแล้ว”
หานหยู่เยนทำปากมุมิบ ตอนที่ไม่ได้สังเกตก็เห็นว่าก่อนหน้านี้ที่หน้าประตูของซานจวนได้เจอซุนเสี่ยวเหม่ยกับแฟนแก่ของเธอ ทั้งสองคนค่อยๆ เดินเข้ามา
เธอขมวดคิ้ว ก่อนจะได้ยินซุนเสี่ยวเหม่ยพูดขึ้น： “ผู้จัดการ คุณตกปลามานานขนาดนั้นแล้ว ไม่เหนื่อยเหรอ？”
“มีเรื่องอะไรก็รีบพูดมา อย่ามารบกวนการตกปลาของฉัน”
ซุนเสี่ยวเหม่ยหัวเราะ พลางพูด： “ฉันได้ยินว่าเมื่อครู่ผู้จัดการจะเข้าไปในงานในร่มแต่กลับถูกขวางเอาไว้ แถมยังบอกว่าคุณชายเสี้ยงที่สามเชิญพวกคุณด้วยตัวเอง คนหัวเราะกันใหญ่เลย”
“ถ้าเกิดว่าจะมาเพื่อพูดแซะฉัน ฉันรู้แล้ว คุณไปได้แล้ว” หานหยู่เยนมีสีหน้าเย็นชา ก่อนจะตกปลาต่อไป
“ไม่ได้มาแซะนะ ฉันแค่อยากบอกว่าแฟนของฉันพาคนเข้าไปได้สองคน นอกจากฉันก็สามารถพาเข้าไปได้อีกคน ถ้าเกิดว่าประธานอยากจะเข้าไป ก็ตามฉันมาได้นะ”
ซุนเสี่ยวเหม่ยพูดไป พลางมองไปทางโล่เฉิน “แต่ว่าสามีของคุณต้องนั่งตกปลาอยู่ตรงนี้นะ เขาน่าจะเก่งไม่เบา ตกอีกเยอะหน่อยค่อยกลับไป เอาปลากลับไปด้วยได้นะ”
ถึงจะไม่มีคำหยาบคายเลย แต่ว่าฟังดูแล้วมันไม่เข้าหูเลย ความหมายนั้นก็ชัดเจนมากอยู่แล้ว
หานหยู่เยนไม่ได้สนใจ โล่เฉินยิ่งขี้เกียจจะมองเข้าไปใหญ่
ที่ที่ห่างออกไปไม่ไกลนั้น มีชายที่ใส่ชุดจีนมองมาทางนี้อย่างสนใจ ก่อนจะมีคนรับใช้พูดอะไรอยู่ข้างๆ
“ทำดีไม่ได้ดี คิดว่าตัวเองเป็นใครกันนะ！” ซุนเสี่ยวเหม่ยโกรธขึ้นมามากแล้วจริงๆ ก่อนจะหัวเราะเย็นชา พลางควงแขนของชายอ้วนเดินเข้าไปในงานในร่ม
เพิ่งจะเดินไปได้ไม่นาน ชายที่ใส่ชุดจีนก็มาปรากฏอยู่ข้างๆ หานหยู่เยน
“หยู่เยน”
“ห๊ะ？โล่เฉิง คุณเองเหรอ”
หานหยู่เยนแปลกใจเล็กน้อย ก่อนจะมีท่าทีเย็นชาเหมือนเคย
โล่เฉินที่ตกปลาอยู่ตลอดมองไม่หยุด ทั้งสองคนสบตากันพอดี อีกคนมีสีหน้านิ่งเฉย ก่อนจะพูดด้วยท่าทีตั้งใจทำเหมือนโมโหว่า：
“ฉันได้ยินคนรับใช้บอกว่าพวกคุณอยากจะเข้าไปในงานในร่ม พี่เฉินคุณโกหกว่าคุณชายสามมาเชิญพวกคุณด้วยตนเอง มันจะไม่ดูโง่เง่าเกินไปหน่อยเหรอ คุณไม่มีอะไร แต่ทำให้หยู่เยนถูกถูกคนอื่นหัวเราะเยาะ มันมากเกินไปหน่อยหรือเปล่า”
โล่เฉิงพูดจบ ก็หันไปพูดอย่างอ่อนโยน： “หยู่เยน เข้ามากับฉันเถอะ ฉันจะดูว่าใครจะกล้าหัวเราะเยาะคุณ！”
“พาเข้าไปได้แค่คนเดียวเหรอ？”
“แน่นอน”
หานหยู่เยนส่ายหัว “งั้นไม่เป็นไร คุณไปเถอะ ฉันไม่ไปแล้วล่ะ”
โล่เฉิงหัวเราะขึ้นมา “ล้อคุณเล่นหน่า เข้ามาได้ทั้งสองคนเลย พี่เฉินเองก็มาด้วยกันสิ”
พูดจบ ก็ลุกขึ้นเดิน
โล่เฉินที่ตกปลาอยู่มีสีหน้าไม่ดี ท่าทีที่ทำให้เขาดูเป็นไองั่งแบบนี้มันทำให้เขาไม่พอใจ
ตอนแรกเขาเตรียมจะออกไปแล้ว ตระกูลเสี้ยงต้อนรับแบบนี้ มันทำให้เขาไม่มีความรู้สึกดีๆ แล้ว
แต่ว่า เมื่อเห็นหานหยู่เยนมองไปทางงานในร่มอยู่ตลอด ก็ใจอ่อน “ไปเถอะ พวกเราเข้าไปดูในงานในร่มกัน”
“คือว่าโล่เฉิน ฉันไม่ได้……”