ภาคสองบทที่23 สังหารในเสี้ยววิ

เจตจำนงกระบี่ของจ้าวเทียน ปรากฏขึ้นเพียงพริบตา แต่กลับตราตึงเข้าไปในจิตใจของทุกคนที่พบเห็น โดยเฉพาะประชาชนนับล้านในเมืองยังคงหวาดกลัวอยู่

พวกเขาไม่รู้ว่าสายฟ้านั้นคืออะไร แล้วยังมีกระบี่เล่มใหญ่ที่เชื่อมต่อกับสวรรค์อีก นี่เป็นสิ่งที่พวกเขาไม่เคยคิดว่าจะได้พบเห็นมาก่อน

“ พ่อพาคนที่เหลือไปดูแลความสงบในเมืองก่อนเถอะ…เรื่องตรงนี้ ผมจัดการเอง ” คังหลินพูดด้วยสีหน้ามั่นใจ พลังที่จ้าวเทียนแสดงออกมาเมื่อครู่ สามารถรับมือศัตรูได้สบาย ที่เหลือก็แค่ระวังไม่ให้พวกมันหนีไปได้เท่านั้น

“ ลูกแน่ใจนะ…เซียนพวกนั้นแทบจะไม่ได้บาดเจ็บหนักเลย หลังจากต่อสู้กันมาตั้งนาน แค่ลูกกับฉินหวงจะรับมือไหวเหรอ ” ฉินกวงลี่พูดด้วยท่าทีไม่แน่ใจนัก

แม้จะตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ แต่ภาพความแข็งแกร่งของเซียนทั้งสองคนนั้น ยังคงสร้างความหวาดกลัวให้เขาอยู่

“ ท่านเจ้าเมืองทำตามที่ฉินหนานบอกเถอะ…เขาไม่มีทางพูดในสิ่งที่ไม่มั่นใจหรอก เดี๋ยวฉันจะส่งคนไปช่วยอีกแรง ” องค์หญิงฉินฟ่านเออร์หันไปบอกฉินกวงลี่ ก่อนที่จะเดินออกไปสั่งการคนอื่นๆอย่างรวดเร็ว

‘ ผู้หญิงคนนี้…ดูเหมือนเธอจะเปลี่ยนไปนะ ตอนแรกฉันคิดว่าเธอจะหลบหนีไป แล้วค่อยกลับมาหลังจบการต่อสู้เหมือนตัวเธอในอดีต ’

คังหลินคิดขึ้นด้วยความแปลกใจ จากนั้นเขาก็ส่ายหน้าเล็กน้อย แล้วหันมาสนใจคู่ต่อสู้ตรงหน้าต่อ

“ น่าแปลกนะ…ฉันคิดว่าคุณทั้งสองคน จะรีบไปที่หอคัมภีร์ด้วยความอยากรู้อยากเห็น จนไม่สนใจทางนี้ซะอีก ที่ไหนได้กลับแบ่งหน้าที่กันงั้นเหรอ ” คังหลินพูดป่วนประสาทอีกฝ่าย

“ เหอะ สิ่งที่เกิดขึ้นเป็นฝีมือพวกแกจริงๆสินะ รีบบอกมาซะ ที่หอคัมภีร์นั่นมีสมบัติล้ำค่าถือกำเนิดขึ้นใช่ไหม มันคืออะไรกันแน่ ” ผู้อาวุโสหกถามขึ้นด้วยความสนใจ ตัวเขาถูกผู้อาวุโสหลิ่วฉีสั่งให้จัดการกับคังหลิน

ทั้งที่ภายในใจก็อยากจะไปแย่งชิงสมบัติเช่นกัน…

“ ฮ่าฮา ไม่ต้องรีบถามฉันหรอก…เพราะเดี๋ยวคุณก็จะได้เห็นมันด้วยตาของคุณเอง ” คังหลินพูดออกมาด้วยท่าทีไม่ใส่ใจ

วิ้งงง

เขาวาดมือกลางอากาศอย่างรวดเร็ว แล้วยกมือคว้าจับไปที่ผู้อาวุโสหก

“ ค่ายกลตรวนสยบเทวะ ย่อส่วน! ”

ครืนน!

