บทที่38 แกมันอ่อนแอ!

จ้าวเทียนมองไปที่จางถงกับซุยหลิงอย่างโกรธแค้น เรื่องเลวร้ายทั้งหมดที่เขาเจอก็เริ่มต้นจากพวกมันทั้ง 2 คน

วันนี้พวกมันคงเอาของขวัญมามอบให้ตระกูลลี่ เพื่อเป็นการขออภัยในเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวาน ฉันจำได้ว่าลี่เหยาเหยามอบหมายให้ฉันเป็นคนจัดการเรื่องผลประโยชน์ของตระกูลจางเอง

แค่คิดว่าจะได้เห็นพวกมันมาก้มหัวขอร้องฉัน…

มันช่างน่าสนใจ…

“ ฉันถามแกอยู่…ทำไมไม่ตอบวะ ” จางถงพูดขึ้นด้วยความโกรธ วันนี้เขาก็หงุดหงิดมากพออยู่แล้วที่ต้องมาเป็นตัวแทนขอโทษตระกูลลี่

“ มันไม่จำเป็น ” จ้าวเทียนตอบอย่างเฉยชา เขาไม่สามารถฆ่าคนในที่สาธารณะได้ ทั้งยังเป็นหน้าบ้านของตระกูลลี่ด้วย

ในขณะที่จ้าวเทียนกำลังคิดว่าจะจัดการคนพวกนี้อย่างไรดี ซุยหลิงก็กำลังมองจ้าวเทียนด้วยสายตาที่แปลกไป

เธอรู้สึกว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้านี้เป็นคนละคนกับจ้าวเทียนที่เธอรู้จัก

ทำไมเขาถึงเปลี่ยนไปมากขนาดนี้…

ช่วงระยะเวลาไม่กี่วันนอกจากส่วนสูงที่เพิ่มขึ้น ร่างกายเขายังแข็งแกร่งขึ้น กล้ามเนื้อของเขาพอๆกับผู้ที่ฝึกฝนศิลปะการต่อสู้มาสิบกว่าปี

อีกทั้งใบหน้าเขายังหล่อเหลาคมคายดูมีความมั่นใจในตัวเอง ต่างกับบุคลิกที่ดูอ่อนแอในอดีต จ้าวเทียนในตอนนี้ดูมีเสน่ห์ดึงดูดเป็นอย่างมาก

จางถงที่หันมาเห็นซุยหลิงเหม่อมองจ้าวเทียนด้วยแววตาเคลิบเคลิ้ม เขาก็อารมณ์ขึ้นทันที

เพี๊ยะ!

กรี๊ดด!

ซุยหลิงร้องขึ้นด้วยความเจ็บปวด เธอเอามือกุมแก้มที่บวมเป่งเอาไว้ แล้วมองจางถงด้วยแววตาหวาดกลัว

ทำไมเขาถึงทำกับเธอแบบนี้…

“ มองมันขนาดนั้น…ทำไมไม่กลับไปหามันซะเลยล่ะ ” จางถงด่าออกมาด้วยความโกรธ

“ ฉัน…ฉันแค่คิดว่าเขาดูต่างจากเดิม ” ซุยหลิงก้มหน้าตอบด้วยเสียงสั่นเทา เธอรู้สึกอายมาก เพราะตอนนี้คนมากมายต่างกำลังมองมาที่เธอ

“ มันก็แค่หันมาฝึกการต่อสู้เท่านั้น ลู่ไป๋เล่าให้ฉันฟังแล้ว เวลาแค่ไม่กี่วันอย่างมากก็คงเป็นนักสู้ระดับ 2 เท่านั้น ” จางถงพูดอย่างถือดี

แม้เขาจะเห็นว่าตอนนี้จ้าวเทียนสูงกว่าและร่างกายดูกำยำกว่าเขา แต่มันก็แค่ภายนอก ตัวเขาฝึกศิลปะการต่อสู้มาตั้งแต่เด็ก จนตอนนี้เป็นนักสู้ระดับ 6 แล้ว

จ้าวเทียนไม่มีทางเทียบเขาได้…

ซุยหลิงได้ฟังก็เห็นด้วย เมื่อกี้เธอคงตกใจกับความเปลี่ยนแปลงของจ้าวเทียนมากเกินไป จนเผลอคิดไปว่าเขาน่าดึงดูด

เหตุผลหนึ่งที่ซุยหลิงเลือกจางถงนั้นก็เพราะเธอชอบผู้ชายที่แข็งแกร่ง ซึ่งที่มหาลัยนั้นจางถงแข็งแกร่งที่สุดแล้ว ทั้งยังมีฐานะร่ำรวย แม้จะมีข่าวไม่ดีเรื่องผู้หญิงไปบ้าง

