บทที่148 " ฉันไม่เคยเสียใจที่รักคุณ "

ณ สำนักงานความมั่นคงแห่งชาติ

ตอนนี้เป็นเวลาประมาณสี่โมงเย็น ซึ่งคณะท่านผู้นำได้กลับมาถึงตั้งแต่เมื่อหนึ่งชั่วโมงที่แล้ว หลังจากผ่านการประชุมเพื่อแก้ปัญหา เรื่องที่เกิดขึ้นจากการก่อการร้ายของทรงยุทธ์

ท่านผู้นำก็เรียกหวังฝูหมิงเข้าพบ เพื่อจัดระบบหน่วยงานต่างๆใหม่อีกครั้ง ต้องบอกเลยว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้ ทำเอาขายหน้ารัฐบาลจากประเทศอื่นๆมาก

เนื่องจากเจ้าหน้าที่ตำแหน่งสำคัญถูกผู้ก่อการร้ายซื้อตัวไปเกือบสิบคน จนเกือบจะทำให้ฐานบัญชาการหลักพังพินาศ โชคยังดีที่ได้รับความช่วยเหลือจากพวกจ้าวเทียนและเสี่ยวชิง ทำให้ไม่ได้รับความเสียหายมากนัก

“ หลังจากนี้…ให้ตรวจสอบบัญชีทางการเงิน ของเจ้าหน้าที่ทุกคนในหน่วยงานของเรา ถ้าหากพบว่ามีรายรับเข้ามาผิดปกติ ให้เรียกมาสอบสวนทันที ” ท่านผู้นำพูดเสียงจริงจัง

“ ผมขอทราบขอบเขตได้ไหม…พวกเจ้าหน้าที่ระดับสูงต้องโดนตรวจสอบด้วยหรือเปล่า ” หวังฝูหมิงถามขึ้นอย่างระมัดระวัง เรื่องนี้มีผลกระทบหลายด้านมาก หากจัดการไม่ดีจะเกิดปัญหาร้ายแรง

ตั้งแต่บรรพชนเซียนตระกูลจ้าว ที่เป็นหัวหน้าผู้คุมกฎประกาศเก็บตัว ตำแหน่งของหวังฝูหมิงก็ถูกเลื่อนขึ้นมาเป็นรักษาการแทน ทำให้ตอนนี้เขาเป็นคนรับคำสั่งโดยตรงจากต้วนมู่เฉียนและท่านผู้นำ

“ ตรวจสอบทั้งหมด…ไม่ว่าจะมียศอะไร หรือตำแหน่งสูงแค่ไหน ฉันไม่ต้องการให้มีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นอีก ”

“ อันที่จริง…นี่เป็นสิ่งที่พวกเราสมควรจะทำตั้งนานแล้ว แต่เพราะไม่ต้องการผิดใจกับคนพวกนั้น อีกทั้งไม่มีข้ออ้างในการลงมือ ทำให้ต้องล้มเลิกไป ”

“ แต่หลังจากเกิดเรื่องในวันนี้…ฉันเชื่อว่าเรามีเหตุผลเพียงพอแล้ว ถ้าใครไม่ให้ความร่วมมือ ก็ถือว่าเป็นคนทรยศ ”

เมื่อได้ยินแบบนั้น หวังฝูหมิงก็มีสีหน้าโล่งใจ เขาจะได้ลงมือได้อย่างเต็มที่ แบบไม่ต้องกลัวว่าจะมีปัญหาตามมา

‘ ในที่สุด…ท่านผู้นำก็กำหนดเป้าหมายไปที่คนพวกนั้นแล้ว หลังจากนี้คงเกิดการต่อสู้ทั้งที่ลับและที่แจ้งแน่นอน ’

แท้จริงแล้ว ท่านผู้นำประเทศจีนในปัจจุบัน ไม่ได้มีอำนาจครอบคลุมเด็ดขาดอย่างที่คิด เพราะเป็นตำแหน่งที่มีการหมุนเวียนสับเปลี่ยนกันทุกห้าปี ซึ่งแต่ละขุมอำนาจต่างก็ผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกัน

ส่วนผู้ที่มีอำนาจจริงๆก็คือพลเอกทั้งหกคน ที่อยู่ในตำแหน่งมานานเกือบสิบปี และยังคุมอำนาจสั่งการกองทัพเอาไว้ ทำให้มีอิทธิพลต่อนโยบายต่างๆในประเทศ