ม่านแสงได้ปกคลุมพื้นที่ทั้งหมดเอาไว้ จากนั้นโซ่สีทองเก้าเส้นก็พุ่งขึ้นมาจากพื้นดิน แล้วพยายามจะจับตัวผู้อาวุโสหกเอาไว้

แต่เนื่องจากผู้อาวุโสหก เริ่มรู้สึกคุ้นเคยกับการโจมตีแบบนี้แล้ว เขาจึงสามารถหลบมันได้ไม่ยากเย็นนัก หากไม่มีองครักษ์นับร้อยคอยคุ้มครองคังหลินอยู่ ผู้อาวุโสหกคงจัดการเขาได้แล้ว

แต่ในขณะที่ผู้อาวุโสหก กำลังประมาทอยู่นั้นเอง มุมปากของคังหลินก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา เขาแอบให้องครักษ์นำหินวิญญาณไปไว้ตามจุดที่เขาบอก จนเสร็จเรียบร้อย

‘ เดี๋ยวแกจะได้สัมผัสค่ายกลประสานของฉัน…หวังว่า คงจะไม่รีบตายไปเสียก่อนล่ะ ’

ในเวลาเดียวกัน

ทางฝั่งจ้าวเทียนเอง ก็กำลังเผชิญหน้ากับผู้อาวุโสหลิ่วฉีแบบตัวต่อตัว อีกฝ่ายเมื่อมาถึงก็ถามหาแต่สมบัติจนเขารู้สึกรำคาญอย่างมาก

คงเป็นเพราะพลังที่เขาแสดงมามันแข็งแกร่งจนเกินไป สุดท้ายอีกฝ่ายถึงปักใจเชื่อว่าเป็นพลังของอาวุธล้ำค่าที่เพิ่งถือกำเนิดขึ้นมา ส่วนตัวเขาเป็นเพียงผู้สร้างเท่านั้น

“ จะสู้ก็เข้ามา…อย่ามัวพูดจาไร้สาระ ” จ้าวเทียนพูดด้วยแววตาเย็นชา ตอนนี้ตัวเขากำลังต้องการคู่ต่อสู้อยู่พอดี เพื่อทดสอบฝีมือ

“ หนอย…ปากดีนักนะแก ก็ดีเหมือนกัน สังหารแกทิ้งเสียก่อน แล้วคอยตรวจดูในแหวนมิติทีหลังก็ได้ ” ผู้อาวุโสหลิ่วฉีพูดเสียงดังด้วยความโมโห แต่ภายในใจของเขาก็ไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อย

ภาพกระบี่ยักษ์ที่ทำลายทัณฑ์สายฟ้าจนแหลกกระจุย ยังคงติดอยู่ในความทรงจำอันสดใหม่เมื่อครู่

ทันใดนั้น

ร่างของผู้อาวุโสหลิ่วฉีได้จางหายไปต่อหน้าต่อตาจ้าวเทียน

“ กระบี่คร่าชีวี! ”

ผู้อาวุโสหลิ่วฉีลอบโจมตีอย่างฉับพลัน รังสีกระบี่สังหารอันรุนแรงฟันมาทางด้านหลังของจ้าวเทียน

‘ พวกสำนักซงซานนี่เก่งเรื่องลอบโจมตีจริงๆ แต่จะเอาชนะฉันแค่นี้ยังไม่พอ ’

เจ้าเทียนคิดขึ้นอย่างไร้ความเกรงกลัว เห็นร่างของเขาหมุนตัวไปด้านข้างเล็กน้อย เพื่อใช้กระบี่ในมือวาดออกไปเป็นวิถีที่สวยงามต้านทานการโจมตีของศัตรู

“ วงจรกระบี่! ”

เปรี้ยงงง ครืนนน

รังสีกระบี่จมหายไปในม่านพลังไร้รูป ที่เกิดจากวิถีกระบี่ของจ้าวเทียน พวกมันไม่อาจฝ่าเข้ามาถึงตัวเขาได้แม้แต่น้อย

ผู้อาวุโสหลิ่วฉีเห็นแบบนี้ก็มีสีหน้าจริงจังขึ้นหลายส่วน ไม่กล้าประมาทปรมาจารย์ตรงหน้าอีกต่อไป

‘ กระบี่ในมือมันเป็นของชั้นยอดแน่นอน แต่ตัวมันเองก็ไม่ธรรมดาเช่นกัน ความเชี่ยวชาญในศาสตร์กระบี่ของมันเหนือกว่าฉันมาก ’

‘ ฉันต้องเอาชนะมันด้วยขอบเขตพลังที่สูงกว่า ไม่ปล่อยให้มันมีโอกาสได้สวนกลับ ’

เมื่อคิดได้ดังนั้น ผู้อาวุโสหลิ่วฉีก็โหมโจมตีอย่างดุดัน กระบี่ในมือเขาพุ่งใส่จุดอ่อนจ้าวเทียนอย่างต่อเนื่องและรวดเร็วขึ้นเรื่อยๆ