แต่ข้อนั้นไม่สำคัญ เพราะเธอมั่นใจว่าเธอเหนือกว่าผู้หญิงพวกนั้น

จ้าวเทียนมองภาพตรงหน้าอย่างเย็นชา เขาไม่ได้รู้สึกอะไรเลยตอนซุยหลิงถูกตบ ออกจะคิดว่ามันน่าสนใจเสียด้วยซ้ำ

“ แกอย่าคิดว่าจะมาทำตัวอวดดีกับฉันได้ เพราะสนิทกับลี่เฟย ตอนนี้เธอก็แค่สงสารแกเท่านั้น ตัวแกมันไม่มีอะไรเลย ”

“ เดี๋ยวพอเธอไม่สนใจแกเมื่อไหร่ ถึงตอนนั้นฉันอยากรู้ว่าจะมีใครมาปกป้องแกจากฉันได้ ถึงตอนนั้นฉันจะทำให้แกกลายเป็นเศษสวะที่แท้จริง ”

จางถงพูดด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย เขาดึงซุยหลิงเข้ามากอดไว้ แล้วใช้นิ้วเชยคางเธอขึ้นมา

“ อ้อ…อีกอย่าง ฉันกับซุยหลิงหมั้นกันแล้วนะ ตอนนี้เราเล่นสนุกกันทุกคืนเลย ครั้งแรกฉันตกใจมากนะที่รู้ว่าเธอยังซิงอยู่ ”

“ นี่แกคบกับเธอมานานโดยที่ไม่ทำอะไรเลยงั้นเหรอ แกนี่มันโครตไร้น้ำยาเลยว่ะ บางทีฉันก็นึกสงสารซุยหลิงนะ ที่ต้องทนอยู่กับคนแบบแกมาหลายปี ”

จางถงพูดจบก็ใช้มือขยำไปที่หน้าอกของซุยหลิงอย่างแรง จนเธอร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด แต่ก็ไม่กล้าจะขัดขืน ได้แต่ฝืนยิ้มอย่างเอาใจ

“ แกพูดจบรึยัง ” จ้าวเทียนถามขึ้นอย่างเย็นชา

ห๊ะ!

“ แก…” ยังไม่ทันที่จางถงจะพูดอะไรออกมา

ตูม!

หมัดขวาของจ้าวเทียน ซัดเข้าเต็มหน้าจางถงจนล้มกระแทกไปที่พื้น ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคนรอบๆ เพราะหมัดเมื่อกี้มันรวดเร็วจนเกินไป

“ อั่ก! แกกล้า…ฉันจะฆ่าแกไอสวะ ” จางถงประคองตัวเองลุกขึ้น แล้วพ่นเศษฟันปนเลือดออกมา เมื่อกี้หน้าเขากระแทกไปที่พื้นอย่างแรงจนฟันหักไป 2 ซี่

หลังจากตั้งตัวได้ เขาก็พุ่งใส่จ้าวเทียนอย่างรวดเร็ว เมื่อกี้เขาแค่ไม่ทันทั้งตัวเท่านั้น คราวนี้เขาจะเอาคืนมันเป็นร้อยเท่า

ควับ!

หมัดขวาจางถงชกไปที่ใบหน้าของจ้าวเทียนอย่างแรง

แปะ

แต่ก็ถูกจ้าวเทียนหยุดเอาไว้ด้วยนิ้วชี้นิ้วเดียว

“ นี่มัน…เป็นไปไม่ได้ ฉันไม่เชื่อ ว้ากกกกก ” เขาตะโกนขึ้นด้วยความบ้าคลั่ง แล้วรัวหมัดทั้งสองใส่จ้าวเทียนอย่างรวดเร็ว

ผัวะๆๆๆๆๆๆๆ

นี่คือเพลงหมัดอัสนีคลั่งที่เขาฝึกฝนมาตั้งแต่เด็ก ใน1วินาทีเขาสามารถปล่อยหมัดตรงใส่คู่ต่อสู้ได้เกือบสิบหมัด

เขาใช้เพลงหมัดนี้ล้มนักสู้รุ่นเดียวกันมามากมาย มันไม่เคยสร้างความผิดหวังให้เขามาก่อนจนกระทั่งวันนี้…

แค่นิ้วเดียวเท่านั้น…

ไม่ว่าเขาจะพยายามเร่งความเร็วเท่าไหร่…

มันก็ไม่มีประโยชน์…

“ พอที…แกมันไม่มีค่าให้ฉันลงมือด้วยซ้ำ ” จ้าวเทียนพูดออกมาด้วยสีหน้าเย็นชา

นี่คือศัตรูคู่แค้นเขา…

มันคือคนที่กลั่นแกล้งเขาทุกวัน…

มันเป็นต้นเหตุที่ทำให้ตัวเขาต้องตาย…

มันช่าง…