ภาคสองบทที่171 ภายในจิตวิญญาณของจ้าวเทียน

หลังจากหุ่นเชิดจิตวิญญาณทั้งสองตนนำทางมาถึงภายในตำหนักฉินหลง ก็ได้ถอนตัวออกไปยืนเฝ้าอยู่ด้านนอกทันที ตามคำสั่งของเหรินฟางเซียน เนื่องจากเธอไม่ต้องการให้มีผู้ใดมารบกวนตอนใช้สมาธิกับการรักษา

ผ่านไปครู่หนึ่ง เมื่อเดินเข้ามาจนถึงห้องด้านในสุด สายตาของเหรินฟางเซียนก็กวาดมองไปร่างของชายหญิงที่นอนสิ้นสติอยู่บนเตียงขนาดใหญ่

วูป!

ที่บนตัวของทั้งคู่มีม่านพลังสีขาวโปร่งใสปกคลุมอยู่ เหมือนกำลังฟื้นฟูบาดแผลและรักษาอาการบาดเจ็บอย่างต่อเนื่อง

“ เหตุใดข้าถึงรู้สึกแปลกๆ เมื่อเห็นพวกเขาทั้งสองคนนอนอยู่เคียงข้างกัน ” เหรินฟางเซียนใช้มือสัมผัสไปที่อกข้างซ้ายของตนเองเบาๆ พลางขมวดคิ้วเล็กน้อย

‘ ดูเหมือนสองคนนี้…จะมีความสำคัญกับกงเสี่ยวเหมยมากจริงๆ ถึงแม้ความทรงจำจะสูญสลายไปหมดแล้ว แต่เงาร่างของพวกเขายังฝังลึกอยู่ในดวงวิญญาณของเธอ ’

“ เคล็ดวิชาหฤทัยหยก! ”

แวบ!

ทั่วร่างของเหรินฟางเซียนได้เปล่งแสงสีเขียวอ่อนออกมา อารมณ์ความรู้สึกทั้งหมดถูกขจัดหายไป ใบหน้าของเธอสงบนิ่งปรากฏรัศมีสูงส่ง ดุจเทพธิดาบนสวรรค์ที่ตัดขาดเรื่องราวทางโลกทั้งมวล

นี่คือเคล็ดวิชาบำเพ็ญเพียรที่เน้นฝึกทางจิตใจเป็นหลัก มีผลช่วยสยบจิตมารและลบความคิดฟุ้งซ่านออกไป

‘ เริ่มจากเธอก่อน ก็แล้วกัน ’

เหรินฟางเซียนได้สัมผัสฝ่ามือของเธอ ไปที่กลางหน้าผากของลี่เหยาเหยาเบาๆ ส่งผ่านเจตจำนงแห่งกระบี่เข้าไปอย่างระมัดระวัง เนื่องจากร่างกายของอีกฝ่าย กำลังอยู่ในช่วงเวลาที่อ่อนแอมาก

วูป!

ร่างแห่งเจตจำนงเหรินฟางเซียน ได้ปรากฏกายขึ้นภายในจิตวิญญาณของลี่เหยาเหยา ซึ่งสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเธอก็คือ ดวงแสงสีทองและสีขาวขนาดใหญ่ ที่กำลังถูกมังกรร้ายกัดกินทำลายอย่างต่อเนื่อง

“ นี่หรือว่าจะเป็น…เมล็ดพันธุ์เซียนคู่งั้นเหรอ ทั้งยังเป็นของวิถีเซียนและวิถีเทพโบราณอีกด้วย ” เหรินฟางเซียนรู้สึกตกใจมาก เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะพบเจอของแบบนี้ ในร่างของหญิงสาวธรรมดาบนโลกมนุษย์

ทันใดนั้น

แวบ!

ตรงหน้าเหรินฟางเซียนได้ปรากฏ ร่างอันพร่าเลือนของหญิงสาวในชุดจีนโบราณขึ้น ถึงแม้ใบหน้าอันงดงามของเธอจะดูอิดโรยและเหนื่อยล้า แต่แววตายังคงเปล่งประกายเจิดจ้าไม่ยอมสยบให้ผู้ใด

“ เจ้าเป็นใคร! ทำไมถึงปลอมตัวเป็นกงเสี่ยวเหมย” เทพธิดาซวนเฉวียนถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา

เธอใช้พลังของตนเอง ต้านทานเจตจำนงของหยวนเทียนหลงมาเกือบสองวันแล้ว ไม่อย่างนั้นถ้าอาศัยเพียงพลังศักดิ์สิทธิ์ของโซเฟียเพียงอย่างเดียว ลี่เหยาเหยาคงทนมาไม่ได้ถึงขนาดนี้

“ ข้าคือเหรินฟางเซียน ท่านคงเป็นดวงจิตของเทพโบราณที่อยู่ในร่างของลี่เหยาเหยาสินะ ไม่ต้องกังวล ข้ามาที่นี่เพื่อช่วยเหลือท่าน ” เหรินฟางเซียนพูดตอบกลับไปอย่างใจเย็น

เทพธิดาซวนเฉวียน เดิมทีก็มีขั้นพลังต่ำกว่าตัวตนที่แท้จริงของเหรินฟางเซียนอยู่แล้ว จึงไม่ได้สร้างความกดดันให้เธอมากนัก

“ เหรินฟางเซียนงั้นเหรอ ข้าไม่เห็นเคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน แต่ก็เอาเถอะ สถานการณ์ตอนนี้คงไม่มีเวลาให้มามัวลังเลอีกต่อไป ” เทพธิดาซวนเฉวียนรู้ดี ว่าตัวเองก็ใกล้จะถึงขีดจำกัดแล้ว จึงยอมรับความช่วยเหลืออย่างว่าง่าย

เมื่อเห็นอีกฝ่ายยอมเปิดทางให้ เหรินฟางเซียนจึงพุ่งตรงเข้าไปหามังกรร้ายอย่างรวดเร็ว ทั่วร่างของเธอปลดปล่อยออร่าอันแหลมคมดุจกระบี่ออกมา

โฮกกก!

มังกรตัวนั้นก็ตอบสนองอย่างรวดเร็ว เมื่อรู้สึกว่าตนเองถูกท้าทาย ปากของมันอ้าออกกว้างพ่นเปลวไฟสีแดงฉานออกมาอย่างรุนแรง

ฉัวะ! ครืนนน!

ดรรชนีกระบี่ของเหรินฟางเซียนได้ทะลวงผ่านเปลวไฟนั้น เหมือนไร้ซึ่งตัวตน นี่คือความพิเศษของของผู้บรรลุแก่นแท้แห่งกระบี่ ซึ่งสามารถทำลายเจตจำนงของศัตรูได้โดยตรง

เปรี้ยง!ๆๆๆๆ

เหรินฟางเซียนได้เข้าต่อสู้กับมังกรร้ายอย่างดุเดือด ถึงแม้อีกฝ่ายจะเป็นเจตจำนงของขุนพลเทพขั้นกลาง แต่ด้วยแก่นแท้แห่งกระบี่และจิตวิญญาณอันแข็งแกร่งของเธอ ทำให้กุมความได้เปรียบอย่างรวดเร็ว

เทพธิดาซวนเฉวียนที่เห็นแบบนั้น ก็รีบใช้พลังเฮือกสุดท้ายของเธอผลักดันมังกรตัวนั้นให้หลุดออกมาจากเมล็ดพันธุ์เซียนคู่ เพื่อให้เหรินฟางเซียนได้ต่อสู้อย่างเต็มที่ ไม่ต้องกังวลผลกระทบที่เกิดขึ้น