ตอนที่ 4 สาวดริงก์

ค่ำคืนแห่งความบันเทิงในลาสเวกัสแหล่งกาสิโนที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ เสียงเพลงดังกระหึ่มและแสงไฟสลัวที่สร้างบรรยากาศภายใน...ที่แห่งนี้มีทุกอย่างที่สร้างความบันเทิงให้ในยามที่ต้องการ

ผ่อนคลายหรือแม้กระทั่งหาสาวสักคนนอนค้างด้วย

อันโตนีโอมองญาติผู้น้องที่ทำหน้าเซ็งๆ ราวกับว่าไม่สนุกสักนิด “เป็นอะไรไป อย่าบอกนะว่ากำลังคิดถึงสาวเมื่อวานอยู่?”

ชายหนุ่มเอ่ยถามขึ้นเมื่อสังเกตเห็นว่าตั้งแต่เข้ามาในกาสิโน วิลเลี่ยมก็เอาแต่ไม่มีสมาธิอยู่กับเนื้อกับตัว “เธออยู่ที่กาสิโนนี้ ?”

“ใช่ เธอเป็นสาวดริงก์ทำงานอยู่ที่นี่” วิลเลี่ยมพูดพร้อมกับหัวเราะให้ตัวเองที่พลาดท่าให้กับผู้หญิงตัวเล็กๆ ได้ “แต่ก็ไม่คิดว่าจะ...”

“ฮึ ! นายมัวแต่ไว้ใจผู้หญิงไป บางทีเธออาจะร้ายกาจกว่าที่นายเห็น” อันโตนีโอกล่าวด้วยน้ำเสียงติดตลกพร้อมกับเอื้อมมือไปหยิบแก้วไวน์ขึ้นจิบ

“นั่นสินะ แต่ผมก็ยังอยากเจอเธออีกรอบ” วิลเลี่ยมกล่าว จริงๆ ก็รู้สึกโกรธอยู่ลึกๆ แต่เขาอยากจะเจอเธออีกรอบไม่รู้ว่าทำไม อาจเป็นเพราะติดใจหรือเธอไม่เหมือนใคร?

“เธอสวยมากถึงที่นายอยากจะเจอให้ได้อีกรอบเลยอย่างงั้นหรือ” อันโตนีโอเอ่ยถามขึ้น

วิลเลี่ยมหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาก่อนที่จะเปิดรูปของหญิงสาวที่ถ่ายคู่กับเขาแล้วส่งให้อันโตนีโอดู สายตาคมมองหญิงสาวในภาพ ใบหน้าเรียวสวยริมฝีปากอิ่มดวงตาสีน้ำตาลเข้มกลมโต เข้ากับผิว สีขาวอมเหลืองของเธอ แม้จะเห็นไม่ชัดทั้งใบหน้าแค่แค่แวบมองก็รู้ว่า สวย...

“อย่างงั้นหรือ” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งก่อนที่จะส่งสมาร์ตโฟนคืนให้วิลเลี่ยม

“โรสเธอสวยมาก แต่ผมเสียดาย...” วิลเลี่ยมพูดละเมอชื่อของหญิงสาวออกมา

“ที่ไม่ได้นอนกับเธอ ?”

“โรสเธอสวยมาก แต่ผมเสียดาย...” วิลเลี่ยมพูดละเมอชื่อของหญิงสาวออกมา

“ที่ไม่ได้นอนกับเธอ ?” อันโตนีโอเอ่ยถามขึ้นสีหน้าของเขายังคงนิ่งมองญาติผู้น้องที่ยกแก้วไวน์ขึ้นดื่มพรวดจนหมด

วิลเลี่ยมนิ่งสักพักแล้วพูดขึ้น “ใช่แต่แค่ไม่ได้นอนกับผู้หญิงคนเดียวเอง บ้าชะมัดเลย”

อันโตนีโอมองสีหน้าของวิลเลี่ยมที่แสดงถึงความเจ้าชู้ออกมา สำหรับวิลเลี่ยมแล้วผู้หญิงก็เหมือนของเล่นที่ไม่มีวันหมดสิ้นมีให้เขาสนุกได้ตลอดเวลา แต่ทว่าว่าสำหรับเขาแล้ว ผู้หญิงก็แค่...ทิชชู่ที่ใช่แล้วทิ้งก็เท่านั้น จะไม่มีการนำกลับมาใช้เป็นครั้งที่สอง

“งั้นผมไปหาสาว ๆ ปลอบใจสักคน คุณจะไปด้วยไหม?” วิลเลี่ยมพูดพร้อมกับลุกขึ้นเดินจากไปเหลือเพียงแต่อันโตนีโอส่ายหน้าแล้วมองอย่างไม่ค่อยใส่ใจอะไรนัก

ชายหนุ่มนั่งดื่มอยู่เพียงลำพังเป็นเวลานานพอสมควร ความเบื่อและความเงียบบนโต๊ะของเขาทำให้ตัดสินใจที่จะไม่อยู่ต่อ แม้ผู้หญิงที่นี่สวยแต่ก็ไม่ขนาดต้องตาและทำให้เขายอมพาไปนอนด้วย

อันโตนีโอโทร.หาลูกน้องคนสนิทให้ขับรถออกมารับตามเวลาที่กำหนดก่อนที่เขาจะลุกขึ้นเพื่อเดินไปห้องน้ำ ทว่าระหว่างทางเดินไปเสียงของหญิงสาวที่ดังขึ้นอยู่ข้างหลังทำให้ชายหนุ่มหยุดชะงักที่จะเดินต่อ

“คุณคะ...” เสียงเท้าของหญิงสาวเดินเข้ามาใกล้เขาเรื่อย ๆ ชายหนุ่มหมุนตัวหันไปมองเธอ ใบหน้าสวยริมฝีปากอิ่มดวงตา สีน้ำตาลกลมโต เหมือนกับผู้หญิงในรูปที่วิลเลี่ยมให้เขาดูนั่นเอง