ภาคสองบทที่112 ฉันจะสู้กับแกเอง!

ทางด้านสมรภูมิการต่อสู้ระหว่างประมุขกวงฉีกับกงม่านเออร์นั้น เป็นไปอย่างรุนแรงและดุเดือด ชนิดที่ว่าหากพลาดพลั้งเพียงนิดเดียว อาจมีผู้แพ้และเสียชีวิตทันที

เนื่องจากทั้งคู่นั้นอยู่ในขอบเขตครึ่งก้าวเซียนนภาขั้นกลางเหมือนกัน และบรรลุขอบเขตหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับอาวุธเช่นเดียวกันอีกด้วย

หากจะให้พูดกันตามตรง พลังฝีมือของทั้งคู่อยู่ในระดับเดียวกับพวกเจ้าสำนักใหญ่อย่างบู๊ตึ้ง, ง้อไบ๊และช้วนจินก่าแล้ว

ขาดเพียงเงื่อนไขที่ต้องมีเซียนขั้นสูงสุดสองคนอยู่ในสำนักเท่านั้น จึงทำให้ยังไม่ได้รับการยกระดับขึ้นเป็นสำนักใหญ่

ทางด้านประมุขกวงฉีนั้น มีชื่อเสียงโด่งดังมาตั้งแต่เมื่อร้อยกว่าปีก่อน ในฐานะราชันแห่งดาบ และเป็นเจ้าสำนักระดับกลางเพียงผู้เดียวที่ไปถึงขอบเขตครึ่งก้าวเซียนนภาได้

แม้ว่า เขาจะเคยพ่ายแพ้ในการประลองกับเทพกระบี่ แต่ก็ไม่ได้ทำให้พลังฝีมือของเขาลดลง ในทางกลับกันเพราะความกดดันที่ได้รับ มันยิ่งทำให้ตัวเขาก้าวหน้าขึ้นกว่าเดิมด้วยซ้ำ

อาจเป็นเพราะต้องการแก้แค้นเทพกระบี่ ทำให้ประมุขกวงฉีใช้ทรัพยากรทั้งหมดในพรรคดาบมารเพื่อเพิ่มพูนพลังฝีมือให้ตนเอง

นี่จึงเป็นเหตุผล ที่พรรคดาบมารไม่มีเซียนขั้นสูงและขั้นสูงสุดคนอื่นอีกแม้แต่คนเดียว

ส่วนทางด้านกงม่านเออร์ เธอเป็นผู้นำของหนึ่งในสองสำนักเร้นลับแห่งยุทธภพ ซึ่งมีเทคนิคฝึกตนและเคล็ดวิชาแยกเป็นเอกเทศจากยุทธภพ

ไม่มีผู้ใดรู้ว่าเธอมาถึงขอบเขตครึ่งก้าวเซียนนภาได้อย่างไร ทั้งที่ไม่เคยได้รับการสนับสนุนหินวิญญาณขั้นสูงจากสมาพันธ์บู๊ลิ้มเลย

นี่คงเป็นความลับสุดยอดของสำนักสุสานโบราณ ที่ได้รับสืบทอดมายาวนานนับหมื่นปี

หลังผ่านการต่อสู้มาได้ครึ่งชั่วโมงก็ยังไม่รู้ผลแพ้ชนะ ทำให้ประมุขกวงฉีรู้สึกร้อนใจขึ้นมา เนื่องด้วยเขายังต้องไปช่วยลิ้มเฉียวฟงจัดการกับจ้าวเทียน

ไม่อย่างนั้นหากปล่อยให้อีกฝ่ายเอาชนะลิ้มเฉียวฟงแล้วตามมาสมทบทางด้านนี้ได้ จุดจบของเขาคงเลวร้ายแน่นอน

‘ ฉันจะมัวมาติดพันการต่อสู้ตรงนี้ไม่ได้แล้ว…ชายคนนั้นเป็นผู้ที่ใกล้เคียงกับเทพกระบี่ในอดีตที่สุด ลิ้มเฉียวฟงไม่มีทางตรึงเขาเอาไว้ได้นานแน่นอน ’

เมื่อคิดได้แบบนั้น ประมุขกวงฉีก็กระตุ้นจิตสังหารขึ้นมาด้วยดวงตาอันแดงฉาน ดาบในมือฟันออกไปดุจพายุอันบ้าคลั่ง จากนั้นร่างของเขาก็พุ่งทะยานตามไปเหมือนฝ่ามิติ

“ ดาบมารทลายนภา! ”

ตูมมมม!

