ภาคสามบทที่่110 เดินทางกลับโลก

วันต่อมาที่ประตูเขตแดนโลกทิพย์แห่งสัตว์อสูร ได้มีกลุ่มคนจำนวนมากมารอส่งจ้าวเทียน ประกอบไปด้วยแกนนำสมาชิกตระกูลปิงกู่ และเหล่าผู้อาวุโสของสำนักดาราสวรรค์ที่เลือกมารักษาการณ์ในโลกใบนี้

“ ลูกแม่ พวกเจ้าทั้งสองต้องดูแลตัวเองดีๆนะ ห้ามดื้อห้ามซนเวลาอยู่กับนายน้อยสี่เด็ดขาด เมื่อใดที่แม่จัดการเรื่องราวทางนี้เรียบร้อยจะรีบไปหาพวกเจ้าแน่นอน ” ปิงกู่เหนียงเหนียงโอบกอดบุตรีทั้งคู่ด้วยความรัก

แม้เธอจะอยากอยู่ร่วมกับบุตรีขนาดไหน แต่ก็เข้าใจดีว่าหากเด็กน้อยทั้งสองยังอยู่ที่นี่ก็คงไม่มีความสุข นอกจากจะกดดันโดยผู้คนรอบตัว ก็ยังอาจจะถูกลอบสังหารไม่เว้นแต่ละวัน เพราะทั้งจักรพรรดิโลกอสูรและราชินีไม่มีทางปล่อยให้มีเสี้ยนหนามอยู่ใกล้ตัวแน่

“ ท่านแม่ไม่ต้องกังวล พวกเราจะเชื่อฟังคำสั่งสอนของท่านพ่อทุกอย่าง ”

“ ท่านแม่สัญญาแล้วนะ ว่าจะรีบมาหาพวกเราเร็วๆ ….อึกอึก…แง.. ”

แม้เด็กหญิงทั้งสองจะพยามฝืนกลั้นน้ำตาแค่ไหน แต่เมื่อถึงเวลาที่ต้องจากมารดาจริงๆ ก็เผลอร้องให้งอแงออกมาเป็นการใหญ่ จนทำให้ปิงกู่เหนียงเหนียงต้องรีบกล่าววาจาปลอบโยนอยู่หลายประโยค

ถึงแม้รูปลักษณ์ของพวกเธอจะเหมือนเด็กหญิงอายุห้าขวบ แต่ในความเป็นจริงเพิ่งถือกำเนิดมาได้เพียงแค่สี่วันเท่านั้น ทั้งคู่ยังอยู่ในวัยที่ต้องการความรักจากมารดา จึงไม่แปลกที่จะรู้สึกอาลัยอาวรณ์ขนาดนี้

‘ เฮ้ออ คงดีไม่น้อยถ้าบุตรีทั้งสองของข้ายอมรับชายคนนั้นเป็นบิดา สถานการณ์ก็คงจะไม่เลวร้ายถึงเพียงนี้ ’

ปิงกู่เหนียงเหนียงลอบถอนใจด้วยความกลัดกลุ้ม เมื่อนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อวานตอนที่พาปิงกู่ลั่วกับปิงกู่เยว่ไปตรวจสอบสายเลือดราชวงศ์ ที่พระราชวังจักรพรรดิท่ามกลางเหล่าขุนนางนับร้อย

นอกจากเด็กน้อยทั้งสองจะไม่ยอมคุกเข่าให้จักรพรรดิโลกอสูรแล้ว แม้แต่คำว่าพระบิดาก็ไม่ยอมเรียกออกมาซักคำ

นี่ยังไม่รวมถึงการที่พวกเธอได้ทำพันธสัญญาชีวิตกับมนุษย์อีกด้วย ถึงแม้ฝ่ายตรงข้ามจะมีฐานะสูงส่งแค่ไหน แต่นั่นก็ถือเป็นการละเมิดข้อห้ามของทางราชวงศ์อย่างรุนแรง ที่ผู้ถือกำเนิดในตระกูลจักรพรรดิจะต้องไม่ยอมสยบให้ผู้ใด

