ภาคสองบทที่167 การตัดสินใจของกงเสี่ยวเหมย

ณ เมืองหลวงแค้วนต้าฉิน

ผ่านไปหนึ่งชั่วโมง นับตั้งแต่พวกจ้าวเทียนเดินทางกลับมา ผ่านทางวงเวทเคลื่อนย้าย สถานการณ์ในตอนนี้เต็มไปด้วยความกดดันและตึงเครียด พร้อมทั้งประกาศสภาวะฉุกเฉินปิดเมืองทันที

กองกำลังหลายฝ่ายของสำนักต่างๆ ที่เข้ามาอาศัยอยู่ในเมืองหลวงได้ยกระดับการป้องกันขึ้นสูงสุด พวกเขาตรวจตราประชาชนทุกคนอย่างละเอียด เพื่อป้องกันสายลับของฝ่ายตรงข้ามเข้ามาก่อกวน

ภายในตำหนักฉินหลงของคังหลิน ร่างของจ้าวเทียนและลี่เหยาเหยาได้ถูกวางเคียงคู่กันบนเตียงขนาดใหญ่ โดยมีคนอื่นๆเฝ้ามองดูด้วยความเป็นห่วง

ส่วนอาการบาดเจ็บของเฉินจิ้งนั้น ไม่ได้หนักหนานัก เพราะเขาไม่ใช่เป้าหมายของศัตรู ด้วยพลังฟื้นตัวของร่างครึ่งมังกรของเขา ขาข้างที่ขาดไปใช้เวลาไม่นานก็จะฟื้นฟูกลับมาเอง

ไม่แน่ว่า เมื่อโม่ปิงหยูฟื้นตัวได้เต็มที่ แล้วช่วยรักษาให้เฉินจิ้ง เขาอาจจะกลับมาสมบูรณ์เต็มที่ในวันเดียวด้วยซ้ำ

“ เป็นอย่างไรบ้าง…เธอรักษาพวกเขาได้ไหม ” ต้วนมู่เฉียนถามขึ้น เขามองไปทางจ้าวเทียนกับลี่เหยาเหยาด้วยสีหน้าที่ดูกังวล

นับตั้งแต่ที่กลับมาถึงเมืองหลวง จ้าวเทียนก็หมดสติไปทันที อาการบาดเจ็บของเขาสาหัสมาก แม้คมกระบี่นั้นจะไม่โดนจุดสำคัญ แต่พลังทำลายล้างที่แฝงมาด้วย กลับเริ่มทำลายอวัยวะภายในของเขาอย่างรวดเร็ว

“ นี่มันแย่มาก ด้วยพลังของฉันในตอนนี้ ทำได้เพียงแค่ยื้อเวลาออกไปเท่านั้น ” โซเฟียพูดพร้อมกับถอนหายใจออกมา จนเมื่อเห็นสีหน้าสงสัยของคนอื่นๆ เธอจึงพูดอธิบายต่อ

“ อาการบาดเจ็บของพวกเขาทั้งสองคนนั้น เกิดจากเจตจำนงแห่งทำลายล้างที่แฝงมาพร้อมกับกระบี่ ซึ่งหยวนเทียนหลงได้ทุ่มเทพลังทั้งหมดของขอบเขตขุนพลเทพออกมา เพื่อสังหารเป้าหมายให้ได้ ”

“ ตอนนี้ เจตจำนงของหยวนเทียนหลง ได้ผสานเข้ากับต้นกำเนิดพลังเซียนของพวกเขาทั้งสองคน และกำลังอาละวาดดุจมังกรร้ายที่คลุ้มคลั่ง พยายามทำลายพลังชีวิตและอวัยวะภายในอย่างต่อเนื่อง ”

“ หากไม่สามารถกำจัดมันออกไปได้ ต่อให้ฉันรักษาบาดแผลของพวกเขาจนหายดีสักกี่ครั้ง อาการบาดเจ็บพวกนี้ก็จะปะทุขึ้นมาใหม่ทุกครั้ง ”

