ตอนที่ 45
บทที่45 ลูกนอกสมรส
October 22, 2026
บทที่45 ลูกนอกสมรส
“พี่สาว คุณพูดอะไร ฉันไม่เข้าใจ”
เสี้ยงเหยาเหยาทำหน้าน้อยใจ พลางทำปากมุบมิบ
เสี้ยงฉ่ายเอ่อไร้ทางเลือก จึงทำได้แค่ถอนหายใจ
เมื่อฉีหงได้เห็นดังนั้น ก็รู้สึกไม่พอใจ พลางถาม： “คุณหนูฉ่ายเอ่อ เมื่อครู่คุณพูดถึงปรมาจารย์ หมายความว่าอย่างไร？”
“คือว่า……”
เสี้ยงฉ่ายเอ่อไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไร เสี้ยงหยวนเลยพูดต่อ： “คือแบบนี้ ก่อนหน้านี้ได้เจอนักบู๊ระดับสูงคนหนึ่ง อายุยังไม่มากแต่ก็สามารถใช้ท่าเด็ดใบไม้ทำร้ายคนได้ พวกเราเลยเดาว่าเป็นปรมาจารย์ ดังนั้นเลยเชิญเขามาร่วมงานวันเกิดใหญ่ในครั้งนี้”
“ฮ่าๆ”
ฉีหงหัวเราะ จากนั้นจึงส่ายหัว： “คุณท่านคุณจำผิดแล้วล่ะ น่าจะถูกหลอกแล้ว ปรมาจารย์อายุน้อยงั้นเหรอ จะเป็นไปได้อย่างไรกัน คุณเองก็เป็นคนฝึกฝนการต่อสู้นะ หรือไม่รู้ว่ากว่าจะเป็นปรมาจารย์มันยากขนาดไหน ประเทศจีนน่ะ ในที่กว้างใหญ่ มีปรมาจารย์แค่กี่คนเอง”
“อ๋า……”
เสี้ยงหยวนพูดอะไรไม่ออก
อันที่จริง เขาเองก็ไม่มั่นใจ
โล่เฉินนั้นเด็กเกินไปจริงๆ อายุเท่านี้ก็เป็นปรมาจารย์บู๊ แค่เห็นแบบนี้ ก็รู้สึกเหลือเชื่อมากเหลือเกิน
“แต่ว่า วันนั้นเขาเด็ดใบไม้ใบหนึ่ง แล้วก็ต่อยตีไกลกว่าสิบเมตร ฝังเข้าไปเลยล่ะ เหมือนจะไม่ใช่ของปลอมด้วย” เสี้ยงฉ่ายเอ่อแก้ต่าง
“คุณหนูฉ่ายเอ่อ นั่นมันเป็นการโกงการใช้พลังชัดๆ ตัวอย่างเช่น ในแขนเสื้ออาจจะซ่อนอาวุธอะไรอยู่ ที่มันฝังเข้าไปได้ก็เพราะปืนลมชัดๆ ไม่ได้ใช้ใบไม้นั้นเลยด้วยซ้ำ เพราะทำได้เร็วมากเลยหลอกสายตาของพวกคุณได้ไงล่ะ”
ฉีหงเห็นว่าเสี้ยงฉ่ายเอ่อยังไม่เชื่อ เลยพูดต่อ： “คุณหนูฉ่ายเอ่อเองก็พูด ว่าเหยียดหยามปรมาจารย์ไม่ได้ ถ้าเกิดว่าเขาเป็นปรมาจารย์จริงๆ แล้วถูกดูถูกในงานในร่ม จะทนต่อความโกรธได้เหรอ เกรงว่าในชิงเฟิงซานจวนจะต้องนองเลือด แล้วดูตอนนี้สิ”
“นั่นสิ”
เสี้ยงเหยาเหยาเห็นด้วยกับความคิดของฉีหง พลางพูดอย่างมั่นใจ： “คุณปู่ พี่สาว พวกคุณถูกหลอกแล้วล่ะ ตัวตนของพวกเราตระกูลเสี้ยง ก็คงจะมีคนอยากจะปีนเกลียวบ้าง แต่ว่าใช้วิธีปลอมๆ มาหลอกพวกเรา มันน่ารังเกียจ！”
