ภาคสองบทที่157 การต่อสู้ในเขตแดนผนึก

ณ พระราชวังจักรพรรดิสีทอง

มหาเทพจูเซียนกำลังนั่งอยู่บนบัลลังก์แห่งราชัน สายตาของเขาจับจ้องไปที่ภาพเหตุการณ์ในกระจกบานใหญ่ ซึ่งจ้าวเทียนกำลังต่อสู้กับกับหยวนไป่เฉียนอย่างดุเดือด

“ กระบี่มังกรสวรรค์เมฆา...ของอวี้เซียน ” มหาเทพจูเซียนพูดออกมาด้วยสีหน้าหมองคล้ำ กระบี่เล่มนี้เขาเป็นคนสร้างให้ลูกชายเองกับมือ นึกไม่ถึงว่าตอนนี้มันจะถูกใช้โดยศัตรูคู่แค้นของพวกเขา

‘ แย่แล้ว…ข้าต้องรีบเตือนจ้าวเทียนถึงความสามารถพิเศษของกระบี่มังกรสวรรค์ ไม่อย่างนั้นเขาต้องพ่ายแพ้แน่ ’

มหาเทพจูเซียนคิดขึ้นอย่างร้อนรน เขารีบติดต่อหาจ้าวเทียนผ่านทางแผ่นป้ายราชันทันที ถือเป็นโชคดีที่แผ่นป้ายอันนั้นไม่ใช่สมบัติเวท ทำให้เขตอาคมหมื่นกระดูกจองจำไม่ส่งผล

ย้อนกลับไปประมาณสิบนาทีก่อน ด้านในมิติปิดกั้น

หยวนไป่เฉียนได้รุกไล่เข้าใส่จ้าวเทียนอย่างดุดัน มือขวาใช้ออกด้วยเพลงกระบี่ไท่เก๊ก อาศัยเขตแดนไท่จี๋ซึ่งเป็นการหลอมรวมพลังหยินและหยาง ควบคุมความเคลื่อนไหวของจ้าวเทียนเอาไว้

“ แก่นแท้แห่งกระบี่! ”

จ้าวเทียนฟันกระบี่ออกไป เกิดเป็นภาพลวงตาของกระบี่ขนาดยักษ์เฉือนเข้าใส่เขตแดนไท่จี๋ที่ปกคลุมอยู่ด้านบน

เปรี้ยง!ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

เงากระบี่ดุจพายุโหมกระหน่ำ รังสีกระบี่อันเกรี้ยวกราดดุดันนับร้อย ทะลวงเข้าใส่จุดเดียวกันอย่างถี่รัว มันรวดเร็วดุจลำแสง ทุกรังสีกระบี่ถึงเป้าหมายพร้อมกัน

ครืนนนน ตูมมมม!

เขตแดนไท่จี๋ถูกฉีกกระชากจนแหลกสลายไปในพริบตา เพราะจ้าวเทียนเองก็ได้เรียนรู้เคล็ดกระบี่ไท่เก๊กมาเช่นเดียวกัน จึงสามารถมองเห็นจุดอ่อนได้ทันที

“ นี่มัน…ชายคนนี้หลอมรวมแก่นแท้แห่งกระบี่ได้แล้วงั้นรึ ทั้งยังเป็นแก่นแท้ที่สมบูรณ์อีกด้วย ” เจ้าตำหนักเทวะรุ่นที่/สามพูดออกมาอย่างตกตะลึง ทำให้ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นต่างหันมาสบสายตากันเองด้วยความกังวล

“ หรือว่า…จ้าวเทียนจะเป็นผู้ที่จุติลงมาจากแดนสวรรค์ ” เมื่อมีคนเสนอแนวคิดนี้ ก็ได้รับเสียงสนับสนุนจากคนอื่นทันที เพราะมีเพียงผู้ที่เคยบรรลุแก่นแท้มาก่อนแล้วเท่านั้น จึงทำอะไรแบบนี้ได้

