ภาคสามบทที่่167 แตกตื่นกันทั้งจักรวาล

นอกระบบสุริยะ ภายในความเวิ้งว้างอันดำมืดของดาราจักรทางช้างเผือก ราชันเทพโอดินผู้ยิ่งใหญ่มองดูร่างอวตารของเขา ถูกฟันขาดออกเป็นสองส่วนด้วยแววตาว่างเปล่า

มันจบสิ้นแล้ว…

ทั้งอาณาจักรที่ครอบครองอยู่ ทั้งความหวังที่จะได้เป็นมหาเทพ หรือแม้แต่ชีวิตของตนเองได้ถูกกระบี่เล่มนั้นบดขยี้จนไม่เหลือซาก

เพราะเหตุใดกัน เรื่องเช่นนี้ถึงต้องเกิดขึ้นกับข้า…

จนกระทั่งใกล้ถึงวาระสุดท้ายของชีวิต ราชันเทพโอดินก็ยังไม่เข้าใจแม้แต่น้อย ว่าทำไมทั้งคำพูดและแววตาของจ้าวเทียนถึงได้ดูจงเกลียดจงชังตัวเองขนาดนี้

ราวกับว่าทั้งคู่มีความแค้นลึกซึ้ง จนไม่ขออยู่ร่วมโลกเดียวกันก็ไม่ปาน ทั้งที่เขายังไม่เคยลงมือสังหารพวกพ้องฝ่ายตรงข้ามแม้แต่คนเดียว

ทันใดนั้น

เฮือกกก!

ร่างทิพย์ของราชันเทพโอดินได้สั่นสะท้านอย่างรุนแรง อานุภาพคมกระบี่อันน่าสะพรึงกลัว แทรกซึมผ่านเหตุผลต้นกรรมของร่างอวตาร ไล่ลามมายังร่างต้นที่ดวงวิญญาณหลักสถิตอยู่

ตูมมมม!

เจตจำนงของเทพโอดินถูกทำลาย ดวงวิญญาณแหลกสลาย กายทิพย์เก้าตะวันถูกเผาไหม้เป็นขี้เถ้าลอยหายไป หลงเหลือเพียงซากศพของชายชราผมขาวขนาดเท่ามนุษย์ปกติที่สูญเสียเปลวไฟแห่งชีวิตไปสิ้นเชิง

ในเวลาเดียวกัน พร้อมกับที่เสี้ยววิญญาณสุดท้ายของราชันเทพโอดินดับสูญไป พระราชวังแอสการ์ดอันงดงามก็พังทลายลง รวมไปถึงมหาวิหารใหญ่และรูปปั้นแสงตัวตนก็ถูกทำลายไปเช่นกัน

นี่เป็นหลักฐานว่า…จอมเทพโอดินผู้ยิ่งใหญ่ ราชันแห่งอาณาจักรเทวะตำนานได้สิ้นชีพลงแล้วอย่างแท้จริง

ชายผู้มีความหวังจะได้เป็นมหาเทพแห่งยุคสมัยต่อไปมากที่สุด กลับต้องมาถูกสังหารด้วยฝีมือของมนุษย์โลกคนหนึ่ง ซึ่งเป็นเผ่าพันธุ์ระดับล่างในจักรวาลที่เหล่าเทพเจ้านึกดูถูกเหยียดหยามมาโดยตลอด

เรื่องนี้ได้สร้างความสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งแดนสวรรค์สูงสุด และแพร่กระจายต่อไปยังโลกทิพย์เก้าท้องฟ้าสิบแผ่นดินอย่างรวดเร็วดั่งไฟลามทุ่ง

“ ไม่นะ ราชันเทพโอดินของพวกเราสิ้นแล้ว เป็นฝีมือของใครกัน ”

“ เป็นไปไม่ได้ อย่างราชันเทพโอดินนะรึ จะถูกมนุษย์โลกสังหาร ”

“ ว่ายังไงนะ มหาเทพและห้าผู้ยิ่งใหญ่พ่ายแพ้ ราชันเทพโอดินถูกมนุษย์สังหาร เป็นเรื่องจริงงั้นเหรอ ”

ในขณะที่ทุกฝ่ายกำลังแตกตื่นกับการตายของราชันเทพ รวมไปถึงอานุภาพกระบี่อันน่าสะพรึงกลัวของจ้าวเทียน แมลงสีเงินตัวเล็กก็ลอบเร้นเข้ามาใกล้ซากศพของเทพโอดินอย่างไร้ร่องรอย

แวบ!

ร่างของเด็กหญิงปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า เธอมีใบหน้างดงามอายุประมาณสิบเอ็ดปี สวมมงกุฎโบราณสีทอง ใส่เครื่องแต่งกายเป็นชุดผ้าไหมสีแดงปักลายหงส์เงินทั้งหรูหราและดูมีอำนาจ

“ น่าอร่อยจัง ”

งับ! กรุบ!ๆ

พูดจบ ปากของเสี่ยวมี่เฟิงก็อ้ากว้าง กลืนกินซากศพที่มีขนาดใหญ่กว่าตัวเองเข้าไปในคำเดียว แล้วเคี้ยวตุ้ยๆอย่างมีความสุข ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคน

“ นี่มัน ข้าไม่ได้ตาฝาดไปใช่ไหม ” เทพีอามาเทราสุใบหน้าแข็งค้างด้วยความตกใจ เด็กหญิงที่ไร้พื้นฐานฝึกตนเพิ่งจะกินศพเทพโอดินไปงั้นเหรอ

ปกติแล้วตัวตนระดับผู้ยิ่งใหญ่ต่อให้สิ้นชีพไป ร่างกายของพวกเขาก็ยังคงไว้ซึ่งความแข็งแกร่งเหมือนตอนยังมีชีวิต ทั้งเลือดเนื้อและกระดูกเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังอันมหาศาล แม้ผ่านกาลเวลาไปหลายหมื่นปีก็ไม่บุบสลาย

โดยเฉพาะตัวตนที่มีขอบเขตครึ่งก้าวจักรพรรดิเทพอย่างราชันเทพโอดิน ร่างกายของเขาจะแข็งแกร่งยิ่งกว่าอาวุธศักดิ์สิทธิ์ระดับสูงสุด หากไม่ใช้อาวุธระดับพระเจ้าก็อย่าหวังเลยว่าจะสร้างความเสียหายได้

ทันใดนั้น

“ รีบจับนางไว้ นางขโมยยุทธภัณฑ์ระดับพระเจ้าทั้งสามชิ้นของโอดินไปแล้ว ” ราชาเทพซูสตะโกนขึ้นเสียงดัง เมื่อเห็นเด็กหญิงลึกลับคายบางสิ่งออกจากปาก ก่อนจะแอบเก็บเอาไว้ในแหวนมิติ

“ สังหารนางซะ อย่าปล่อยให้หนี ”