บทที่ 1

บทที่ 1 ต่อให้เป็นหมอเทวดาก็ยากจะทำให้เจ้าฟื้นขึ้นมาได้!!

“อ้ากกกก!!! เจ้า...เจ้า” ...

หยางซีซีกระอักเลือดออกมาเป็นสาย นางพยายามที่จะชี้หน้าของเจียงกุ้ยเฟย ทว่าร่างกายที่เคยแข็งแรงกลับอ่อนล้าสิ้นเรียวแรงราวกับใบไม้เหี่ยวเฉาด้วยพิษร้ายแรงที่ร่างของนางได้รับ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างมองไปยังใบหน้าของเจียงกุ้ยเฟยที่เต็มไปด้วยความชิงชังเคียดแค้น ใบหน้าที่เคยเป็นเพื่อนรักของนางมาตั้งแต่เด็กจนกระทั่งทั้งคู่ได้แต่งเข้าวังหลวงด้วยกัน

เจียงกุ้ยเฟยเดินเข้ามาช้าๆ เสียงหัวเราะเย้ยหยันของนางดังก้องกังวานไปทั่วบริเวณ

"เจ้าคิดว่าจะหนีข้าไปได้อย่างนั้นรึ หยางซีซี! ฮ่าๆๆ"

จากนั้นนางก็หยิบมีดสั้นขึ้นมาช้าๆ มีดสั้นเล่มนั้น เล่มที่นางเห็นว่าฮ้องเต้เป็นคนมอบให้เจียงกุ่ยเฟย นางจำอัญมณีตรงด้ามมันได้ เพราะเจียงกุ้ยเฟยนั้นมักนำมาให้นางดูตลอดเพราะว่านางชอบมีดเล่มนี้มาก

นางเลื่อนมีดสั้นเล่มนั้นไปมาใกล้กับหัวใจของหยางซีซีอีกครั้ง หยางซีซีกัดริมฝีปากแน่นพยายามจะพูดอะไรสักอย่าง แต่เสียงที่ออกมาได้เพียงเสียงครางแผ่วเบา

"ข้า...ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าชนะง่ายๆ หรอก เจียงกุ้ยเฟย"

เสียงของนางแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยินจากนั้นนางก็กระอักเลือดออกมาอีกคำใหญ่ ลมหายใจตอนนี่ถือได้ว่ารวยรินมากแล้ว แต่เจียงกุ้ยเฟยกลับได้ยินชัดเจน นางหัวเราะออกมาดังลั่น จากนั้นมีดสั้นเล่มเล็กแต่ว่าอาบไปด้วยอาคมชั่วร้ายก็ถูกแทงลงไปอีกครั้ง....และอีกครั้ง พร้อมกับความเกลียดชังอย่างถึงที่สุดที่เจียงกุ้ยเฟยได้ใส่ลงไป

นางแทงมีดลงไปอีกหลายครั้งจนแน่ใจว่าเพื่อนรักไม่รอดแน่แล้วจากนั้น เจียงกุ้ยเฟยค่อยๆ ลุกขึ้นยืนมองร่างที่เต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์ตามร่างของหยางฮองเฮาผู้เย่อหยิ่งแห่งแคว้นต้าโจว ไหนจะมีดสั้นเล่มเล็กเล่มนั้นที่แทงเข้าที่ตำแหน่งหัวใจของนางพอดี ตอนนี้ไม่เหลือสภาพของฮองเฮาผู้สง่างามผู้นั้นแล้ว...เจียงกุ้ยเฟยก้มหน้ามองหน้าของหยางซีซีอีกครั้งก่อนจะยิ้มที่มุมปาก หากว่ามองดีๆ จะเห็นถึงความวิปริตในดวงตาสวยเฉี่ยวคู่นั้นของนาง...

“ฮึ...ข้าว่าตอนนี้ต่อให้เป็นหมอเทวดาก็ยากที่จะทำให้เจ้าฟื้นขึ้นมาได้แล้วล่ะ...ศึกครั้งนี้...เป็นข้าที่ชนะ!!! ฮาฮาฮา”