ตอนที่ 50
บทที่50 พนันสามสิบล้าน
October 22, 2026
บทที่50 พนันสามสิบล้าน
“เสี้ยงจื้อสงตายหรือเปล่าฉันไม่รู้ แต่ว่าชีวิตของคุณ เกรงว่าจะอันตรายหน่อย”
เสียงที่คุ้นเคย
เขา เขานี่เอง……
ในตอนนั้น เฉินชางนิ่งไป เขาไม่กล้าหันกลับมา ความหนาวสั่นเข้ามาจากเท้า
ใครกำลังพูดนะ？！
ในขณะเดียวกัน เศรษฐีต่างมองไป สุดท้ายก็มองออกไปจากล็อบบี้ไปข้างนอก
เห็นเพียงคนวัยรุ่นแต่งตัวธรรมดาแล้วจูงหญิงสวยงามเข้ามา จากนั้นก็เดินเข้ามาอย่างเนิบๆ ที่แปลกก็คือ คุณหนูใหญ่ของตระกูลเสี้ยงกับคุณท่านนั้นมีบอดี้การ์ดติดตามอยู่
คนวัยรุ่นทั้งสองคนนี้ ไม่ใช่เพิ่งโดนไล่ออกไปเหรอ ทำไมตอนนี้ถึงกลับมาอีก？
เศรษฐีหลายๆ คนต่างเหงื่อตก โล่เฉิงสงสัยในเวลาเดียวกัน แต่ว่ามุมปากกลับมีรอยยิ้มที่ไม่ลดลงเลย
“คุณหนูฉ่ายเอ่อกลับมาก็ดีแล้ว เมื่อครู่ที่ฉันกับคุณท่านเสนอคุณเห็นอย่างไรบ้าง？”
“อะไร？”
โล่เฉิงพูดด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม： “คุณกับเหยาเหยามาเป็นแฟนของฉัน ปรนนิบัติฉันดีๆ จากนั้นครึ่งปีฉันจะเลือกคนที่ถูกใจไปใช้ชีวิตด้วย คุณคิดเห็นอย่างไร？”
“ไสหัวออกไป！”
เสี้ยงฉ่ายเอ่อโกรธจนหน้าแดง เพราะถูกทำให้หัวเสียอย่างมาก “แซ่โล่ คุณนี่สามหาวเกินไปแล้ว！”
“สาวงามคู่กับอัศวิน มันเป็นแบบนี้อยู่แล้ว”
“คุณ！”
เสี้ยงฉ่ายเอ่อโกรธเป็นอย่างมาก แต่ก็ไม่อยากจะสนใจอีก เธอเลยทำปากดีขึ้นมา
ถึงอย่างไรโล่เฉิงก็เก็บอารมณ์ไว้เพื่อเฉินชาง ขอเพียงแค่ล้มเฉินชางได้ ก็สามารถล้มเลิกความอวดดีของเขาได้
“คุณปู่ อาจารย์มาแล้ว”
เสี้ยงหยวนชอบใจ จึงลุกขึ้นมากำหมัดขึ้น “อาจารย์ ก่อนหน้านี้มีเรื่องกันมามาก มันเป็นความเข้าใจผิด ขอให้อาจารย์อย่าใส่ใจ จากนั้นฉันตระกูลเสี้ยงจะไม่เกิดแบบนี้อีกแล้ว”
“ไม่ต้องทำอะไรที่ไม่มีประโยชน์หรอก ที่ฉันมาไม่ใช่เพราะตระกูลเสี้ยง”
คำพูดของโล่เฉิน ทำให้ตระกูลเสี้ยงมีสีหน้าตกใจไป
อันที่จริง ถ้าเกิดไม่ได้ยินชื่อคุณชายตระกูลโล่ โล่เฉินไม่มีทางมาหรอก