“ จะกังวลไปทำไม แค่วันนี้พวกเราสังหารมันซะก็สิ้นเรื่อง ไม่ว่ามันจะเคยเป็นเทพที่แข็งแกร่งขนาดไหน แต่ปัจจุบันก็เป็นเพียงหินรองเท้าให้พวกเราแค่นั้น ” หยวนอวี้ถงพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา

เขาตัดสินใจแล้ว…ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ต้องสังหารจ้าวเทียนให้ได้

ทางด้านหยวนไป่เฉียนที่เห็นว่าวิชากระบี่ไท่เก๊กไม่ได้ผล ก็เปลี่ยนมาบุกเข้าต่อสู้ระยะประชิดแทน เพราะต้องการอาศัยขั้นพลังที่สูงกว่าสะกดข่มจ้าวเทียน

ฉัวะ! เปรี้ยงงงง!ๆๆๆๆๆๆ

กระบี่ทั้งสองเล่มปะทะกันอย่างถี่รัว ถึงแม้อาวุธของจ้าวเทียนจะอยู่ระดับต่ำกว่ามาก แต่เพราะได้ประสานกับเจตน์แห่งกระบี่ของเขาเข้าไป ทำให้สามารถต้านทานอาวุธระดับศักดิ์สิทธิ์ขั้นสูงได้

ด้วยแก่นแท้แห่งกระบี่ของจ้าวเทียน ทำให้สามารถอาศัยกระบี่เพียงเล่มเดียวต่อกรกับหยวนไป่เฉียนและภาพลวงตาของจอมราชันจักรพรรดิได้อย่างง่ายดาย

แม้แต่สนามพลังของเคล็ดวิชาเปลี่ยนเส้นเอ็นขั้นสีขาวและเคล็ดวิชากายาอมตะเองก็ไม่สามารถป้องกันกระบี่ของจ้าวเทียนได้ ทำให้ร่างกายของหยวนไป่เฉียนเริ่มปรากกฎบาดแผลขึ้นเรื่อยๆ

‘ ในเวลาเพียงไม่กี่วัน ทำไมมันถึงแข็งแกร่งขึ้นขนาดนี้ ’

หยวนไป่เฉียนคิดขึ้นอย่างเคร่งเครียด หากปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปคงไม่ดีแน่ เขาจำเป็นต้องลองเสี่ยงพลิกสถานการณ์ดู

“ ไท่จี๋ไร้สิ้นสุด! ”

เปรี้ยงงง ฉัวะ!ๆๆๆๆ

กระบี่ของหยวนไป่เฉียนวาดออกเป็นรูปวงกลมอย่างต่อเนื่อง ถึงแม้จะเคลื่อนไหวช้ากว่า แต่กลับสามารถต้านทานกระบี่ที่รวดเร็วดุดันของจ้าวเทียนได้

และในจังหวะที่พลังอ่อนหยุนของเคล็ดกระบี่ไท่เก๊ก กำลังดึงดูดกระบี่ของจ้าวเทียนเอาไว้นั่นเอง

มันก็เปิดโอกาสให้หยวนไป่เฉียน ใช้มือซ้ายที่สวมถุงมืออาวุธระดับครึ่งศักดิ์สิทธิ์เอาไว้ ตบฟาดออกไปด้วยเคล็ดวิชาไม้ตายอย่างรุนแรง พร้อมกับภาพลวงตาของจอมราชันจักรพรรดิที่อยู่ด้านหลังเขา

“ มังกรพิโรธ! ” “ มังกรพิโรธ! ”

ตูมมมมม!

เงาฝ่ามือขนาดยักษ์ทั้งสอง ได้เปลี่ยนเป็นมังกรทองสองตัว ขู่คำรามก้องฟ้า แล้วกางกรงเล็บขย้ำเข้าใส่จ้าวเทียนอย่างดุดัน คลื่นพลังที่ระเบิดออกมาทำให้มิติรอบข้างถูกทำลายเป็นทางยาว