“ให้เขาทำให้คุณปู่……”
“ฉ่ายเอ่อ”
เสี้ยงหยวนเรียกขึ้นมา ก่อนจะตัดบท พลางพูด： “ในเมื่อโล่เฉินไปแล้ว ก็ไม่ต้องคุยแล้ว หยางไต้ซือ ได้เวลาแล้ว พวกเราต้องออกไปโชว์ตัวแล้ว พบกันตอนท้ายของงานวันเกิด หวังว่าอาจารย์จะสละเวลาเสียหน่อย！”
“ทุกคนวางใจเถอะ ฉันรักษาหน้าของตระกูลเสี้ยงได้แน่นอน”
หยางไต้ซือไม่ได้พูดอะไร แต่ฉีหงกลับตบหน้าอกของตัวเองด้วยความมั่นใจ พูดไปพลางยิ้มให้เสี้ยงฉ่ายเอ่อ
……
อีกฝั่ง
ระหว่างทางกลับบ้าน หานหยู่เยนได้รับโทรศัพท์ เลขาหลิวหงเป็นคนโทรมา
หลังจากคุยเสร็จ โล่เฉินก็ถาม “มีเรื่องอะไรที่บริษัทหรือเปล่า？”
“เปล่า คุณรู้จักชายที่กวาดพื้นหรือเปล่า？”
“หมายความว่าอย่างไร？” โล่เฉินไม่เข้าใจ
หานหยู่เยนตอบว่า： “หลิวหงบอกว่าชายคนกวาดพื้นคนหนึ่งอยากจะเข้ามาที่บริษัท บอกว่าอยากเจอคุณ หลิวหงเข้าใจเรื่องนี้ เพราะเกี่ยวกับคุณ ดังนั้นเลยโทรมาหาฉัน”
“ฉันรู้จักชายกวาดพื้นอยู่คนเดียว เขากวาดพื้นที่ถนนตรงข้ามบริษัท อยู่ตรงนั้นมาสามปีแล้ว ทุกๆ วันตอนบ่ายฉันไปรับคุณตอนเลิกงานตลอดเลยไม่ใช่เหรอ เลยสนิทกับชายแก่คนนั้น เขามีเรื่องอะไรเหรอ？”
“ไม่มั่นใจเหมือนกัน แต่ว่าหลิวหงบอกว่าชายแก่คนนั้นร้องไห้ด้วย ดูเหมือนจะมีเรื่องร้อนใจ พูดอะไรไม่รู้บอกให้ช่วยชีวิต เลยถูกพนักงานรักษาความปลอดภัยเอาตัวไปแล้ว”
โล่เฉินขมวดคิ้ว พลางครุ่นคิด
หานหยู่เยนเห็นสถานการณ์แบบนี้ เลยพูดขึ้น： “เราไปกันที่บริษัทเถอะ ดูสิว่าชายแก่คนนั้นยังอยู่หรือเปล่า”
“ขอบคุณมาก”
เมื่อไปถึงบริษัท ก็เห็นถนนข้างหน้าบริษัทอยู่ไกลๆ ก็เห็นคุณท่านคนหนึ่งใส่ชุดพนักงานกวาดถนนอยู่
ไหล่ของเขาขยับขึ้นลง เหมือนกับว่ากำลังร้องไห้อยู่
“คุณปู่”
โล่เฉินรีบเข้าไปหา พลางถาม： “คุณปู่ คุณอยากเจอฉันไม่ใช่เหรอ ฉันมาแล้ว มีเรื่องอะไรหรือเปล่า？”
“คุณชาย ช่วยด้วย คุณช่วยลูกชายของข้าด้วยเถิด”
“คุณอย่ารีบร้อนนะ ขึ้นรถพวกเรามาก่อนค่อยคุยเถอะ”
เมื่อมาถึงที่รถ หานหยู่เยนก็ส่งน้ำให้ขวดหนึ่ง
“ขอบคุณมากนะ คุณหนู”
“คุณกับโล่เฉินรู้จักกัน ก็เป็นเพื่อนกัน คุณมีเรื่องอะไรก็พูดมาเถอะ ขอแค่ช่วยได้ พวกเราก็จะช่วย”