ภาพลวงตาของดาบขนาดยักษ์ฉีกกระชากมิติออกเป็นทางยาว เกิดเป็นรอยแยกสีดำพุ่งตรงไปยังกงม่านเออร์ในพริบตา

‘ ในที่สุด ก็เอาจริงสินะ ’

ทางฝ่ายกงม่านเออร์เมื่อเห็นคลื่นพลังทำลายล้างกวาดเข้ามา พร้อมกับศัตรูที่แฝงกายอยู่ด้านหลัง ก็ไม่ได้มีท่าทีตื่นตระหนก จิตใจของเธอยังคงเยือกเย็น สงบนิ่งเหมือนน้ำในบ่อ ไม่มีอะไรมาสั่นคลอนได้

“ จันทร์เย็นสาดส่อง! ”

แวป!

เสี้ยววินาทีนั้น แสงแดดยามบ่ายได้หายไป ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวได้ขึ้นมาแทนที่ ดวงจันทร์สีฟ้างดงามได้บดบังดวงอาทิตย์

วิ้งงงงง!

ดวงดาวนับหมื่นได้แปรเปลี่ยนเป็นรังสีกระบี่ โปรยปรายลงมาทำลายทุกสิ่งทุกย่างด้านหน้า นี่คือขอบเขตสำนึกของเคล็ดวิชาที่สามารถทำลายกองทัพนับหมื่นได้ในครั้งเดียว

ถือเป็นโชคดีที่การต่อสู้ของพวกเขาอยู่เหนือจากพื้นดินนับหมื่นเมตร ไม่อย่างนั้นเพียงเคล็ดวิชานี้ของกงม่านเออร์ก็คงจะทำลายทั้งป่า พร้อมทั้งโบราณสถานหายไปในพริบตา

ฉัวะ!ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ตูมมมมมมมม!

ห่าฝนของรังสีกระบี่ได้พุ่งทะลวงดาบยักษ์อย่างรุนแรง จนเกิดระเบิดขึ้นเสียงดังสนั่น แม้แต่ทะเลเมฆที่อยู่ห่างไกล ยังถูกเป่าหายไป

แต่เมื่อเคล็ดวิชาของกงม่านเออร์สิ้นสุดลง และพระจันทร์ดวงนั้นได้หายไป เวลาก็กลับมาเป็นตอนกลางวันเหมือนเดิม

แคว่กกก!

เงาร่างที่เต็มไปด้วยบาดแผลของประมุขกวงฉีก็พุ่งเข้าประชิดตัวได้สำเร็จ ดาบของเขาฉีกขาดมิติมาเป็นทางยาว เพื่ออาศัยช่องว่างสีดำคุ้มครองตนเองไว้

“ ตายซะ! ”

“ ดาบมารสิ้นสูญ! ”

ประมุขกวงฉีเหวี่ยงดาบเสยขึ้นไป เหมือนคมเขี้ยวแห่งความตายทำลายล้างทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางหน้า สายฟ้าสีดำได้ระเบิดออกมาเหมือนกรงมรณะผนึกร่างของกงม่านเออร์เอาไว้ ทำให้เธอไม่อาจหลบหนี

‘ แย่แล้ว ’

กงม่านเออร์คิดขึ้นด้วยความตกใจ พลังเซียนในร่างของเธอเหมือนถูกหน่วงเอาไว้ แม้แต่การเคลื่อนไหวยังทำได้ลำบาก

แต่ถึงแม้จะอยู่ในสถานการณ์เป็นตาย ตัวเธอก็ไม่ยอมแพ้ กลับตัดสินใจเด็ดขาดระเบิดพลังทั้งหมดออกมาในคราวเดียว กระบี่ในมือแทงสวนเข้าใส่ฝ่ายตรงข้ามอย่างรุนแรง

“ แหวกหลิวแยกบุปผา! ”

แวบ!

ร่างของกงม่านเออร์จากหนึ่งแยกเป็นสอง มุ่งโจมตีประมุขกวงฉีจากสองทิศทาง แม้จะมีหนึ่งในนั้นถูกคมเขี้ยวแห่งความตายฉีกกระชากไปจนสูญสลาย

แต่ร่างจริงของเธอกลับหลบรอดกระบวนท่าสังหารของอีกฝ่ายมาได้ด้วยอาการบาดเจ็บสาหัสเลือดท่วมกาย

“ แกนั่นแหละ ที่ตาย ” เธอกรีดร้องออกมาด้วยน้ำเสียงดุดัน

“ พญาหงส์คายมุก! ”