บทที่ 11

บทที่ 11 เนื้อแลกทองคำ

"นั่นมัน… ทองคำนี้!!! " หยางซีซีกระซิบกับตัวเองอย่างตกใจ

เธอมองไปที่กองทองคำและเครื่องประดับเหล่านั้นอีกครั้งด้วยความสงสัย ทำไมสองตาหลานถึงมีของมีค่าแบบนี้มาขายในตลาดมืดได้ และทำไมถึงไม่มีใครสนใจที่จะซื้อเลย หยางซีซีมองจ้องไปที่กองทองคำและเครื่องประดับอยู่นานก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไปหาสองตาหลานทันที…

ในฐานะฮองเฮา หยางซีซีเคยได้สัมผัสกับเครื่องประดับอันงดงามมากมายนับไม่ถ้วน ทั้งเพชรพลอยและทองคำบริสุทธิ์ต่างถูกนำมาประดับประดาตัวเธอเพื่อแสดงถึงฐานะและอำนาจ ถึงแม้ว่าท้ายที่สุดแล้วของนอกกายเหล่านี้จะไม่สามารถที่จะช่วยชีวิตเธอเอาไว้ได้ก็ตาม

ถึงกระนั้นความเป็นหญิงก็ยังคงฝังอยู่ในตัว เธอหลงใหลในความสวยงามของเครื่องประดับเช่นเดียวกับผู้หญิงทั่วไป การได้เห็นทองคำและเครื่องประดับถูกกองรวมกันไว้เหมือนของไม่มีค่าแบบนี้ ทำให้หัวใจของเธอรู้สึกเจ็บปวดอย่างบอกไม่ถูก หยางซีซีเดินเข้าไปใกล้แผงขายของที่ดูจะทรุดโทรม สองตาหลานนั่งตัวงออยู่เพราะความหนาว อยู่ข้างๆ กองของประดับที่ดูจะขัดกับบรรยากาศของตลาดมืดแห่งนี้

สายตานางจับจ้องไปยังกองทองคำและเครื่องประดับที่วางเรียงรายอยู่บนผืนผ้าเก่า มันดูราวกับขยะที่ถูกทิ้งมากกว่าสิ่งของมีค่า เมื่อมองใกล้ๆ จะเห็นรอยสนิมเกาะอยู่ตามผิวของทองคำและเครื่องประดับ ทำให้ดูเสื่อมสภาพลงไปมาก เมื่อเดินมาถึงเธอก้มลงและหยิบขึ้นมาดูชิ้นหนึ่งเป็น ทองคำแท้ๆ เพชรพลอยเม็ดใหญ่มาก เธอเคยเห็นเครื่องประดับเหล่านี้ถูกประดับประดาอยู่บนตัวของบรรดานางในและสนมเอกของสามีของเธอ รวมทั้งเหล่าขุนนางชั้นผู้ใหญ่และบุคคล ชั้นสูงที่สวมใส่ ตอนนี้มันถูกนำมาวางขายราวกับเป็นของไร้ค่าในตลาดมืดแห่งนี้

เธอหันไปมองสองตาหลานที่นั่งเงียบๆ อยู่ข้างแผงขายของ ใบหน้าของพวกเขาซูบผอมและดูเหนื่อยล้าราวกับไม่ได้พักผ่อนมานาน พวกเขามองมายังนางด้วยแววตาที่ว่างเปล่าและราวไร้ชีวิตชีวา หยางซีซีพยายามนึกถึงความทรงจำจากร่างเดิมอีกครั้ง เธอเป็นนักศึกษาย่อมรู้ว่าประเทศจีนในช่วงปี 70 เป็นยุคสมัยที่ผู้คนต้องเผชิญกับความยากลำบากและความอดอยากอย่างหนัก สงครามและความขัดแย้งทางการเมืองทำให้ชีวิตของผู้คนพลิกผันไปจากเดิม ตระกูลเก่าแก่ที่เคยร่ำรวยก็ต้องตกอยู่ในสภาพที่ยากจน และหลายตระกูลถูกไล่ล่าจากทางการ พวกเขาต้องหนีและพยายามซ้อนตัวจากทางการ บางตระกูลที่ไม่สามารถหลบหนีได้ทันก็จะถูกจับและส่งมาใช้แรงงานในที่ห่างไกลยากลำบากเหมือนกับพวกเธอ บางตระกูลที่รู้ข่าวสารวงในเร็วก็สามารถที่จะซ่อนทรัพย์สมบัติของตัวเองได้ทัน แต่ว่าเมื่อเวลาผ่านไปเกิดยุคข้าวยากหมากแพง ของกินของใช่แทบจะไม่เพียงพอ ทรัพย์ที่พวกเขาซุกซ่อนเอาไว้ก็กลายเป็นของไร้ค่าขึ้นมานั้นเอง

“ของเหล่านี้เป็นของพวกคุณตาหรือคะ?”

หยางซีซีเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล

สองตาหลานเงยหน้าขึ้นมามองหยางซีซีด้วยความประหลาดใจระคนดีใจที่มีคนสนใจของที่พวกเขามาขาย ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า

“เป็นสมบัติของตระกูลเราเอง แต่ก่อนมันเคยมีค่ามาก แต่ตอนนี้มันก็แค่ของเก่าที่ไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว ใครก็ไม่ต้องการพวกมัน สู้เอามาขายซื้อข้าวซื้อเนื้อยังจะดีกว่า พวกผมก็เลยนำออกมาขาย”

หยางซีซีฟังแล้วรู้สึกใจหาย เธอเข้าใจดีว่าในยุคสมัยที่ยากลำบากเช่นนี้ การมีชีวิตอยู่รอดเป็นเรื่องที่ยากลำบากมากแค่ไหน ทองคำและเครื่องประดับเหล่านี้แม้จะมีค่ามาก แต่สำหรับสองตาหลานแล้ว มันก็ไม่มีค่าเท่ากับอาหารและน้ำที่ใช้ประทังชีวิต

เธอเดินเข้าไปใกล้กองทองคำอีกครั้งและหยิบสร้อยคอเส้นหนึ่งขึ้นมาดูอย่างละเอียด สร้อยคอเส้นนี้ทำจากทองคำแท้ ประดับด้วยเพชรเม็ดงาม มันเป็นเครื่องประดับที่งดงามและมีค่ามาก แต่ในสายตาของสองตาหลานตอนนี้ มันกลับดูเหมือนเป็นเพียงแค่สิ่งของธรรมดาๆ ที่ไม่มีความหมายอะไรมากสิ่งที่พวกเขาต้องการคืออาหาร เนื้อตะหาก

“คุณตาต้องการจะขายทองคำกับของประดับเหล่านี้ทั้งหมดเลยหรือ”

หยางซีซีเอ่ยถามพลางหยิบชิ้นนั้นชิ้นนี้ขึ้นมาดู และลูบไล้เนื้อหยก เนื้อทองอยู่ครู่หนึ่งสองตาหลานพยักหน้า

“ใช่ ถ้าขายได้ เราจะได้เงินไปซื้ออาหารกิน คนที่บ้านไม่เหลืออาหารแล้ว ยิ่งตอนนี้หิมะตกหนักของกินก็แทบไม่มี พวกเราก็เลยจำเป็นต้องเอาของพวกนี้มาขาย คุณสนใจจะซื้อหรือเปล่า?” คุณตาตัวผอมเอ่ยเล่าและถามต่อทันที

หยางซีซีฟังเรื่องราวของพวกเขาด้วยความเศร้าใจ เธอนึกภาพตามไปถึงความยากลำบากที่ครอบครัวนี้ต้องเผชิญหยางซีซีเข้าใจดีว่าในช่วงเวลาที่ยากลำบากเช่นนี้ ทองคำและเครื่องประดับอาจจะไม่ใช่สิ่งที่ผู้คนต้องการมากที่สุด ยิ่งตอนนี้หากว่าใครมีของเหล่านี้อยู่ในครอบครัวถือว่าผิดกฎหมายด้วยหากใครมีก็ต้องเก็บให้ดีอย่างให้ทางการเห็น แต่สำหรับสองตาหลานแล้ว สิ่งเหล่านี้คือสิ่งสุดท้ายที่พวกเขามี และเป็นความหวังเดียวที่จะช่วยให้พวกเขาอยู่รอดได้

“ขาย… ขาย หากคุณสนใจตาขายหมดเลย”

จากนั้นสายตาของเขาก็มองเลยไปที่เนื้อหมู เนื้อไก่ที่กำลังถูกคนแย่งกันซื้ออยู่ เหมือนกลัวว่ามันจะหมดก่อน หยางซีซีมองตามสายตาของ 2 ตาหลานก่อนจะเอ่ยขึ้นมาว่า

“ตาจะขายเท่าไหร่ค่ะ ตอนนี้ฉันมีเงินไม่มาก”