บทที่2 เพื่อนแท้

“ จ้าวเทียนนายเป็นไงมั่ง ” เสียงหญิงสาวดูออกจะห้าวๆเล็กน้อยดังมาจากด้านหลัง

อ่า…เสียงนี้มัน เขาค่อยๆหันกลับไปดูเจ้าของเสียง

หญิงสาวผมสั้นในชุดวอร์มได้วิ่งเข้ามาหาจ้าวเทียนด้วยความเป็นห่วง ใบหน้าเธอออกไปทางสวยคมผิวสีน้ำผึ้ง ยิ่งรวมกับบุคลิกของเธอที่คล้ายผู้ชาย ทำให้มักมีข่าวลือแปลกๆกับนักเรียนหญิงคนอื่นเสมอ

หญิงสาวคนนี้ได้เข้ามาจับแขนขาของจ้าวเทียน เพื่อสำรวจหาอาการบาดเจ็บ เมื่อเธอได้เช็คดูแล้วว่าจ้าวเทียนสบายดี ก็มีท่าทางโล่งใจขึ้นมา

“ ลี่เฟยฉันไม่เป็นไร ว่าแต่เธอมาที่นี่ได้ไง ตอนนี้มันเป็นเวลาเรียนไม่ใช่เหรอ ” จ้าวเทียนถามขึ้น เขามีรอยยิ้มเล็กน้อย เมื่อนึกถึงเพื่อนสนิทคนนี้ เมื่อเดือนก่อนตั้งแต่ครอบครัวเขามีปัญหาจนต้องลาออกจากมหาลัย มีเพื่อนไม่กี่คนเท่านั้นที่ยังคงติดต่อและช่วยเหลือเขาอยู่

ลี่เฟยก็เป็นหนึ่งในคนเหล่านั้น อีกทั้งเธอยังเป็นคนที่เขาได้เจอเป็นคนสุดท้ายก่อนที่จะสิ้นใจในชีวิตก่อนหน้านี้

ตอนนั้นเธอเป็นคนบุกเข้ามาช่วยเหลือเขา จากการโดนพวกหลี่ตงรุมทำร้าย เพียงแต่มันก็ได้สายเกินไป ลมหายใจเขาหมดลงในอ้อมกอดของเธอเอง

“ ฉันได้ข่าวว่าพวกหลี่ตงตามหานายอยู่ เลยโดดเรียนออกมาช่วยนาย ไม่ต้องกลัวฉันจะปกป้องนายเอง นายรีบหลบไปก่อนพวกมันคงใกล้จะมาถึงแล้ว ” ลี่เฟยพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงห้าวหาญ

เธอทำท่าทีเหมือนขุนศึกหญิงจะไปออกรบ กระบองสองท่อนที่เหน็บไว้ข้างเอว ถูกนำมาถือเอาไว้ด้วยท่าทางพร้อมสู้

มองไปที่ท่าทางของเพื่อนรัก จ้าวเทียนก็ได้รู้สึกถึงความสุขจากมิตรภาพดีๆ ที่จริงในอดีตอันเลวร้ายของเข้า ยังคงมีคนดีๆอีกมากที่คอยช่วยเหลือเขาอย่างจริงใจ

เขาตัดสินใจแล้ว ในชีวิตนี้ที่มีโอกาสได้ย้อนกลับมา เขาจะตอบแทนคนดีๆเหล่านั้นอย่างสุดความสามารถ ไม่ว่าสิ่งใดก็ตามที่พอจะช่วยเหลือคนเหล่านั้นได้ เขาก็จะทำมันอย่างเต็มใจ

“ ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันไล่พวกมันไปหมดแล้ว ” จ้าวเทียนพูดออกมาแบบสบายๆ

…

“ หา…นายล้ออะไรฉันเล่นรึป่าว ช่างเถอะรีบหลบไปเร็วเข้า ” ลี่เฟยพูดด้วยน้ำเสียงไม่เชื่อถือ เธอพยามผลักตัวจ้าวเทียนให้หลบออกไปหาที่ซ่อน

ตึก!

แรงผลักของลี่เฟยเหมือนชนเข้ากับภูเขาหิน ตัวของจ้าวเทียนไม่ได้สั่นไหวแม้แต่น้อย ไม่ว่าเธอจะพยามออกแรงเพิ่มขึ้นเท่าไหร่ ผลก็ยังคงเหมือนเดิม

มองไปยังใบหน้าอมยิ้มของจ้าวเทียน ความรู้สึกอยากเอาชนะก็เกิดขึ้น

ตรึม!

เสียงย่ำเท้าไปด้านหน้า ลี่เฟยได้ใช้กระบวนท่าหนึ่งของมวยแปดทิศ ใช้ไหล่ผลักไปที่จ้าวเทียนเต็มแรง

กึก!