ก่อนที่จ้าวเทียนจะได้รับการแต่งตั้งเป็นพลเอกคนที่เจ็ดนั้น ทั้งหกคนก่อนหน้านี่ต่างก็เป็นคนธรรมดาไม่ใช่ผู้ฝึกตน และไม่ได้มาจากตระกูลใหญ่ทั้งสี่ของเมืองปักกิ่ง

ทั้งหมดนี้เป็นสิ่งที่ต้วนมู่เฉียนกำหนดเอาไว้ เพื่อป้องกันตระกูลใหญ่และผู้ฝึกตนมีอำนาจมากเกินไป เขาต้องการให้เกิดความสมดุลระหว่างคนธรรมดากับผู้ฝึกตน

ดังนั้นการแต่งตั้งจ้าวเทียนขึ้นดำรงตำแหน่งพลเอก เป็นการบ่งบอกทิศทางหลายอย่างของประเทศในเวลาข้างหน้า นี่คงเป็นการเตรียมการของต้วนมู่เฉียน สำหรับอนาคตที่ไม่มีเขาอยู่

เมื่อคิดถึงเรื่องอายุขัยของผู้อาวุโสต้วนมู่ หวังฝูหมิงก็รู้สึกกังวลเป็นอย่างมาก เพราะเรื่องนี้ไม่ใช่ความลับ พวกระดับสูงทุกคนต่างก็รู้ดีว่าเซียนมีชีวิตอยู่ได้เพียงห้าร้อยปี

หากต้วนมู่เฉียนไม่อยู่แล้ว พวกที่เคยทำตัวสงบเสงี่ยมเพราะโดนกดเอาไว้ ก็คงจะเริ่มออกลายแน่นอน

‘ บางทีคำสั่งที่ฉันได้รับในวันนี้…คงเป็นคำเตือนไปถึงคนพวกนั้น ว่าผู้อาวุโสต้วนมู่เตรียมดาบประหารเอาไว้แล้ว’

‘ ใครที่มีแผนชั่วหรือแอบทำเรื่องที่ผิดต่อประเทศ…ก็ล้างคอรอเอาไว้ได้เลย ’

“ ฉันขอตัวกลับก่อนนะ… ” ท่านผู้นำลุกขึ้นแล้วเดินออกจากห้องไป เพราะเขารู้ว่าผู้อาวุโสต้วนมู่มีเรื่องบางอย่างจะคุยกับหวังฝูหมิง

หลังจากท่านผู้นำกลับไปบรรยากาศในห้องก็ตกอยู่ในความเงียบ

“ เรื่องในวันนี้…นายจัดการได้ดีมาก ” ต้วนมู่เฉียนพูดเปิดประเด็นขึ้น

“ เป็นเพราะการจัดการของผู้อาวุโส และความช่วยเหลือของจ้าวเทียนต่างหาก…ตัวผมแทบจะไม่ได้ทำอะไรเลย ” หวังฝูหมิงพูดถ่อมตัว ที่จริงวันนี้ตัวเขาเองก็ลงแรงไปเยอะเหมือนกัน สำหรับการเก็บกวาดคนทรยศ

“ เธอคนนั้น…ได้พูดอะไรบ้างไหม ” ต้วนมู่เฉียนถามเสียงเบา

“ เรื่องนี้… ” หวังฝูหมิงมีท่าทีอ้ำอึ้ง ตัวเขาติดตามต้วนมู่เฉียนมาเกือบสองร้อยปี และยังเป็นคนที่ต้วนมู่เฉียนไว้ใจที่สุด ทำให้รู้สถานะของผู้อาวุโสเสี่ยวชิงดี

“ นายบอกมาเถอะ…ฉันไม่ว่าอะไรหรอก ” ต้วนมู่เฉียนพูดขึ้นหลังเห็นความลำบากใจของหวังฝูหมิง

“ ผู้อาวุโสเสี่ยวชิงฝากมาบอกว่า…ถ้าคุณอยากให้เธอทำอะไร เธอก็จะทำ เธอไม่เคยสนใจความคิดของคนอื่น ไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องของเธอ ” หวังฝูหมิงพูดออกมาช้าๆ

เมื่อได้ยินแบบนั้นต้วนมู่เฉียนก็ถอนหายใจออกมาด้วยความเศร้า แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

“ ฉัน…คงเป็นผู้ชายที่ไร้ความผิดชอบมากใช่ไหม ”

!!