บทที่16 เหล่ากรรมการที่ตกตะลึง

ในขณะที่รอนักแสดงบนเวทีเตรียมตัว ทางด้านคณะกรรมการที่นั่งอยู่ ก็ได้มีการพูดคุยกันเกี่ยวกับเรื่องการตัดสิน

“ เกิดอะไรขึ้นกับทีมของเด็กสาวคนนั้น ทำไมเพื่อนร่วมทีมของเธอถึงถอนตัวกันหมด ” นักไวโอลินชาวฝรั่งเศสถามขึ้น

“ นั่นสิ…หรือว่าเตรียมตัวมาไม่ดี ” ดาราชายก็ตั้งข้อสงสัย

“ เธอคงจะไปทำให้เพื่อนร่วมทีมไม่พอใจแน่นอน หรือไม่ก็เพราะรู้ตัวว่าจะต้องขายหน้าเลยไม่กล้าขึ้นเวที ฉันว่าเราอย่าไปสนใจเรื่องของเด็กคนนั้นเลย มาพูดถึงเรื่องคนที่จะเป็นตัวแทนของโรงเรียนดีกว่า ฉันขอเสนอชื่อ ไป๋ฮัวหลิง ” อาจารย์สอนดนตรีพูดขึ้น

“ แต่พวกเรายังชมการแสดงยังไม่ครบทุกทีมเลยนะ…คุณจะไม่ด่วนตัดสินใจไปหน่อยเหรอ ” นักไวโอลินชาวฝรั่งเศสพูดแย้งขึ้น

“ คุณเฉินอี้…ฉันรู้สึกว่าคุณจะอยากให้ไป๋ฮัวหลิงเป็นผู้ชนะจังเลยนะ จากที่ฉันทราบมาแขกรับเชิญของไป๋ฮัวหลิง ก็เป็นคนในสังกัดของคุณใช่ไหม ” นักจัดรายการเพลงถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ ลี่ฉุย! นายพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง ” เฉินอี้พูดขึ้นเสียงดัง เขาเป็นอาจารย์สอนดนตรีที่มีชื่อเสียงในเมืองนี้ ไม่มีทางยอมให้ใครมาทำให้ชื่อเสียงของเขาเสียหาย

“ คุณก็รู้อยู่แก่ใจ…ตัวผมเองก็รู้จักกับเด็กสาวที่กำลังจะแสดง เธอมาทำงานพิเศษที่บริษัทผม ด้วยนิสัยที่ชอบช่วยเหลือผู้อื่น ทำให้พนักงานทุกคนต่างก็รักเธอ ผมยังเคยยืนดูการซ้อมของเธอกับเพื่อนมาหลายครั้งแล้ว พวกเธอไม่ใช่คนที่เตรียมตัวมาไม่ดีแน่นอน” ลี่ฉุยพูดขึ้นด้วยความโกรธ

“ ผมสงสัยว่าเหตุผลที่เพื่อนๆของเธอถอนตัวจะเป็นฝีมือของ ไป๋ฮัวหลิง ” ลี่ฉุยพูดสิ่งที่เขาคิดขึ้น เพื่อนๆของจ้าวหยูเหมยเคยเล่าเรื่องการกระทำของไป๋ฮัวหลิง ให้เขาฟัง

“ นายอยากจะพูดอะไรก็พูดได้…ฉันว่าเป็นนายมากกว่า ที่เอาความรู้สึกส่วนตัวมาใช้ แล้วฉันอยากจะบอกอะไรไว้อย่าง ต่อให้จ้าวหยูเหมยโดนกลั่นแกล้งจริงๆ การที่เธอไม่สามารถตอบโต้อะไรได้ นั่นก็เพราะเธออ่อนแอเอง ”

“ ความคิดไร้เดียงสาที่คิดว่ามีแต่พรสวรรค์ที่ดีแล้วจะทำได้ทุกอย่างน่ะ มันใช้ไม่ได้กับวงการนี้ พวกคุณทุกคนที่เป็นกรรมการก็น่าจะรู้ดี เส้นสายก็เป็น1ในความสามารถที่สำคัญเหมือนกัน ”

“ หากเธอได้รับเลือกไป แล้วเจอเหตุการณ์แบบวันนี้อีก คนที่ขายหน้าที่สุดก็คือพวกเราที่เป็นกรรมการคัดเลือกเธอ!” เฉินอี้พูดขึ้นอย่างถือดี

