ภาคสองบทที่49 ตกตะลึงกันทั่วหน้า

เมื่อได้ยินคำพูดประโยคนั้นของจ้าวเทียน ร่างของจ้อเซียงหยุนก็สั่นสะท้านขึ้นอย่างแรง ตั้งแต่ถือกำเนิดมาสามร้อยกว่าปี เขาไม่เคยถูกเหยียดหยามขนาดนี้มาก่อน

เจ้าสำนักซงซานผู้ยิ่งใหญ่แห่งห้าขุนเขากระบี่อย่างเขา กลับถูกปรมาจารย์ต่ำต้อยจากโลกหมิงหลงข่มขู่งั้นเหรอ

วูป!

กระบี่สีเงินปรากฏขึ้นในมือของจ้อเซียงหยุน เขาหันกลับไปเผชิญหน้ากับจ้าวเทียนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเดือดดาล

“ ตายซะ เจ้ามดปลวก! ”

จ้อเซียงหยุนพูดออกมาด้วยเสียงเย็นชา จิตสังหารอันเกรี้ยวกราดดุดันระเบิดออกมา กระบี่ในมือฟันออกไปด้วยพลังเต็มสิบส่วน ทำให้ผู้คนที่ดูอยู่ตกใจเป็นอย่างมาก

“ เคล็ดกระบี่สามเซียนคร่าชีวิต! ”

ฉัวะ!!ๆๆ

รังสีกระบี่สังหารระเบิดออกมาสามครั้ง พร้อมกับแสงสว่างอันเจิดจ้า ทำให้ทุกคนตาพร่ามัว อานุภาพของคลื่นพลังทั้งสามรุนแรงขึ้นเป็นทวีคูณ

นี่เป็นการโจมตีสุดแรงที่หวังผลได้ในครั้งเดียว จ้อเซียงหยุนใช้ออกมาด้วยพลังทั้งหมด แม้มันจะทำให้เขาอ่อนแอลงชั่วครู่ก็ไม่ใส่ใจ

พลังของเคล็ดวิชานี้ รุนแรงกว่าที่จ้อไท่สุ่ยใช้ออกมาหลายสิบเท่า

แวบ!ๆๆ

รังสีกระบี่ขนาดยักษ์ทั้งสาม ยังเปลี่ยนวิถีแยกออกเป็นสามทิศทาง สองสายเข้าสะกัดหยางเจี๋ยเอาไว้ ส่วนอีกสายหนึ่งวกเข้าใส่จ้าวเทียนในแง่มุมที่คาดไม่ถึง

เหตุผลที่เขาตัดสินใจเช่นนี้ แม้ดูภายนอกจะทำไปเพราะโทสะ แต่แท้จริงแล้วเป็นเพราะหวาดกลัวในคำขู่ของจ้าวเทียน เขาต้องการตัดไฟตั้งแต่ต้นลม แม้จะต้องแลกมาด้วยชื่อเสียงก็ตามที

แต่ทว่า

จ้อเซียงหยุนได้พลาดแล้ว เพราะเขาดูถูกหยางเจี๋ยเกินไป คิดว่าอีกฝ่ายยังเป็นเหมือนในอดีตที่เคยพ่ายแพ้ให้กับโจวไท่หยวน

“ กล้าทำร้ายคน ต่อหน้าฉันงั้นเหรอ ”

เช้งง!

หยางเจี๋ยชักกระบี่เหล็กดำหลุดออกจากฝัก ด้วยขอบเขตคนกระบี่ประสานเป็นหนึ่งขั้นสมบูรณ์ที่เขาเพิ่งบรรลุ

ชั่วขณะหนึ่งทำให้ยอดฝีมืออาวุโสทุกคนในสำนักหัวซาน มองเห็นภาพของเทพกระบี่แห่งยุค ซ้อนทับกับร่างของหยางเจี๋ย

“ เก้ากระบี่เดียวดาย เคล็ดทำลายกระบี่! ”

แม้ว่าเขาจะแทงกระบี่ไปเพียงครั้งเดียวเท่านั้น แต่มันกลับส่งผลเหมือนการโจมตีอันรุนแรงของเคล็ดวิชาทั้งชุด สิ่งนี้ก็คือสำนึกกระบี่ของเคล็ดวิชาเก้ากระบี่เดียวดาย

เปรี้ยง!ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ด้วยพลังขอบเขตเซียนขั้นสูงสุด เงากระบี่ดุจอัสนีบาตรเกรี้ยวกราดดุดันหลายสิบสาย ฟาดทำลายไปยังพื้นที่ว่างด้านหน้า

ครืนนนน! วูป!

อานุภาพของมัน ทำให้มิติฉีกขาดเป็นช่องว่างสีดำ ดูดกลืนรังสีกระบี่ทั้งสามสายหายไปในพริบตา ก่อนที่ช่องว่างมิติจะสมานตัวกลับเป็นเหมือนเดิม

ทันใดนั้นเอง

ในขณะที่ทุกคน กำลังสนใจการปะทะกันของยอดฝีมือระดับเซียนขั้นสูงสุดทั้งสอง กระบี่บินเล่มหนึ่งพุ่งทะลวงเข้าใส่จ้อเซียงหยุน ด้วยความเร็วยิ่งกว่าที่เคยเห็นก่อนหน้านี้เป็นสิบเท่า

นี่เป็นพลังที่แท้จริงของจ้าวเทียน เขารอจังหวะนี้มานานแล้ว ที่เขายั่วยุให้อีกฝ่ายโกรธ ก็เพื่อกระตุ้นให้ฝ่ายตรงข้ามโจมตีสังหารเขา แล้วเปิดเผยช่องโหว่ออกมา

“ บัดซบ…แกกล้า! ”

จ้อเซียงหยุนฟันกระบี่ออกไปเพื่อต้านทานไว้ ถึงแม้เขาจะอ่อนแรงลงเพราะใช้เคล็ดวิชาไม้ตายไป แต่พลังที่เหลือก็ยังเหนือว่าจ้าวเทียนหลายเท่า

‘ แกคิดว่าจะลอบโจมตีฉันได้เหรอ ไอ้ปรมาจารย์สวะ ’

มองเห็นกระบี่ของตนปิดเส้นทางกระบี่บินของศัตรูไว้ได้ทัน จ้อเซียงหยุนก็ยิ้มขึ้นอย่างเย็นชา เขาเพิ่มแรงขึ้นอีกหลายส่วนเพื่อหวังทำลายกระบี่เล่มนี้ให้สิ้นซาก

ในจังหวะนั้นเอง โดยที่ไม่มีใครคาดคิดมาก่อน กระบี่บินของจ้าวเทียนกลับระเบิดขึ้นก่อนจะปะทะกับกระบี่ของจ้อเซียงหยุน

ตูมม!

จากนั้น คมกระบี่ที่แตกเป็นชิ้นเล็กขนาดไม่ถึงคืบ ก็พุ่งทะลวงพลังคุ้มกายของเขาไป ด้วยความเร็วที่มากกว่าเดิมสองเท่า

ฉัวะ!

บาดแผลลึกเส้นหนึ่ง ปรากฏขึ้นบนแก้มซ้ายของจ้อเซียงหยุน ทำให้เลือดสาดกระจายออกมา หากไม่ใช่เพราะสัญชาตญาณส่วนตัว ทำให้เขาเบี่ยงหัวหลบในเสี้ยววินาที