“ ตอนนี้สิ่งที่ฉันทำได้ก็คือ ใช้พลังศักดิ์สิทธิ์หยุดยั้งและปิดผนึกพลังทำลายล้างเอาไว้ ไม่ให้มันเคลื่อนไหวได้สะดวก ส่วนวิธีการรักษา ก็คงต้องรอให้พวกเขาฟื้นสติขึ้นมาเสียก่อน แล้วเอาชนะเจตจำนงแห่งการทำลายล้างด้วยตนเอง”

จ้าวเทียนและลี่เหยาเหยาเป็นศิษย์ของเจ้าสำนักดาราสวรรค์ ต่อให้ไม่ถูกขอร้อง โซเฟียย่อมต้องทุ่มเทพยายามช่วยเหลืออย่างเต็มที่แน่นอน

‘ เพราะร่างจุติของฉันในโลกใบนี้ อ่อนแอจนเกินไป ถ้าหากเป็นร่างแท้จริงของฉัน อาการบาดเจ็บแค่นี้ พริบตาเดียวก็รักษาจนหายแล้ว ’

“ ผู้อาวุโส แล้วลูกชายของฉันจะฟื้นขึ้นมาเมื่อไหร่ คุณไม่มีทางอื่นที่จะช่วยเหลือเขาเลยเหรอ ” เหยียนซือหนิงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอันสั่นเทา

วินาทีแรกที่เธอเห็นจ้าวเทียนนอนจมกองเลือดอยู่บนพื้น เธอก็รีบวิ่งเข้าไปกอดเขาไว้แน่น พร้อมกับร้องไห้ออกมาปานจะขาดใจ ไม่คิดว่าเรื่องแบบนี้จะมาเกิดขึ้นกับครอบครัวของเธออีกครั้ง

เหยียนซืออู่ที่เห็นแบบนั้น ก็เข้าไปโอบกอดเหยียนซือหนิงลูกสาวของเขาเอาไว้ เพื่อปลอบโยนให้เธอสงบลง

ทั้งที่มันควรจะเป็นวันที่มีความสุข จากการที่ครอบครัวได้กลับมาอยู่พร้อมหน้ากันแท้ๆ ไม่นึกเลยว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น

“ ด้านจ้าวเทียนนั้น ฉันคิดว่าคงไม่มีปัญหา ด้วยความแข็งแกร่งของเขา ขอเพียงฟื้นสติขึ้นมาย่อมสามารถขจัดพลังแปลกปลอมที่แฝงอยู่ได้ด้วยตัวเอง ” โซเฟียพูดขึ้นอย่างมั่นใจ ทำให้คนอื่นๆมีสีหน้าผ่อนคลายลง

“ แล้วลี่เหยาเหยาละคะ…เธอจะเป็นยังไง ” กงเสี่ยวเหมยถามขึ้นมาบ้าง ในบรรดาทุกคนที่อยู่ตรงนี้ ตัวเธอนั้นสนิทสนมกับลี่เหยาเหยามากที่สุด ด้วยความสัมพันธ์ของทั้งสองครอบครัว ทำให้เธอมองอีกฝ่ายเป็นเหมือนน้องสาวมาตลอด

“ เรื่องนี้… ” โซเฟียมีสีหน้าหนักใจขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด เธอหยุดคิดไปครู่หนึ่งก่อนที่จะเลือกตอบออกมาตามจริง

“ ลี่เหยาเหยาเป็นผู้ที่ถูกการโจมตีเข้าไปโดยตรง ทำให้เจตจำนงแห่งการทำลายล้างของหยวนเทียนหลงแฝงตัวอยู่ในร่างของเธอมากที่สุด แม้แต่พลังศักดิ์สิทธิ์ของฉันเอง ก็ยื้อชีวิตของเธอออกไปได้เพียงแค่สองวันเท่านั้น ”