กรรมการทุกคนก็ได้แต่นิ่งเงียบไป ไม่มีใครพูดขัดขึ้น ทุกคนก็รู้ดีว่าสิ่งที่เฉินอี้พูดมานั้นเป็นความจริงทุกอย่าง

ในวงการเพลงหรือวงการบันเทิง หากคุณไม่มีผู้สนับสนุนที่แข็งแกร่ง ก็เป็นได้แค่หินให้คนอื่นเหยียบขึ้นไปเท่านั้น

แม้แต่ตัวลี่ฉุยเองก็เข้าใจเรื่องนี้ เพียงแต่เขารู้สึกว่า มันไม่ยุติธรรมต่อความพยายามตลอดมาของจ้าวหยูเหมยเท่านั้นเอง เขาได้แต่ถอนหายใจด้วยความเสียใจ

หืม

“ คุณเป็นอะไรไป ” ลี่ฉุยหันไปถามดาราชายที่นั่งอยู่ข้างๆด้วยความสงสัย ตอนนี้ใบหน้าเขาแข็งค้างไปแล้ว

“ พวก…พวกคุณลองฟัง ” ดาราชายคนนั้นพูดขึ้นด้วยเสียงติดขัด ใบหน้าเขาฉายแววตื่นเต้นสุดกำลัง

!!

“ ไม่…เป็นไปไม่ได้ ” เฉินอี้ พึมพำขึ้นด้วยความตกใจ ตัวเขากำลังจะพูดเยาะเย้ยลี่ฉุยอีกซักหลายประโยค แต่เมื่อได้ยินเสียงเพลงบนเวที ก็พูดไม่ออกไปในทันที

“ My heart already fly to the other side of the city ”

“ I wanna see you and tell you all the feelings in my heart ”

“ เสียงนี้มัน…เป็นไปไม่ได้ ” นักไวโอลินชาวฝรั่งเศส ลุกขึ้นยืนด้วยความตกใจ

“ ไม่มีทาง!…คนระดับนั้นจะมาปรากฏตัวที่นี่ได้ยังไง ” เฉินอี้พูดขึ้นให้กรรมการทุกคนได้ยิน เขารู้ข้อมูลของจ้าวหยูเหมยดี

เด็กสาวยากจนที่ไม่มีตังจ่ายค่าเทอม จะไปรู้จักคนระดับนั้นได้อย่างไร คงเป็นคนที่เสียงคล้ายมากกว่า

กรรมการคนอื่นที่ได้ยินก็เริ่มสงบลง พวกเขาเองก็ลืมคิดไป

“ I want you by my side. Share everything in life

I want to say every day ”

“ My love only for you… ”

“ คุณหนู…” ลี่ฉุยพึมพำออกมาเสียงเบาไม่ให้ใครได้ยิน คนอื่นอาจจะไม่แน่ใจว่าคนที่ร้องเพลงนั้นคือใคร

แต่ตัวเขานั้นรู้ดี เพราะท่านผู้เฒ่าลี่ให้เขาเป็นคนไปรับคุณหนูจากสนามบินมาเอง ซึ่งการกลับมาของคุณหนูนั้นได้ถูกปิดเอาไว้เป็นความลับ

แต่ตอนนี้ตัวเขากลับรู้สึกพูดไม่ออกเล็กน้อยกับสิ่งที่เกิดขึ้น

ไหนคุณบอกว่าอยากอยู่เงียบๆเพื่อพักผ่อน…

ไหนคุณบอกว่าไม่ชอบให้มีคนมาติดตาม ไม่อยากเป็นจุดสนใจ…

แล้วตัวคุณทำไมเล่นใหญ่ขนาดนี้…

เขาเอามือก่ายหน้าผากตัวเองด้วยความเหนื่อยหน่าย เอนหลังพิงไปทางพนักเก้าอี้ด้วยความหนักใจ

“ ไม่เป็นไร…พวกผู้ชมคงยังไม่รู้หรอก อาจจะคิดว่าแค่เสียงคล้ายก็ได้ สมัยนี้พวกcoverเพลงเก่งๆก็มีเยอะที่เสียงร้องเหมือนต้นฉบับ ” ลี่ฉุยคิดเข้าข้างตัวเอง

ตอนนี้คุณหนูใส่วิกผมสีดำยาวถึงกลางหลัง แล้วสวมหมวกปีกกว้างทับ อีกทั้งยังมีแว่นกันแดด คงดูไม่ออกหรอก