ภาคสองบทที่173 คุยกันด้วยกำปั้น

คำพูดของจ้าวเทียนนั้น ได้ไปกระทบกับแผลในใจของมหาเทพจูเซียนเข้าอย่างจัง เนื่องจากทั้งบุตรชายและบุตรสาวของเขา ล้วนจบชีวิตลงเพราะตัวเขาเป็นต้นเหตุทั้งสิ้น

มันเริ่มตั้งแต่ที่มหาเทพจูเซียนไม่เชื่อคำเตือนของบุตรชาย จึงหลงกลศัตรูและถูกทำให้เป็นหุ่นเชิด จนกระทั่งถูกสั่งให้มาสังหารคนในครอบครัวรวมถึงบุตรของตนเอง

ความเจ็บปวดนี้…ต่อให้มหาเทพจูเซียนตายแล้วเกิดใหม่อีกสักกี่ครั้ง ก็ยากที่จะลบเลือนมันออกไปจากใจได้

“ บัดซบ! คนอย่างเจ้ามีสิทธิ์อะไรมาตำหนิข้า ” มหาเทพจูเซียนตะโกนออกมาด้วยความเดือดดาล

เปรี้ยงงง!

หมัดขวาของเขาซัดตรงเข้าใส่ใบหน้าของจ้าวเทียนอย่างจัง คลื่นพลังที่ระเบิดออกมาได้ทำลายศีรษะของจ้าวเทียนไปครึ่งหนึ่ง

ซึ่งเหตุผลที่จ้าวเทียนไม่ได้หลบ ก็เพราะเขาอาศัยจังหวะนั้นเคลื่อนย้ายทุกคน ออกไปยังสถานที่อื่นให้ห่างไกลจากโลกภายในของตนเอง

วูป!

สภาพแวดล้อมได้เปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว ตอนนี้พวกเขาเปลี่ยนมาลอยอยู่ในท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวสุดสายตา สนามรบที่จ้าวเทียนสร้างขึ้นในโลกจิตวิญญาณของตนเอง

“ ทำไมฉันจะพูดไม่ได้ ไม่ใช่คุณเพียงคนเดียวที่เคยเจอเรื่องแบบนั้น อย่ามาทำได้ใจไปหน่อยเลย ” จ้าวเทียนตะโกนกลับไปบ้าง พร้อมกับออกหมัดสวนไปทันที

เปรี้ยงงง!

ร่างทิพย์สิบตะวันของมหาเทพจูเซียนปลิวกระเด็นไปไกล พุ่งชนดวงดาวหลายสิบดวงแหลกกระจายไปตามทาง

เพราะเป็นการต่อสู้ในโลกแห่งจิตวิญญาณ ไม่ว่าร่างกายของสองมหาเทพจะถูกทำลายไปสักเท่าไหร่ ก็สามารถฟื้นฟูกลับมาได้ในพริบตา

เปรี้ยงงง!ๆๆๆๆ ตูมมมมม!ๆๆๆๆๆ

นี่คือศึกแห่งศักดิ์ศรีเป็นการแลกหมัดกันตรงๆ โดยไม่ใช้เคล็ดวิชาอะไรออกมาทั้งนั้น ซึ่งถ้าหากเจตจำนงของใครแข็งแกร่งกว่าก็จะเป็นผู้ชนะไป

“ ได้โปรดหยุดเถอะ อย่าต่อสู้กันเลย ” เหรินฟางเซียนทำได้เพียงแค่ตะโกนออกมาสุดเสียง ศึกครั้งนี้เธอไม่อาจเข้าไปยุ่งเกี่ยวได้เลย

เพราะแค่คลื่นพลังลูกหลงจากการปะทะกันของมหาเทพทั้งสอง ก็ผลักดันเธอจนกระเด็นถอยห่างไปไกลแล้ว

ตูมมม! ๆๆๆๆๆๆๆ

แต่ละหมัดที่พวกเขาชกเข้าใส่กัน ทำให้จักรวาลสั่นสะเทือน ดวงดาวนับร้อยถูกทำลายเป็นฝุ่น โชคดีที่เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นในโลกจิตวิญญาณ

ไม่อย่างนั้นคงมีนับล้านล้านชีวิต ที่ต้องดับสูญไปเพราะโทสะของมหาเทพทั้งสอง…

“ จงรู้ไว้ซะ แผนการของเจ้ากำลังพาพวกพ้องเดินทางไปสู่ความตาย เต๋าสวรรค์ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะต่อกรได้ มีเพียงตัวตนระดับมหาเทพเช่นเราเท่านั้น ที่สมควรเผชิญหน้ากับมัน ” มหาเทพจูเซียนพูดขึ้นมาด้วยความอัดอั้น

เส้นทางที่จ้าวเทียนเลือกนั้น ตรงข้ามกับมหาเทพจูเซียนอย่างชัดเจน

ฝ่ายหนึ่งต้องการนำพาพวกพ้องเข้าสู่สงคราม ในขณะที่อีกฝ่ายหนึ่งสร้างกองทัพหุ่นเชิดและเลือกที่จะแบกรับทุกอย่างไว้เพียงลำพัง

ถึงแม้ว่าต้นเหตุที่ทำให้พวกเขาต่อสู้กัน จะเป็นเพราะเรื่องของกงเสี่ยวเหมย แต่แท้จริงแล้ว ลึกๆภายในใจของทั้งคู่เอง ต่างก็ต้องการพิสูจน์ว่าเส้นทางที่ตนเลือกนั้นถูกต้อง

นี่จึงเป็นเหตุผลทำให้การต่อสู้เริ่มที่จะทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

“ ทุกชีวิตล้วนต้องตายไม่มีใครหนีกฎเกณฑ์นี้พ้น แม้แต่มหาเทพอย่างพวกเราก็ตาม แต่ถึงแม้จะเป็นแบบนั้น ทุกคนย่อมมีสิทธิ์เลือกได้ว่าจะตายเพื่ออะไร ”

“ ที่ฉันทำก็คือ การมอบโอกาสให้ทุกคนได้ต่อสู้ดิ้นรนเพื่อชีวิตของตัวเอง ไม่ว่าจะสำเร็จหรือล้มเหลว อย่างน้อยพวกเขาก็ได้พยายามอย่างเต็มที่แล้ว ”

“ มันก็ดีกว่าปิดหูปิดตา แล้วปล่อยให้พวกเขาตายไปโดยไม่รู้เรื่องอะไรเลย จงจำไว้ซะ โลกมนุษย์นั้นไม่ใช่ของคุณเพียงคนเดียว แต่เป็นของทุกคนต่างหาก ”

นี่คือสิ่งที่จ้าวเทียนคิดมาโดยตลอด เขาเคารพการตัดสินสินใจของทุกคน ไม่เคยใช้กำลังบังคับให้ใครต้องมาเชื่อในสิ่งเดียวกับตัวเอง

นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ทำให้พวกพ้องทุกคนยอมติดตามจ้าวเทียนด้วยใจจริง

เปรี้ยงงง!ๆๆๆๆๆๆ ตูม!ๆๆๆๆๆๆ

ร่างของมหาเทพจูเซียนปลิวกระเด็นไปไกล เขาถูกหมัดของจ้าวเทียนซัดกระหน่ำเข้าใส่อย่างต่อเนื่อง จนแขนและขาถูกทำลายแทบรับมือไม่ทัน

ดูเหมือนคำพูดประโยคสุดท้ายของจ้าวเทียน จะไปสั่นคลอนเจตจำนงของมหาเทพจูเซียนเข้า ทำให้เขาตกเป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำอย่างชัดเจน