ด้วยเหตุนี้เอง ตำแหน่งองค์หญิงผู้ทรงเกียรติของพวกเธอ จึงถูกคัดค้านโดยเหล่าสมาชิกในราชวงศ์คนอื่น รวมไปถึงถูกต่อต้านโดยข้าราชบริพารขุนนางอำมาตย์หลายคน

หากไม่ใช่เพราะได้รับการสนับสนุนจากสำนักดาราสวรรค์ และสายเลือดกิเลนเนตรเพลิงสวรรค์ที่บริสุทธิ์เทียบเท่าบรรพบุรุษต้นกำเนิดของพวกเธอ ไปดึงดูดความสนใจขององค์จักรพรรดิรุ่นก่อนเข้า คงถูกขับไล่ออกจากเมืองหลวงไปแล้ว

“ ศิษย์น้อง เจ้าแน่ใจนะว่าไม่ต้องให้สามผู้อาวุโสติดตามไปด้วย ” คังหลินถามย้ำขึ้นด้วยความเป็นห่วง เขารู้ว่าจ้าวเทียนเข้าใจความหมายที่ซ่อนอยู่ในประโยคนี้ดี

“ ไม่ต้องหรอกศิษย์พี่ เพราะหากมีพวกผู้อาวุโสติดตามไปด้วย ปลาก็ไม่กินเหยื่อกันพอดี ฉันเชื่อว่าโอกาสงามๆแบบนี้ฝ่ายตรงข้ามไม่ยอมพลาดแน่นอน ” จ้าวเทียนตอบกลับไปด้วยรอยยิ้ม พร้อมกับเดินเข้าไปอุ้มเด็กหญิงทั้งสองขึ้นมา แล้วกระโดดไปเหยียบบนกระสวยทะยานดาราที่ถูกเตรียมไว้

“ นายน้อยจ้าว ได้โปรดช่วยดูแลความปลอดภัยของพวกนางด้วยเถิดนะ เพราะหากเกิดอะไรขึ้นกับพวกนางข้าคงมิอาจมีชีวิตอยู่ได้อีกต่อไป ” ปิงกู่เหนียงเหนียงโค้งตัวคารวะให้จ้าวเทียนอย่างนอบน้อม

เธอรู้ดี ว่าหลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้นจากข้อมูลที่สายลับในวังส่งกลับมาให้ แต่เพราะสถานการณ์ที่บีบคั้นทำให้ตระกูลของเธอมีทางเลือกไม่มากนัก

“ ไม่ต้องกังวล ตราบเท่าที่ฉันยังมีชีวิตอยู่ จะไม่ปล่อยให้ฝ่ายตรงข้ามแตะต้องปิงกู่ลั่วกับปิงกู่เยว่แม้เพียงเส้นผม ” จ้าวเทียนพูดขึ้นด้วยสีหน้าจริงจัง ตัวเขามีคลังสมบัติลับอยู่กับตัว หากเกิดการต่อสู้ขึ้นก็แค่ส่งตัวเด็กหญิงทั้งสองเข้าไปด้านใน เท่านี้ศัตรูก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว

“ ท่านแม่… ”

“ ท่านพ่อ เราพาท่านแม่ไปด้วยไม่ได้เหรอ ”

“ ไม่ได้หรอก ท่านแม่ของพวกเธอก็มีภาระหน้าที่ของตัวเอง พวกเรารีบไปกันเถอะ ด้วยความเร็วของกระสวยทะยานดารา คาดว่าไม่เกินสองชั่วโมงก็ไปถึงโลกมนุษย์แล้ว ”

พูดจบ จ้าวก็สะบัดมือเบาๆ เกิดเป็นม่านพลังโปร่งใสปกคลุมร่างกายเด็กหญิงทั้งสองไว้ เพื่อปกป้องพวกเธอจากการเดินทางข้ามอวกาศ