เสียงบั้นท้ายล้มลงกระแทกพื้น ลี่เฟยนั่งเหม่อมองดูจ้าวเทียนด้วยความงุนงง เมื่อกี้เธอถูกแรงสะท้อนกลับจนเซถอยหลังล้มลง จ้าวเทียนไม่ได้ขยับไปจากที่ยืนอยู่แม้แต่น้อย

“ เป็นไปไม่ได้…ปู่เคยบอกว่าตัวฉันตอนนี้เป็นนักสู้ระดับ6แล้ว นายทำได้ไง ”

“ นาย…ใช่จ้าวเทียนเพื่อนฉันจริงๆเหรอ ” เสียงลี่เฟยถามขึ้น เธอยังคงช็อกกับสิ่งที่เห็น ตั้งแต่เมื่อไรกันที่จ้าวเทียนแข็งแกร่งขนาดนี้ ตัวเธอเรียนมวยจีนมาจากปู่ตั้งแต่อายุ5ขวบ กลับแพ้ให้กลับจ้าวเทียนได้ยังไง

เมื่ออาทิตย์ก่อนเธอยังปกป้องจ้าวเทียนที่ถูกหลี่ตงรังแกอยู่เลย ทำไมวันนี้เพื่อนเธอถึงแข็งแกร่งขึ้นขนาดนี้

“ ฉันคือจ้าวเทียนจริงๆ…เพียงแต่ ”

“ ตอนนี้ฉันแข็งแกร่งขึ้นมาก…” เขาได้ส่งมือไปให้ลี่เฟยจับ แล้วดึงเธอขึ้นมา

“ พวกหลี่ตงโดนฉันไล่ไปแล้วจริงๆ เธอไม่ต้องเป็นห่วง ” จ้าวเทียนพูดขึ้นอีกครั้ง

“ เอาเถอะ…ฉันเชื่อนายแล้ว ” ลี่เฟยตอบ เธอได้สังเกตไปที่ตัวของจ้าวเทียนอีกครั้ง

“ จะว่าไปรูปร่างนายเปลี่ยนไปมากจริงๆ เหมือนพวกนักสู้ที่ฝึกฝนมานานเลย ” หลังจากที่ลองใช้มือกดไปที่กล้ามเนื้อแขนของจ้าวเทียนดู ก็พบความแตกต่างจากในอดีต อาจเป็นเพราะเสื้อตัวใหญ่ที่จ้าวเทียนสวมอยู่ ทำให้ไม่ได้สังเกตในตอนแรก

“ ว่าแต่ไหนๆเธอก็โดดเรียนมาแล้ว ช่วยพาฉันไปที่ร้านสมุนไพรจีนหน่อยได้ไหม” จ้าวเทียนพูดขึ้น ตัวเขาไม่มีข้อมูลเกี่ยวผู้ฝึกตนในโลกนี้เลย สอบถามจากลี่เฟยน่าจะดีที่สุด

“ ได้สิ…ว่าแต่นายจะเอาสมุนไพรไปทำอะไร ” ลี่เฟยถามขึ้น เพื่อที่จะได้พาไปถูก

“ ฉันจะเอาไปใช้ฝึกฝนร่างกายน่ะ” เขาตอบ

“ เอ๋…นายรู้จักสมุนไพรที่ใช้ฝึกร่างกายด้วยเหรอ งั้นไปที่บ้านฉันแล้วกัน ” บ้านของลี่เฟยก็เปิดเป็นร้านขายสมุนไพรจีนเช่นกัน

ทั้งคู่เดินคุยกับไปเรื่อยๆ แต่โดยส่วนใหญ่จะเป็นลี่เฟยที่เป็นฝ่ายชวนจ้าวเทียนคุยมากกว่า เพราะความตื่นเต้นที่ได้พบคนรุ่นเดียวกัน ที่ฝึกศิลปะการต่อสู้เหมือนกัน เพราะในมหาลัยเธอไม่มีเพื่อนที่คุยเรื่องนี้ด้วยได้เลย

“ อย่างที่ฉันได้บอกไปแหละ ในปัจจุบันผู้ฝึกศิลปะการต่อสู้จะถูกแบ่งออกเป็นสามขั้นใหญ่ คือ นักสู้ ผู้เชี่ยวชาญ ปรมาจารย์ ”

“ ในระดับนักสู้นั้นจะแบ่งออกเป็น9ขั้น พวกเจ้าสำนักค่ายมวยดังๆในเมืองนี้ก็อยู่ในระดับ 7-8 แต่ก็มีบางคนที่ไปถึงระดับ9แล้วเหมือนกัน เพียงแต่ถูกปิดข่าวเอาไว้ ”