คนจอมปลอมแบบนี้เขาไม่ชอบเลยจริงๆ เมื่อมีโอกาสหักหน้า ก็จะไม่ปล่อยไปแน่นอน
“ไอ้หนุ่ม คุณไม่ต้องมาทำปลอมแล้ว！”
จู่ๆ ก็มีเสียงที่ดูไม่เป็นมิตรดังขึ้นมา
ฉีหงเดินเข้ามา พลางมองโล่เฉินแล้วยิ้ม “ไอหน้าขาว ทำเป็นอาจารย์นักบู๊ ถ้าเป็นคุณหนูฉ่ายเอ่อกับคุณท่านก็ช่างเถอะ แต่มาหลอกฉันได้เหรอ！”
“คุณเป็นใคร？”
“ฉันเป็นใครคุณไม่ต้องรู้ อย่ามาทำตัวขายหน้าแบบนี้ ใช้วิชาที่โกงมาในการทำเป็นเก่งอีก เมื่อเจอมือฉมังจริงๆ คุณตามไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ！”
ฉีหงไม่แยแส
เขารู้สึกดีกับเสี้ยงฉ่ายเอ่อมาก แต่ว่าหญิงที่ตัวเองชอบกลับชอบไอหน้าขาวนี่ มันทำให้ฉีหงหึงหวงเป็นอย่างมาก
“ไอหมาที่ไหนกันเนี่ย มาไล่กัดคนแบบนี้ เจ้าของม่ามเอาไว้เหรอ” โล่เฉินพูดจาแดกดัน
“ไอสารเลว คุณกล้ามาด่าฉันเหรอ！”
ฉีหงโกรธเป็นอย่างมาก เลยอยากจะลงมือ
เสี้ยงฉ่ายเอ่อมีสีหน้านิ่งลง จากนั้นจึงเดินขึ้นมาพูดด้วยความเย่อหยิ่ง： “ฉีหง อย่ามาหยาบคาย นี่คือแขกคนสำคัญของฉันตระกูลเสี้ยง ขอให้คุณเคารพด้วย”
“คุณหนูฉ่ายเอ่อ ไอนี่……”
“ไม่ต้องพูดแล้ว” เสี้ยงฉ่ายเอ่อเสียงเย็นชา
ฉีหงกัดฟัน และยิ่งไม่พอใจในตัวโล่เฉิน เขาถอยออกไป พลางหัวเราะเยาะเย้ย เพราะอยากรู้ว่าโล่เฉินจะถูกทำร้ายขนาดไหน
เสี้ยงฉ่ายเอ่อรู้สึกผิดมาก “อาจารย์ รบกวนด้วย”
“คนล่ะ เข้ามา”
โล่เฉินไม่ได้สนใจ ก่อนจะเดินขึ้นไปบนเวทีประลอง แล้วตะโกนออกมา
ท่าทีนั้นสง่างาม ทำให้คุณชายโล่หยุดยิ้มขึ้นมาไม่ได้
โจวไท่ที่อยู่ข้างๆ ร้องออกมา： “ไอลูกเขย มาเล่นอะไรเนี่ย สมองเสียแล้วเหรอ？”
“เขาอยากจะเจอกับเฉินไต้ซือ อยากจะชนะเฉินไต้ซือ อะไท่ คุณจะไปรบกวนโล่ไต้ซือได้อย่างไร”
“ใช่ๆ พี่เฉิงพูดถูก”
ทั้งสองคนพูดไปเรื่อย แววตาของโล่เฉิงนั้นมองมาที่หานหยู่เยน พลางพูด： “หยู่เยน ทำไมคุณถึงมีเรื่องกับฝั่งเขาด้วย มาทางฉันเถอะ เดี๋ยวเสร็จงานวันเกิดแล้ว จะพาคุณไปเดินเล่น”
“ไม่ต้องหรอก ฉันฐานะต่ำต้อย ไม่กล้านั่งข้างๆ คุณชายหรอก”
โล่เฉิงขมวดคิ้วเบาๆ
เพียงไม่นาน เขาก็โล่งใจ